Η πρόσφατη «διπλωματική» σύγκρουση του Προέδρου Χριστοδουλίδη με την Ειδική Αντιπρόσωπο του Γ.Γ. του ΟΗΕ κ. Ολγκίν πέρασε σχεδόν απαρατήρητη. Από τα παραδοσιακά κόμματα που υποστηρίζουν τη λύση μόνο το ΑΚΕΛ αντέδρασε. Τα υπόλοιπα, με πρώτο και καλύτερο τον Δημοκρατικό Συναγερμό, επέλεξαν τη σιωπή. Οι καθαρές τοποθετήσεις υπέρ μιας συμβιβαστικής λύσης στη βάση της ΔΔΟ φαίνεται ότι δεν αποτελούν πλέον την αιχμή του δόρατος της πολιτικής του Δημοκρατικού Συναγερμού. Μάλλον ότι η μειοψηφία, που επιμένει να σύρει τον Δημοκρατικό Συναγερμό σε συνεργασία με τον Χριστοδουλίδη, έχει αποκτήσει τη δύναμη να επιβάλλει την άποψή της στη διαμόρφωση της πολιτικής του κόμματος στο Κυπριακό.
Η σύγκρουση με Όλγκίν: Όπως και να έχουν τα πράγματα, η λεκτική σύγκρουση με την κ. Ολγκίν, και η προσπάθεια από κάποια φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ να παρουσιαστεί ότι αυτή δεν είναι αντικειμενική και ότι εκφεύγει της αποστολής της, είναι ό,τι χειρότερο για το Κυπριακό. Βεβαίως η εξέλιξη αυτή ουδόλως εξέπληξε όσους παρακολουθούν το Κυπριακό με κάποια σοβαρότητα. Δεν ήταν δυνατόν η κ. Ολγκίν να έχει καλύτερη τύχη από όλους ανεξαιρέτως τους προκατόχους της. Ήταν θέμα χρόνου να πάρει και αυτή το «ευχαριστώ» της από τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Οι προθέσεις του Προέδρου: Αυτή η συμπεριφορά, αν αναλυθεί, δείχνει καθαρά τις προθέσεις του Προέδρου στο θέμα λύσης του Κυπριακού. Ένας Πρόεδρος που πιστεύει γνήσια και ειλικρινά στη λύση του Κυπριακού και διαθέτει στοιχειώδεις γνώσεις πολιτικής ξέρει ότι χωρίς τη βοήθεια ή, μάλλον πιο ορθά, χωρίς τη συμβολή του Γ.Γ. του ΟΗΕ λύση δεν μπορεί να βρεθεί. Ο Πρόεδρος διαθέτει όχι μόνο στοιχειώδεις γνώσεις πολιτικής αλλά και μια πολυετή και αξιόλογη εμπειρία. Επομένως η σύγκρουση με την εκπρόσωπο του Γ.Γ. του ΟΗΕ μόνο ζημιά θα προκαλέσει στις σχέσεις μας με τον κ. Γκουτέρες και την ίδια την κ. Ολγκίν. Και δικαιολογημένα οι άνθρωποι θα αισθανθούν άσχημα. Όλοι γνωρίζουμε ότι οι σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους έχουν και τον χαρακτήρα της ανταλλαγής αξιών που ικανοποιούν τις ανάγκες μας. Οι αξίες αυτές μπορεί να είναι οποιοδήποτε αγαθό, υλικό ή μη, όπως η εμπιστοσύνη, η συμπάθεια, η εκτίμηση, η συμπαράσταση σε μια δύσκολη λύση.
Η αναγνώριση: Η αναγνώριση αυτών που μας προσφέρουν οι άλλοι αποτελεί πηγή ευχαρίστησης και βασικό κίνητρο για να συνεχίσουν να μας προσφέρουν -το ίδιο, άλλωστε, ισχύει και για εμάς. Σκεφτείτε πόσο καλά αισθάνεστε όταν προσφέρετε κάτι σε κάποιον και αυτός σας το αναγνωρίζει -με οποιονδήποτε τρόπο- και πόσο ενοχλείστε όταν δεν σας το αναγνωρίζει. Συνεπώς, αν θέλουμε να έχουμε ποιοτικές σχέσεις και μέσω αυτών να απολαύουμε αξίες από τους άλλους και να ικανοποιούμε τις ανάγκες μας, η αναγνώριση των όσων μας προσφέρουν είναι απαραίτητη. Η Κυπριακή Δημοκρατία οφείλει στον ΟΗΕ πολλά και στους Γενικούς Γραμματείς του Οργανισμού, αν όχι σε όλους, στους πλείστους, πολύ περισσότερα. Τη μετά την εισβολή της Τουρκίας διεθνή αναγνώριση και αυτή καθ’ εαυτή την υπόσταση της Κυπριακής Δημοκρατίας την οφείλουμε στον ΟΗΕ. Στον σημερινό Γ.Γ. του διεθνούς οργανισμού οφείλουμε επιπρόσθετα το ότι διατηρείται ζωντανή η διαδικασία αναζήτησης λύσης στη βάση της ΔΔΟ.
Η Διζωνική Ομοσπονδία: Με άλλο πρόσωπο στο πόστο αυτό, είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα είχαμε μεταπηδήσει σε διαδικασίες συναινετικού διαζυγίου, κάτι που κρυφά ονειρεύονται πολλοί αλλά κανένας δεν τολμά να βγει και να το πει δημόσια. Και δεν τολμά γιατί κατά βάθος όλοι ξέρουν ότι άλλη λύση που να επανενώνει την Κύπρο και να διασφαλίζει τα Ανθρώπινα Δικαιώματα για όλους τους Κύπριους δεν υπάρχει. Το ότι στο τραπέζι βρίσκεται ακόμα η λύση της ΔΔΟ είναι μια ευλογία και αυτή την ευλογία την οφείλουμε στον κ. Γκουτέρες.
