Κύριοι των επιχειρηματικών/εργοδοτικών και συνδικαλιστικών οργανώσεων, συνταξιοδοτική μεταρρύθμιση δεν σημαίνει κατάργηση ή μείωση του 12% ούτε να μην επιβαρυνθεί κανένας με επιπρόσθετο κόστος.
Κύριοι της κυβέρνησης και των κομμάτων, συνταξιοδοτική μεταρρύθμιση δεν σημαίνει να πάρουμε 10 ευρώ από αυτούς που συνεισέφεραν-αποταμίευσαν «πολλά» για 30+ χρόνια και να δώσουμε 5 ευρώ σε όσους συνεισέφεραν-αποταμίευαν «λίγα» (πολλοί εκ των οποίων απλώς δεν δήλωναν τα εισοδήματά τους).
Κύριοι, όλοι σας, δεκάδες χιλιάδες συμπολίτες μας δεν έχουν (και δεν θα έχουν) όριο συνταξιοδότησης, και το μόνο που σκέφτονται οι συντεχνίες είναι τις 60–70 χιλιάδες συγκριτικά υψηλόμισθους, τους οποίους πάντα προστάτευαν, ενώ οι επιχειρηματίες/εργοδότες ανησυχούν μόνο για το αν θα έχουν κάποιο κόστος σε ορίζοντα πέντε χρόνων. Και να μην ξεχνάμε κάποιες συντεχνίες που ανησυχούν μήπως χάσουν τον «μη έλεγχο» των ταμείων που κακοδιαχειρίζονται.
Ξεκίνησε ο διάλογος και αμέσως τα πρώτα ζητήματα στην ατζέντα είναι τα πιο πάνω. Οι εκτιμήσεις για το πόσοι συμπολίτες μας θα ζητιανεύουν από το κράτος και τα κόμματα για αύξηση 10 ευρώ στην κοινωνική σύνταξη σε ορίζοντα 10-30 χρόνων είναι ανύπαρκτες. Ο σχεδιασμός για το πώς θα διαμορφώσουμε το θεσμικό πλαίσιο και θα επιτρέψουμε στον κάθε πολίτη να έχει ένα αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης, χωρίς εξαρτήσεις μετά την αφυπηρέτηση, επίσης ανύπαρκτος.
Κύριοι των συντεχνιών, όταν πολεμάτε για την κατάργηση της αναλογιστικής μείωσης του 12% -που γνωρίζετε ότι σωστά επιβλήθηκε και δεν αποτελεί «πέναλτι», όπως υποκριτικά το αποκαλείτε- για ποιους πολεμάτε; Μήπως για τους ίδιους για τους οποίους πολεμούσατε και στην περίπτωση της ΑΤΑ; Υποθέτω, θα γνωρίζετε ότι το 12% στα 700 ευρώ δεν είναι το ίδιο με το 12% στις 2.500 ευρώ.
Κύριοι των εργοδοτών, αν δεν πληρωθεί σήμερα το κόστος κάλυψης των αναλογιστικών ελλειμμάτων, τι θα γίνει σε 10-30 χρόνια; Θα αφήσουμε τους συνταξιούχους να ζουν στη φτώχεια ή θα πληρώσουν το κόστος σας οι μελλοντικοί επιχειρηματίες;
Όλοι θέλουν περισσότερα αλλά κανένας δεν θέλει να συνεισφέρει περισσότερα. Μου θυμίζουν το συντεχνιακό στέλεχος που «απαντούσε» στις εκθέσεις του ΔΝΤ, οι οποίες για χρόνια μας καλούσαν να κάνουμε αλλαγές στο ΤΚΑ γιατί οδηγείτο στον κρημνό, με το επιχείρημα: «Έχουμε τις χαμηλότερες εισφορές και τα υψηλότερα ωφελήματα. Έχουμε το καλύτερο σύστημα κοινωνικής ασφάλισης. Γιατί να το αλλάξουμε;»
Διανύουμε μια περίοδο υψηλών ρυθμών οικονομικής ανάπτυξης και κερδοφορίας και μειωμένης ανεργίας. Μόλις έχουν δοθεί σημαντικές φοροελαφρύνσεις. Αν δεν γίνουν τώρα, οι αναγκαίες αλλαγές δεν θα γίνουν ποτέ. Αντιλαμβάνομαι πλήρως ότι όλοι μας ξεχνάμε γρήγορα αυτά που κερδίσαμε και έγιναν κεκτημένα, ενώ θυμόμαστε μόνο τι πληρώνουμε. Θα μπορούσε, όπως (κακώς) έγινε και με το ΤΚΑ, οποιαδήποτε αύξηση να επιβληθεί σταδιακά, ώστε να μπορέσει η οικονομία να προσαρμοστεί. Το να εμποδίζουμε την πιο πάνω -και απολύτως αναγκαία- μεταρρύθμιση είναι απλώς εγκληματικό.
Εδώ και 15 χρόνια προσπαθούμε να μεταρρυθμίσουμε το συνταξιοδοτικό. Ήδη καταδικάσαμε μία γενιά σε συνταξιοδοτική ανεπάρκεια και πολύ φοβάμαι ότι οδηγούμαστε σε μισο-μεταρρυθμίσεις για λίγους. Σε συνταξιοδοτική ανεπάρκεια για ακόμη μεγαλύτερο αριθμό συμπολιτών μας.
* Οι απόψεις που εκφράζονται είναι προσωπικές
