ARXIGRAMMA}Πόσο παράλογα σάς ακούγονται;
Αεροπλάνο της Κυπριακής Εταιρείας Κύπρου μεταφέρει επιβάτες από τη Λάρνακα στη Νέα Υόρκη αλλά δεν επιτρέπεται να μεταφέρει επιβάτες από τη Νέα Υόρκη στην Κύπρο. Θα πρέπει δηλαδή να επιστρέψει άδειο, με το πλήρωμά του.
Μεταφορικό πλοίο με κυπριακή σημαία μεταφέρει χαλλούμια από τη Λεμεσό στο Ρότερνταμ και στην επιστροφή του πρέπει να επιστρέψει άδειο με το πλήρωμά του γιατί δεν επιτρέπεται να μεταφέρει ολλανδικά λουλούδια και λαχανικά από το Ρότερνταμ στην Κύπρο, γιατί αυτά πρέπει να μεταφερθούν από ολλανδικό πλοίο.
Αρχιτέκτονας που το γραφείο του είναι Λεμεσό δεν επιτρέπεται να παρέχει υπηρεσίες στη Λάρνακα.
Υπεραγορά αλυσίδων με έδρα την Πάφο δεν επιτρέπεται να ανοίξει και να πωλεί προϊόντα στο Παραλίμνι.
Από μέσα σας θα απορείτε;
«Αποκλείεται να συμβαίνει κάτι τέτοιο». Και όμως από τους βασικούς λόγους που απεργούν οι οδηγοί ταξί είναι οι παραβάσεις που αφορούν αγροτικά ταξί που εκτελούν δρομολόγια και εντός πόλεων και αστικά ταξί που εκτελούν δρομολόγια μεταξύ πόλεων και στην επιστροφή τους μεταφέρουν άλλους επιβάτες (κυρίως από και προς το αεροδρόμιο).
Να σημειώσω:
(1) Όσο είναι παράνομο κάτι, θα πρέπει να εφαρμόζεται ο νόμος ανεξάρτητα αν ο οποιοσδήποτε τον κρίνει λανθασμένο. Ο τρόπος να διορθωθεί το λάθος είναι η αλλαγή του νόμου και όχι η αποδοχή της παράβασης.
(2) Κανόνες που προνοούν, π.χ., τα ταξί που μεταφέρουν συγκεκριμένους επιβάτες να έχουν ειδικές προδιαγραφές για την προστασία και καλύτερη εξυπηρέτηση των πελατών είναι θεμιτοί, όχι όμως κανόνες που αποσκοπούν απλά στο να εμποδίσουν κάποιον να εργαστεί.
(3) Κανόνες που αφορούν στην προστασία των πελατών πρέπει να ισχύουν για όλους.
Είναι πολλές φορές σε συζητήσεις που εγείρω αυτό το θέμα και πολλοί προσπαθούν να το δικαιολογήσουν… όταν αφορά στον δικό τους τομέα. Τα ίδια άτομα όμως, στις πλείστες περιπτώσεις, δεν διστάζουν να παραπονεθούν και να κατηγορήσουν γιατί είναι ακριβές οι ταρίφες των ταξί, γιατί χρεώνουν πολλά οι Χ και οι Ψ. Ο λόγος που όλα αυτά τα υπερ-πληρώνουμε είναι διότι κλείνουμε αχρείαστα τομείς και επαγγέλματα, υψώνουμε εμπόδια (όπως τα πιο πάνω) αυξάνοντας μόνοι μας το λειτουργικό κόστος και εμποδίζοντας πολλές φορές τους επαγγελματίες από το να αυξήσουν τα εισοδήματά τους, την παραγωγικότητά τους. Μετά μιλάμε για ανταγωνιστική οικονομία.
Ακόμη μια, εξίσου σοβαρή, πτυχή του προβλήματος του κλεισίματος τομέων και επαγγελμάτων είναι ότι τα υπερκέρδη που προσφέρει τομέας (αυτός είναι πάντα ο στόχος των συγκεκριμένων περιορισμών) δημιουργούν τεράστιο κίνητρο για τη δημιουργία μαύρης-αδήλωτης οικονομικής δραστηριότητας. Τέτοια δραστηριότητα συνοδεύεται με απώλεια κρατικών-φορολογικών εσόδων, μη τήρηση των άλλων προδιαγραφών που αφορούν την προστασία της υγείας και ασφάλειας και πρόκλησης συνθηκών αθέμιτου ανταγωνισμού.
Είναι για αυτούς τους λόγους που, επαναλαμβάνω, οι περιορισμοί πρέπει να αποσκοπούν αποκλειστικά σε θεμιτούς στόχους και σίγουρα η προστασία του υπερκέρδους δεν αποτελεί θεμιτό στόχο και αυτό δεν αφορά μόνο τον τομέα των ταξί, που απλά αποτελεί ακόμη ένα κακό παράδειγμα της νοοτροπίας μας.
