Νοέμβριος 2023 και στη στήλη γράφουμε για τα προβλήματα στην ψηφιακή. Η κατάληξη: «Αν θέλει το κράτος να προχωρήσει σε διαγωνισμό, να το κάνει. Αρκεί να έχει τις αντιστάσεις απέναντι στον Χ καναλάρχη και να μπορέσει να λειτουργήσει σωστά η διαδικασία. Τις έχει όμως;». Δεν μας απάντησε ποτέ. Κανείς. Σχεδόν τρία χρόνια μετά, απαντούμε μόνοι μας. Όχι. Νοπ. Νιέτ. Hayir.
Η ιστορία της ψηφιακής τηλεόρασης στην Κύπρο είναι ένα case study πώς σε αυτόν τον τόπο η λέξη ευθύνη έγινε μια άγνωστη λέξη και πώς ο εκρηκτικός συνδυασμός δημόσιος λειτουργός χωρίς λογοδοσία με τον πολιτικό που δέχεται παρεμβάσεις οδηγεί σε κλασική περίπτωση βλάβης!
Το 2011 όταν έγινε η μετάβαση από το αναλογικό στο ψηφιακό σήμα, ήταν πολιτική η απόφαση (με… παρεμβολές καναλιών), να γίνουν όλοι οι σταθμοί παγκύπριας εμβέλειας, με αποτέλεσμα να οδηγηθούν σε κλείσιμο καμιά 10αριά κανάλια, θεωρώντας πως η διαφημιστική πίτα θα πάει στους εναπομείναντες (η ευρωπαϊκή οδηγία έλεγε πως η ψηφιακή θα έφερνε περισσότερα κανάλια. Αυτά, τα της Χλώρακας; Αυτά!).
Μετά, οι σοφοί, αποφάσισαν να κάνουν διαγωνισμό για το σήμα εκπομπής των καναλιών χωρίς καμία μελέτη όπως φάνηκε, αφού δεν υπολόγισαν την εμμονή των καναλαρχών να πάρουν την πλατφόρμα γεγονός που εκτόξευσε τον πλειοδοτικό διαγωνισμό στα 10 εκατομμύρια, οδηγώντας σε φιάσκο την ιστορία, αφού ήταν δεδομένο πως δεν θα μπορούσε να πληρωθεί ποτέ το υπέρογκο ποσό στο κράτος.
Μετά ο Νίκαρος τα άκουγε κάθε τόσο από τους καναλάρχες, αφού οι μεγάλοι και ιδιοκτήτες της Velister πήγαιναν για να τους χαρίσει 5-6 εκατομμύρια να επιβιώσει η Velister (πατώντας, ίσως όχι άδικα, στο ότι το κράτος φταίει που φτάσαμε στα 10 εκατ), ενώ οι μικροί ζητούσαν De Minimis χορηγία, αυτήν που δίνεται απευθείας από το κράτος και δεν περνάει από εγκρίσεις από τη Βουλή; Αυτή! Και την πήραν βεβαίως, βεβαίως, γιατί αν δεν παίζει το Extra τα «Ζουζούνια» πώς θα διατηρηθεί η πολυφωνία σε αυτόν τον τόπο;
Αφού ο Νίκαρος τους χάρισε 2,5 εκατ., τα προβλήματα της Velister δεν λύθηκαν (παραδέχθηκε 15 εκατ. οφειλές σε πιστωτές) και τους βρήκε μπροστά του το Νικούδι. Οι καναλάρχες της Velister ζήτησαν να τους δοθεί 15 χρόνια η πλατφόρμα, να τους πούμε και ευχαριστώ σαν τον Σημίτη στους Αμερικανούς με τα Ίμια και να τους δώσουμε και 2-3 εκατ. χορηγία. Το υφυπουργείο πάτησε πόδι. Τι έγινε; Έφυγε ο υφυπουργός. Εμ τι; Παίζουμε; Και έτσι ήρθε ως σωτήρας η Hellas Sat για να σώσει την κατάσταση, η οποία έκανε μια άτυπη συμφωνία με τους καναλάρχες της Velister να πάρει την πλατφόρμα. Έγινε βέβαια και διαγωνισμός. Ποιοι άλλοι συμμετείχαν; Ουδείς!
Μετά όλα έγιναν με διαδικασίες fast track: Οι καναλάρχες που ήθελαν να απαλλαγούν από το βάρος γλύτωσαν την πλατφόρμα, η Hellas Sat πήρε το πρότζεκτ και το κράτος δεν έκανε (ξανά) όπως φάνηκε καμία μελέτη, ή δεν είδαν ποτέ τη Στατιστική Υπηρεσία που λέει πως είμαστε τεχνολογικά αναλφάβητοι για να προνοήσει παράλληλη εκπομπή HD/SD, ώστε να μην υπάρξουν προβλήματα. Και έτσι εγκλωβίστηκε για ακόμη μια φορά στην εμμονή μιας εταιρείας για δυνατότερο σήμα χωρίς να κάνει τίποτα. Φυσικά, η εταιρεία βλέπει, ορθώς, το συμφέρον της. Ωστόσο εκείνο που βλέπουμε άλλη μια φορά είναι πως το πρόβλημα δεν είναι αν η εικόνα μας θα είναι HD ή SD. Το πρόβλημα είναι ότι το κράτος εξακολουθεί να λειτουργεί σε χαμηλή ανάλυση κι αυτό γιατί οι αποφάσεις συνεχίζουν να λαμβάνονται με βάση τις πιέσεις αντί τον σωστό σχεδιασμό. Και όσο κανείς δεν λογοδοτεί για τα φιάσκα, κάθε νέα «μετάβαση» καταλήγει στο ίδιο έργο. Απλώς τώρα την βλέπουμε και High Definition.