Εκτίμηση και ανταμοιβή: Σε μια σωστή επιχείρηση, αυτά που προσφέρουν οι εργαζόμενοι αξιολογούνται και ανταμείβονται ανάλογα, είτε με αυξήσεις μισθών είτε με μπόνους είτε με προαγωγές είτε με συμβολικές επιβραβεύσεις και επαίνους. Στις προσωπικές σχέσεις αυτά δεν ισχύουν. Μπορούμε να σκεφτούμε άλλους τρόπους με τους οποίους πρέπει να αναγνωρίζουμε τα όσα μας προσφέρουν οι άλλοι. Ένας πρώτος τρόπος είναι να εκφράζουμε γνήσια και ειλικρινά στον άλλον την εκτίμηση και την ικανοποίησή μας για κάτι που μας προσφέρει. Στα τόσα και τόσα που μας έχουν προσφέρει οι κατά καιρούς Γ. Γραμματείς του ΟΗΕ και οι εκπρόσωποί τους εδώ στην Κύπρο, εμείς, αντί γνήσιας και ειλικρινούς εκτίμησης, τους προσφέραμε όξος και χολή.... Δεύτερος απλός τρόπος είναι η επιβράβευση, δηλαδή ένα απλό και ειλικρινές «ευχαριστώ». Τρίτον, ιδιαίτερη σημασία έχει η αναγνώριση μέσω συμβόλων, όπως είναι τα δώρα. Σκεφτείτε, πότε έχει μεγαλύτερη αξία το δώρο που σας κάνει ένας φίλος σας ή συγγενής σας; Όταν το κάνει στη γιορτή σας ή σε κάποιον ανύποπτο χρόνο; Προφανώς στη δεύτερη περίπτωση, διότι απομακρύνεται από το τυπικό και συμβολίζει την ανταπόδοση και την ευγνωμοσύνη.
Μια ανθοδέσμη αρκεί: Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής έβαλε την Ελλάδα στην Ευρωπαϊκή Ένωση με το να στέλνει κάθε βδομάδα ένα μπουκέτο λουλούδια στη σύζυγο του τότε Καγκελάριου της Δυτικής Γερμανίας κ. Σμιτ....! Το να μας αναγνωρίζουν οι άλλοι αυτά που προσφέρουμε δεν μας δημιουργεί μόνο ευχαρίστηση αλλά ταυτόχρονα ενισχύει τη διάθεσή μας να συνεχίσουμε να προσφέρουμε. Άμεση σχέση με την αναγνώριση έχει η έκφραση της προφορικής αλλά και της έμπρακτης ευγνωμοσύνης μας για όσα μας προσφέρει ο άλλος.
Η αγνωμοσύνη: Η έλλειψη ευγνωμοσύνης αποτελεί αγκάθι που πληγώνει, πικραίνει και καταστρέφει τις σχέσεις. Εμείς όχι μόνο σκόπιμα δεν εκφράζουμε την ευγνωμοσύνη μας αλλά με την πρώτη ευκαιρία εκδηλώνουμε την αχαριστία μας. Είναι δυνατόν ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης, άνθρωπος με τόσα ακαδημαϊκά προσόντα, να μην αντιλαμβάνεται ότι η έλλειψη αναγνώρισης και έκφρασης ευγνωμοσύνης για σημαντικά πράγματα δημιουργεί αρνητικά συναισθήματα, όπως πικρία, θυμό και αγανάκτηση; Άρα η μόνη εξήγηση που υπάρχει για τη συγκρουσιακή συμπεριφορά του κ. Χριστοδουλίδη με την κυρία Ολγκίν είναι μια συνειδητή επιλογή για να μην υπάρξουν ποτέ ουσιαστικές και αποτελεσματικές συνομιλίες στο Κυπριακό. Είναι δυνατόν ένας άνθρωπος που διδάσκει στο πανεπιστήμιο να μην γνωρίζει ότι η εικόνα που έχουν οι άλλοι για εμάς, η εμπιστοσύνη, η εκτίμηση, καθώς και η ποιότητα των σχέσεων δεν κρίνεται, συνήθως, στη ρουτίνα και στα εύκολα;
Στις στιγμές αληθείας: Αλλά, αντιθέτως, στις μικρές ή μεγάλες κρίσεις, στα «δύσκολα» ή, όπως θα μπορούσαμε να πούμε, «στις στιγμές αληθείας»! Κρίνονται σε καταστάσεις που οι άλλοι απαιτούν από εμάς κατάλληλες στάσεις και συμπεριφορές. Η κ. Ολγκίν περίμενε για μήνες να προωθηθούν κάποια μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης. Αντί πρόοδο είδε πισωγυρίσματα. Ήταν φυσικό να αντιδράσει όπως αντέδρασε γιατί απαιτούσε κατάλληλες συμπεριφορές και δεν τις έβλεπε. Σε τέτοιες στιγμές δεν μπορεί ένας έμπειρος πολιτικός να λειτουργεί αυθόρμητα. Ένας έμπειρος πολιτικός/διπλωμάτης σε κάθε «στιγμή αλήθειας» μπαίνει στη θέση του άλλου και επιστρατεύει όλη την ψυχραιμία και όλη την ταπείνωση που διαθέτει για να ξεπεραστεί η κρίση. Και σίγουρα δεν οδηγεί τα πράγματα σε σύγκρουση. Εκτός και αν διά της συγκρούσεως επιτυγχάνει αυτό που ενδόμυχα επιθυμεί... Εσείς τι λέτε;
Του Χρήστου Πουργουρίδη
