Γράφει ο Απόστολος Αποστολίδης
Δάσκαλος
Η Γεωργία Παύλου παρουσιάστηκε στο κυπριακό αναγνωστικό κοινό μέσα από την ανάγκη διαμαρτυρίας για την αδικία που βίωσε και συμβολής στην ιστορική αλήθεια με αναφορά την ιστορία του αγνοούμενου πατέρα της. Πρώτο της συγγραφικό πόνημα το «Άγγιγμα Ψυχής – Όταν τα λόγια χάνουν τη σημασία τους». Μια μαρτυρία για τον Γολγοθά της οικογένειας του Παναγιώτη Παύλου Χατζηπαναγιώτου, αγνοούμενου από τον Πολύστυπο Πιτσιλλιάς, η οποία απηχεί τα βιώματα εκατοντάδων οικογενειών του τόπου μας, των οποίων οικεία πρόσωπα χάθηκαν στην αντάρα της τραγωδίας του μαύρου καλοκαιριού του 1974.
Στη συνέχεια εξέφρασε όσα η ψυχή της μύρισε, άγγιξε και γεύτηκε στην Κατεχόμενη Γη της Καρπασίας, όταν υπηρέτησε ως φιλόλογος στο Γυμνάσιο Ριζοκαρπάσου για 5 χρόνια. «Ο Κήπος των Αξιών¨ αποτελεί τον δεύτερο συγγραφικό της σταθμό, μια ανθολογία αυτοτελών κειμένων, απαύγασμα της συνύπαρξής της με τους ανθρώπους της κατεχόμενης χερσονήσου και των συναισθημάτων μα και προβληματισμών που αυτή τής δημιούργησε.
Το 2025 οι Εκδόσεις Γερμανός αναγνωρίζουν θετική προοπτική για το νέα της συγγραφική δημιουργία, με εντελώς διαφορετικό προσανατολισμό σε σχέση με τα προηγούμενα και το «Βρες καινούργιο ουρανό» άρχισε το ταξίδι του.
Ένα έργο, μέσα στο οποίο ο αναγνώστης μπορεί να αναγνωρίσει τον εαυτό του αλλά και ανθρώπους του περίγυρού του. H απλή μα γλαφυρή γραφή, με την οποία η συγγραφέας περιγράφει τις αντιδράσεις των ηρώων της και τα γεγονότα στην εξέλιξη της ιστορίας, φωτίζει ανθρώπινους χαρακτήρες μέσα στην καθημερινότητά τους μα και στις πολύπλοκες καταστάσεις ζωής, στις οποίες ακούσια ή εκούσια, αναπάντεχα ή ως φυσιολογική συνέπεια και συνέχεια, ενδέχεται να βρεθούν.
Μέσα από μια γήινη ιστορία, με γεγονότα το ένα να διαδέχεται το άλλο με γρήγορο ρυθμό, με τον χωροχρόνο στο μεγαλύτερο μέρος της περιδιάβασης να είναι διακριτός μόνο με μεγάλη και αυστηρή προσοχή, αφού εναλλάσσεται συνεχώς μέχρι να οριστικοποιηθεί στο παρόν, σαφώς, όμως, να μην επηρεάζει την αντίληψη των τεκταινόμενων, τα οποία συνιστούν τη μεγάλη εικόνα και την ουσία της ιστορίας μας, γινόμαστε ταυτόχρονα παρατηρητές και νοερά μετέχοντα δρώντα υποκείμενα, ανάλογα με το ποια αντίδραση μάς εκφράζει. Διαπιστώνει κανείς μια ικανότητα της δημιουργού να μας έχει κολλημένους στον παρόντα χρόνο ενώ τα γεγονότα αφορούν και το χθες και το αύριο. Μέχρι να σταθεροποιηθούμε στο τώρα και να αναμένουμε το τι μέλλει γενέσθαι, βρισκόμαστε για μεγάλο διάστημα στη δίνη του τρίπτυχου του χρόνου με μια αίσθηση ακινησίας σε ένα σημείο του ενώ τα περιστατικά περνούν από μπροστά μας ως κινηματογραφική ταινία στον μη χρόνο.
Ο ρυθμός εναλλαγής των γεγονότων σε συνδυασμό με το πολυσύνθετο των όσων αφορούν τους ήρωες, τα οποία πλέκουν την ιστορία κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη από την αρχή μέχρι το τέλος, ένα τέλος μη αναμενόμενο. Ένα τέλος μη αναμενόμενο, το οποίο, όμως, αβίαστα θα θέσει τον κριτικό αναγνώστη μπροστά στο ερώτημα αν όντως είναι το ενδεικνυόμενο.
Σε όλη την πορεία της ιστορίας ο αναγνώστης νιώθει να ταυτίζεται με το κεντρικό πρόσωπο και αναλογίζεται, ως να τον αφορούν προσωπικά τα όσα συμβαίνουν, την ερμηνεία τους μα και την εξέλιξη και συνέχειά τους.
Θεωρώ ένα από τα πιο δυνατά χαρακτηριστικά του έργου την δεινότητα της συγγραφέα να μας φέρνει αντιμέτωπους με τη γυμνή αλήθεια των χαρακτήρων των ανθρώπων και να μας ταρακουνά με τις πράξεις τους, που είτε φέρνουν φως είτε οδηγούν τους ίδιους και τους γύρω τους στο έρεβος αδιεξόδων. Αποκαλυπτική η γραφίδα της Γεωργίας Παύλου, τοποθετεί τους ήρωες της να διαδραματίζουν ρόλους και να συμβάλλουν στην ίδια την εξέλιξη ή να παρωθούν με τον λόγο τους άλλους να πράττουν, ωθώντας τον αναγνώστη στον προβληματισμό ως προς την αίσθηση της ευθύνης απέναντι στον άνθρωπο που βρίσκεται σε δύσκολη περίσταση κατά πόσο ο λόγος τους είναι λόγος κατανόησης και ενσυναίσθησης ή λόγος αφ’ υψηλού και διδακτικός από μέρους του έχοντας τη βεβαιότητα του αλάνθαστου.
Ο ενεργός αναγνώστης διερωτάται συνεχώς, συνοδοιπορώντας με τους ήρωες, και για τις δικές του αντιδράσεις σε διάφορες καταστάσεις ζωής, τις οποίες είτε ο ίδιος δημιουργεί εκούσια ή ακούσια είτε άλλοι αλλά βρίσκεται ο ίδιος μπλεγμένος για διάφορους λόγους. Η παραστατικότητα στην εξιστόρηση εξυφαίνει ένα πλαίσιο αίσθησης του εαυτού του σε παρόμοιες ή και ταυτόσημες συνθήκες. Και ο αναλογισμός γίνεται πλέον προσωπική υπόθεση.
Η περιδιάβαση στην περιπέτεια του ανθρώπου της Γεωργίας Παύλου συγκλονίζει με τα συνεχή διλήμματα, στα οποία συνεχώς ο αναγνώστης συλλαμβάνει τον εαυτό του ενίοτε αντί να τα παρατηρεί, να τα βιώνει δραματικά. Μέχρι που η κατάληξη, όσο απρόσμενη και αν είναι, καθίσταται λυτρωτική, με όποια συναισθήματα και αν τη συνοδεύουν. Έτσι είναι άραγε;
Καλή ανάγνωση!
