Έχω διαβάσει στον «Π» στις 10/5/26 τη συνέντευξη του δρος Μιχαλίνου Ζεμπύλα, κοσμήτορα της Σχολής Οικονομικών Επιστημών και Διοίκησης του Ανοικτού Πανεπιστημίου Κύπρου και συγχαίρω τον καθηγητή Ζεμπύλα για την εξαιρετική έρευνά του σχετικά με την κριτική εκπαίδευση για την ειρήνη, τη μνήμη και την κοινωνική πρόοδο.
Έχω και εγώ πολλάκις με άρθρα μου στον «Π» συνεισφέρει στην επανένωση της πατρίδας μας, μέσω της παιδείας, με ΜΟΕ όπως Τ/Κ και Ε/Κ καθηγητές ξένων γλωσσών, γυμναστικής και τέχνης να μπορούν να διδάσκουν στα αντίστοιχα σχολεία, εκδρομές και επισκέψεις σε τ/κ και ε/κ σχολεία, αλλαγή βιβλίων ιστορίας και ακόμα εισαγωγή της δίγλωσσης παιδείας στο εκπαιδευτικό μας σύστημα, τα οποία αγνοήθηκαν και συνεχίζουν να αγνοούνται λόγω του κυρίαρχου στοιχείου του εθνικιστικορατσισμού.
Η εξαίσια έρευνα του δρος Ζεμπύλα θα έφερνε την ειρήνη πιο κοντά στην επανένωση της πατρίδας μας. Δυστυχώς στο ψευδοκράτος-παρακράτος μας επικρατεί ο εθνικιστικορατσισμός με αμέτρητα εμπόδια στην πορεία, ειδικά όταν ελέγχεται από έναν Αρχιεπίσκοπο υπερεθνικιστή των ηρωικών παιάνων και έναν Πρόεδρο του μικρομεγαλισμού που τον κάνει καταγέλαστο διεθνώς με τα ανούσια λαϊκίστικα σχόλιά του, τη φιλαργυρία του με πρέσβειρα στο Προεδρικό, την υποκρισία και κοροϊδία του λαού για τη λύση εδώ και τώρα, ενώ η μόνη του έγνοια είναι η δεύτερη θητεία με τσιμέντωμα τη διχοτόμηση με υποστήριξη από τους απογόνους της ηττημένης σποράς των ναζιστών ΕΛΑΜ-Χρυσή Αυγή. Πιστέψαμε ότι η παιδεία στην Κύπρο η οποία διαχρονικά υπήρξε εθνικιστική και ρατσιστική θα μπορούσε με την εισδοχή στην ΕΕ να άλλαζε προς το καλύτερο μεταφέροντας την έμφαση, μετά τα όσα δεινά επέφερε στην πατρίδα μας ο εθνικισμός, στη νεοουμανιστική διάσταση που μεταφέρει το κέντρο βάρους από την εθνικιστικοκεντρική στη διαπολιτισμική διάστασή της, που θα εξυπηρετεί τις πολυπολιτισμικές κοινωνίες της Ευρώπης και δεν αφίσταται του πνεύματος του ελληνικού πολιτισμού χωρίς να σημαίνει ότι το εθνοκεντρικό στοιχείο υποβιβάζεται. Εγώ θα το έθετα ως απομάκρυνση του εθνικιστικοκεντρικού στοιχείου με όλες τις καταστροφικές του συνέπειες που ζήσαμε.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η πρόσβαση σε άλλες κουλτούρες και η κατανόηση αυτών των κουλτούρων, καταπολεμά τον ρατσισμό, τον σοβινισμό, τον εθνικισμό, εξαλείφει τις προκαταλήψεις, δημιουργεί δυνατούς δεσμούς φιλίας και σίγουρα ανοίγει νέα κανάλια επικοινωνίας στην πορεία της Ευρωπαϊκής ενοποίησης χωρίς όμως πατρόνους από την πέραν του Ατλαντικού ηγεσία όπως γίνεται σήμερα που η ΕΕ παροτρυνόμενη από τις ΗΠΑ έχει «κυριολεχτικά πυροβολήσει τα πόδια της» σχετικά με την εισβολή στην Ουκρανία. Το έχουμε τονίσει πολλάκις, και θέλω να το τονίσω και σήμερα, ότι το πνεύμα του εθνικιστικοσοβινισμού που πολλοί θέλουν να επικρατήσει στην παιδεία μας πρέπει να καταπολεμηθεί. Και αυτό πρέπει να αρχίσει χθες αν θέλουμε να εκπληρωθούν τα όνειρά μας για την επανένωση της πατρίδας μας και την ειρηνική συνύπαρξη Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων που όσο πάει γίνεται άπιαστο όνειρο. Δυστυχώς, το σχολείο δεν πράττει τα δέοντα για να θέσει ένα λιθαράκι με στόχο την επανένωση.
Επιβάλλεται μαθητές οι οποίοι μέσα σε μια μικροκοινωνία της πραγματικής γνώσης του βάθους να μπορέσουν να μορφωθούν κατάλληλα για τον αγώνα της ζωής σε μια κοινωνία όπου με αγωνία «ζητείται άνθρωπος» και όχι της επιφανειακής γνώσης της περιφέρειας. Μαθητές που θα γίνουν χρήσιμοι πολίτες σε μια πολυπολιτισμική κοινωνία μέσα σε μια επανενωμένη πατρίδα μακριά από εθνικιστικοσοβινιστικές τάσεις. Μήπως το ανθρώπινο και δημοκρατικό σχολείο δεν σχετίζεται με την παροχή ίσων ευκαιριών για όλους και στη μόρφωση του ανθρώπου του «άνω θρώσκω» στοχεύοντας στην καλλιέργεια της ψυχής, του πνεύματος και στη δημιουργία ανθρώπων σε μια πολιτισμένη κοινωνία;
Σίγουρα δεν στοχεύει στη μαζική παραγωγή ρομποτοποιημένων υπάρξεων μέσω ενός εργοστασίου εξετάσεων, αλλά στην ανάπτυξη της κριτικής σκέψης που θα καταστήσει ικανούς ανθρώπους να αντιλαμβάνονται τα ψεύδη των επιτήδειων, να αντιλαμβάνονται το κατάντημα των ελλειμματικών κομμάτων υποστηρικτών της προδοτικής διχοτόμησης με μπλοκάρισμα των συνομιλιών και τόσα άλλα προβοκατόρικα συνθήματα τα οποία στόχο έχουν τον έλεγχο ρομποτοποιημένων υπάρξεων για να παραμείνει η πατρίδα μας εσαεί διχοτομημένη για τα δικά τους εθνικιστικά συμφέροντα. Είναι γι' αυτό που δεν πρέπει ποτέ να μας διαφεύγει το γεγονός ότι για μια ολοκληρωμένη παιδεία, πέρα από την καθαρά ακαδημαϊκή διάστασή της, υπάρχουν και άλλες διαστάσεις που είναι εξίσου σημαντικές για την εκπαίδευση των παιδιών μας. Όμως ο αγώνας για απαλλαγή της παιδείας μας από την αρρώστια του εθνικισμού πρέπει να συνεχιστεί με κάθε κόστος γιατί μιλούμε για το μέλλον της πατρίδας μας. Κλείνοντας καταφεύγω στον Αριστοτέλη: «Εκπαιδεύοντας το μυαλό χωρίς να εκπαιδεύσεις την καρδιά επ' ουδενί λόγο λογίζεται παιδεία».
*ΒΑ, ΜΑ, PhD πρώην επιθεωρητής και πρώτος λειτουργός Εκπαίδευσης, Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού
