Η ιστορία με τον αφθώδη πυρετό δεν λέει να κοπάσει. Ο λόγος είναι απλός: κάποιοι προσπαθούν να κρύψουν εγκλήματα, άλλοι να κερδίσουν περισσότερα και, με έντεχνο τρόπο, ένας αριθμός συμπολιτών μας επιχειρεί να προκαλέσει σύγχυση και αναστάτωση.
Αυτό είναι το δικό μου συμπέρασμα.
Γνωρίζω ήδη ποια θα είναι η απάντηση: «Βάλε τον εαυτό σου στη θέση τους. Πώς θα ένιωθες αν σκότωναν τα ζώα σου;» και πολλά άλλα παρόμοια επιχειρήματα. Λες και το προσωπικό μου συναίσθημα έχει οποιαδήποτε σημασία για την εφαρμογή μιας δημόσιας πολιτικής.
Η πραγματικότητα, όμως, είναι πως υπάρχουν τρεις επιλογές για την αντιμετώπιση της ασθένειας:
Σφαγή
Εμβολιασμός
Συνδυασμός των δύο
Είναι πολύ εύκολο για οποιονδήποτε να ανατρέξει στις σχετικές μελέτες και να καταλήξει στα δικά του συμπεράσματα -ή, τουλάχιστον, να αντιληφθεί τη λογική πάνω στην οποία βασίζονται τα πρωτόκολλα της ΕΕ. Πρωτόκολλα τα οποία οδήγησαν στην πολιτική της άμεσης σφαγής όλων των ζώων στις επηρεαζόμενες μονάδες.
Η ασθένεια, σύμφωνα με τους επιστήμονες, μπορεί να μειώσει την παραγωγή γάλακτος ενός ζώου από 50% έως και 80%. Ακόμη και αν το ζώο αναρρώσει, η παραγωγικότητά του ενδέχεται να παραμείνει μόνιμα μειωμένη, έστω και σε μικρότερο ποσοστό. Παράλληλα, πρόκειται για εξαιρετικά μεταδοτική ασθένεια, γεγονός που καθιστά σχεδόν βέβαιο ότι όλα τα ζώα μιας μονάδας θα νοσήσουν.
Αν κάποιος βάλει κάτω τους αριθμούς, το συμπέρασμα είναι απλό: όσο πιο γρήγορα και αποφασιστικά εξαλειφθεί η ασθένεια τόσο το καλύτερο για τους παραγωγούς γάλακτος. Τονίζω: για τους ίδιους τους παραγωγούς. Μείωση 100% για λίγους μήνες είναι «καλύτερη» από μια μόνιμη μείωση της τάξης του 30%-40% -ακόμη και του 10%.
Αν, λοιπόν, είχα μια φάρμα με αγελάδες, σίγουρα δεν θα πετούσα από χαρά. Θα κατανοούσα, όμως, τη λογική της λύσης που επιλέχθηκε και θα συνεργαζόμουν για την εφαρμογή της. Ακόμη και αν διαφωνούσα, πάλι θα όφειλα να συνεργαστώ. Διότι η μη συνεργασία δυναμιτίζει την όλη προσπάθεια και οδηγεί στα φαινόμενα που βλέπουμε σήμερα στην Κύπρο: στην παράταση και στη διόγκωση του προβλήματος.
Αν, λοιπόν, τα πράγματα είναι τόσο ξεκάθαρα, γιατί ακόμη δεν έχουν πειστεί όσοι εξακολουθούν να αντιδρούν; Ιδίως όταν γνωρίζουν πως θα δοθούν αποζημιώσεις για τα ζώα που θα σφαχτούν, ώστε να μπορέσουν να επαναδραστηριοποιηθούν;
Ας δούμε τις πιθανές εξηγήσεις:
Έχουν άδικο οι επιστήμονες και η ΕΕ.
Οι επηρεαζόμενοι δεν έχουν ενημερωθεί σωστά.
Κάποιοι διαθέτουν περισσότερα ζώα από όσα είχαν επίσημα δηλώσει και, επειδή οι αποζημιώσεις θα αφορούν μόνο τα δηλωμένα ζώα, οι αποζημιώσεις που θα λάβουν θα είναι πολύ μικρότερες από την πραγματική τους ζημιά.
Αν ισχύει το τρίτο, τότε ίσως εξηγείται και η μεταφορά ζώων από μολυσμένες μονάδες σε καθαρές μονάδες -οι οποίες τελικά μολύνθηκαν και αυτές.
Η επιλογή των συμπερασμάτων ανήκει στον καθέναν.
Αξίζει, πάντως, να σημειωθεί πως το 2001 στο Ηνωμένο Βασίλειο θανατώθηκαν περίπου 6,5 εκατομμύρια ζώα -βοοειδή και αιγοπρόβατα- το 10%-15% του συνολικού ζωικού κεφαλαίου της χώρας. Ήταν η μεγαλύτερη κτηνοτροφική κρίση στην ιστορία της Ευρώπης.
Παρά το άμεσο τεράστιο οικονομικό κόστος και τις σοβαρές κοινωνικές επιπτώσεις, το Ηνωμένο Βασίλειο ανέκτησε το καθεστώς «καθαρό από αφθώδη πυρετό» μέσα σε λιγότερο από έναν χρόνο. Η κτηνοτροφία αναδιοργανώθηκε με αυστηρότερα πρωτόκολλα και οι εξαγωγές επανήλθαν πλήρως.
Τώρα μένει να δούμε εμάς: αν, πώς και πότε θα καταφέρουμε να κάνουμε το ίδιο.
