Υπάρχουν πολιτικοί που αφήνουν πίσω τους μια εποχή και πολιτικοί που αφήνουν πίσω τους την απορία και εμμονή γιατί δεν συνειδητοποιούν ότι ο κύκλος τους έκλεισε. Ο Νίκος Αναστασιάδης και ο Αβέρωφ Νεοφύτου προέρχονται από την ίδια πολιτική σχολή. Γνωρίζουν τους κομματικούς διαδρόμους, τις ισορροπίες, τους μηχανισμούς, τις συμφωνίες και τη μεγάλη κυπριακή τέχνη να λέγονται πολλά χωρίς να απαντάται το βασικό ερώτημα. Η κοινή καταγωγή, όμως, δεν συνεπάγεται και ίδιο πολιτικό εκτόπισμα.
Ο Αναστασιάδης εξελέγη δύο φορές Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Η διακυβέρνησή του υπόκειται σε αυστηρή κριτική και η δημόσια διαδρομή του σίγουρα δεν προσφέρεται για αγιογραφίες. Ωστόσο, πάντως, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι είχε την ικανότητα να συγκροτεί πλειοψηφίες και να μετατρέπει την πολιτική του παρουσία σε θετικό εκλογικό αποτέλεσμα. Ο Αβέρωφ διεκδίκησε την Προεδρία το 2023 και έμεινε εκτός δεύτερου γύρου ενώ ως Πρόεδρος του κόμματος ουδέποτε πέρασε απο οποιαδήποτε εσωκομματική διαδικασία. Έκτοτε, η δημόσια εικόνα του δίνει συχνά την εντύπωση ανθρώπου που δεν αποδέχεται το αποτέλεσμα και επιρρίπτει σε όλους ευθύνη εκτός απο τον εαυτό του.
Δυστυχώς ή ευτυχώς, η κάλπη δεν διαθέτει τμήμα εξυπηρέτησης παραπόνων και ένας ηγέτης κρίνεται πρωτίστως απο την προσωπική του αντίληψη και συμπεριφορά.
Ο στρατηγός και το αποτέλεσμα
Για χρόνια, ο Αβέρωφ παρουσιάστηκε ως ο άνθρωπος των λεπτών χειρισμών. Ο γνώστης. Ο υπολογιστής των ισορροπιών. Εκείνος που έβλεπε δύο κινήσεις μπροστά. Ωραία όλα αυτά. Αλλά κάποτε έρχεται η στιγμή που ο πολίτης ζητά να δει και τον λογαριασμό. Διότι ο σπουδαίος στρατηγός κρίνεται στο αποτέλεσμα. Αν κάθε αποτυχία εξηγείται με το τι έκαναν οι άλλοι, τότε η στρατηγική αποκτά ένα αξιοθαύμαστο προνόμιο. O στρατηγός έχει πάντοτε δίκιο και η πραγματικότητα πάντοτε άδικο. Στην περίπτωση του Αβέρωφ, η αυτοπεποίθηση περισσεύει. Η αυτοκριτική αναζητείται.
Ένα κόμμα δεν είναι προσωπική εκκρεμότητα
Η προηγούμενη ηγεσία ενός κόμματος προσφέρει εμπειρία. Δεν εξασφαλίζει ισόβιο δικαίωμα να εξετάζεται κάθε επόμενη απόφαση με κριτήριο τις φιλοδοξίες του πρώην αρχηγού. Ο ΔΗΣΥ έχει μέλη, όργανα και εκλεγμένη ηγεσία. Έχει επίσης ανθρώπους που ενδιαφέρονται περισσότερο για το μέλλον της παράταξης παρά για την αποκατάσταση οποιουδήποτε προσωπικού πολιτικού λογαριασμού.
Ο Αβέρωφ δικαιούται να διαφωνεί, να διεκδικεί και να προτείνει. Οφείλει, όμως, να εξηγεί τι ακριβώς προσφέρει σήμερα. Ποια πρόταση ενώνει; Ποια παρέμβαση διευρύνει; Ποια στάση βοηθά την παράταξη να προχωρήσει; Η διαρκής υπενθύμιση της προσωπικής του σημασίας δεν αποτελεί πολιτικό πρόγραμμα.
Η ουσιαστική διαφορά
Ο Αναστασιάδης μπορεί να κριθεί για όσα έκανε με την εξουσία που απέκτησε. Ο Αβέρωφ πρέπει να κριθεί και για το κατά πόσο μπορεί να πείσει ότι αξίζει την εξουσία που επαναδιεκδικεί. Εκεί βρίσκεται η διαφορά. Ο ένας έχει ένα έργο προς αποτίμηση. Ο άλλος δεν μπορεί να ζητά να θεωρείται η αυριανή λύση μόνο επειδή υπήρξε ο χθεσινός αρχηγός. Η πολιτική χρησιμότητα αποδεικνύεται και δεν κατοχυρώνεται με προϋπηρεσία.
Και όποιος επιμένει ότι είναι αναντικατάστατος καλό θα ήταν να αρχίσει εξηγώντας γιατί έπρεπε να αντικατασταθεί.
Παναγιώτης Εγκωμίτης
*Παραδοσιακός ψηφοφόρος του ΔΗΣΥ
epanagiotis79@gmail.com
