Οι εορτασμοί για την επέτειο της Κυπριακής Δημοκρατίας αναδεικνύουν μια προφανή ανορθογραφία από τη στιγμή κατά την οποία γιορτάζεται η ανεξαρτησία ενός κράτους που παραμένει εδαφικά διαιρεμένο.
Αυτό βεβαίως που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια, ελλείψει οποιασδήποτε σοβαρής διαπραγμάτευσης για το πρόβλημα, είναι και επικίνδυνο, και άκρως παραπλανητικό για την ίδια την κοινωνία και τη συλλογική της ενσυναίσθηση.
Η επίσημη πολιτική συχνά επενδύει σε στρατιωτικούς εξοπλισμούς και πανηγυρισμούς, καλλιεργώντας την ψευδαίσθηση ότι η Κύπρος μπορεί να αποτελέσει περιφερειακή στρατιωτική δύναμη. Ωστόσο, ο πραγματικός γεωπολιτικός άθλος δεν είναι η αγορά νέων οπλικών συστημάτων αλλά η επανένωση της πατρίδας.
Πενήντα δύο χρόνια μετά την τραγωδία του 1974, ο μεγαλύτερος κίνδυνος δεν είναι πλέον μόνο η κατοχή αλλά και η αδράνεια και η συνήθεια στην ύπαρξη της κατοχής και της διαίρεσης. Η κοινωνία έχει συμβιβαστεί με τα οδοφράγματα, τη νεκρή ζώνη και τη γεωγραφική διαίρεση. Η ντε φάκτο διχοτόμηση έχει γίνει «δεύτερη φύση» και μια επικίνδυνη καθημερινότητα. Καθώς περνούν οι γενιές, η απώλεια της μνήμης απειλεί να ολοκληρώσει αυτό που ξεκίνησε με τα όπλα.
Το status quo δεν μπορεί να παραμείνει ως έχει, μας προειδοποιεί ο διεθνής παράγοντας. Στην ουσία αποτελεί έναν μηχανισμό που παράγει συνεχώς νέα τετελεσμένα. Αλλάζει ο πληθυσμός, η οικονομία, η ιδιοκτησία και η σχέση των Τουρκοκυπρίων με την Άγκυρα. Ο χρόνος δεν παγώνει το πρόβλημα αλλά παράγει λύση από μόνος του και αυτή η λύση είναι η παγίωση της διχοτόμησης. Η Ευρωπαϊκή Ένωση μπορεί να αντιμετωπίζει νομικά τη διαίρεση ως προσωρινή, όμως στην πράξη η κατάσταση έχει γίνει κανονικότητα στη συνείδηση πολιτών και πολιτικών. Έτσι έχουμε πάντα στη φαρέτρα μας την πεπατημένη όταν αντιδρά η Τουρκία. Λέμε πως «η όποια ενέργεια της Άγκυρας δεν αποτελεί έκπληξη γιατί η τουρκική πολιτική είναι "νεο-οθωμανική προσέγγιση", είναι επιθετική και αντίθετη προς το διεθνές δίκαιο και τους διεθνείς κανόνες». Αυτές οι αντιδράσεις της κυβέρνησης δεν αφίστανται της πραγματικότητας. Το μεγάλο ωστόσο ερώτημα είναι τι μπορεί να αποτρέψει αυτή την εικόνα. Τι άλλο από την επιμονή σε διάλογο αλλά όχι χάριν του διαλόγου, με μοναδική φροντίδα να επιρρίψουμε τις ευθύνες στην άλλη πλευρά.
Η Τουρκία αξιοποιεί αυτό το κενό αδράνειας για να βαθαίνει τον έλεγχο στο βόρειο τμήμα, μετατρέποντας τη διαίρεση σε μόνιμη πραγματικότητα επί του εδάφους. Έτσι, οι πανηγυρικές παρελάσεις και οι νέοι εξοπλισμοί και η υπερβολική έκθεσή μας σε συμμαχίες που δεν αντανακλούν τις πραγματικότητες, αντί να απειλούν τα σχέδια διχοτόμησης, καταλήγουν να συγκαλύπτουν την αποτυχία άρσης της, καθιστώντας την de facto διαίρεση μια επικίνδυνη, καθημερινή συνήθεια.
