Στην Κύπρο υπάρχει ένα παράδοξο, όλοι αναγνωρίζουν ότι το περιβάλλον υποβαθμίζεται, αλλά η πολιτική αντιμετώπισή του παραμένει επιφανειακή. Καύσωνες που μετατρέπουν τις πόλεις σε θερμικές παγίδες, νερό που λιγοστεύει, δάση που χάνονται και μια ανάπτυξη που προχωρά χωρίς όρια. Κι όμως, η οικολογία εξακολουθεί να αντιμετωπίζεται ως συμπληρωματική πολιτική, ως κάτι που θα δούμε αργότερα. Αυτό το αργότερα έχει ήδη φτάσει. Η συζήτηση για το περιβάλλον δεν είναι πια θεωρητική. Είναι καθημερινή. Είναι στον λογαριασμό του ρεύματος, στο κόστος του νερού, στην ποιότητα του αέρα που αναπνέουμε, στην ασφάλεια των πόλεών μας το καλοκαίρι. Και όμως, οι αποφάσεις που διαμορφώνουν αυτή την πραγματικότητα συνεχίζουν να λαμβάνονται χωρίς ουσιαστικό αντίβαρο.
Εδώ βρίσκεται το πραγματικό διακύβευμα των εκλογών, όχι αν θα υπάρχει μια φωνή για το περιβάλλον, αλλά πόσο δυνατή θα είναι αυτή η φωνή. Γιατί η οικολογία στην πολιτική δεν είναι θέμα παρουσίας. Είναι θέμα επιρροής. Όταν οι περιβαλλοντικές πολιτικές είναι αδύναμες, δεν είναι επειδή δεν υπάρχουν ιδέες. Είναι επειδή δεν υπάρχει αρκετή πολιτική δύναμη για να επιβληθούν. Οι αποφάσεις δεν αλλάζουν με εκθέσεις και διαπιστώσεις. Αλλάζουν με πίεση, με συνέπεια, με παρουσία που δεν μπορεί να αγνοηθεί. Το Κίνημα Οικολόγων - Συνεργασία Πολιτών δεν χρειάζεται να αποδείξει ότι έχει δίκιο. Αυτό έχει ήδη κριθεί από την ίδια την πραγματικότητα. Το ζητούμενο είναι να μετατραπεί αυτή η πραγματικότητα σε πολιτική δύναμη. Σε μια περίοδο όπου η εμπιστοσύνη στους θεσμούς δοκιμάζεται, η οικολογία μπορεί να αποτελέσει έναν διαφορετικό άξονα πολιτικής, λιγότερη ρητορική, περισσότερη ουσία. Λιγότερες υποσχέσεις, περισσότερη λογοδοσία. Όχι ως εναλλακτική πρόταση, αλλά ως αναγκαία συνθήκη για να υπάρξει βιώσιμη προοπτική. Η ενίσχυση των Οικολόγων δεν αφορά ένα κόμμα. Αφορά τη δυνατότητα να μπουν όρια εκεί που μέχρι σήμερα δεν μπήκαν.
Να τεθούν ερωτήματα εκεί που κυριάρχησε η σιωπή. Να συνδεθεί η ανάπτυξη με ευθύνη, όχι με ασυδοσία. Γιατί αυτό που βιώνουμε δεν είναι απλώς περιβαλλοντική κρίση. Είναι κρίση προτεραιοτήτων. Για χρόνια, η οικονομική δραστηριότητα στην Κύπρο κινήθηκε με τη λογική της ταχύτητας και του κέρδους, χωρίς αντίστοιχη μέριμνα για τις συνέπειες. Το αποτέλεσμα είναι ένα μοντέλο που δείχνει τα όριά του, ενεργειακά ευάλωτο, περιβαλλοντικά επιβαρυμένο, κοινωνικά πιεστικό. Η οικολογία δεν έρχεται να το διακοσμήσει. Έρχεται να το αλλάξει. Και αυτή η αλλαγή δεν θα προκύψει από μόνη της. Χρειάζεται πολιτική βούληση και κυρίως πολιτική δύναμη. Δύναμη που να μεταφράζεται σε παρεμβάσεις, σε έλεγχο, σε συγκεκριμένες πολιτικές που επηρεάζουν την καθημερινότητα. Οι εκλογές αυτές δεν είναι μια ακόμη διαδικασία καταγραφής ποσοστών. Είναι μια ευκαιρία επαναπροσδιορισμού. Να περάσει η οικολογία από το περιθώριο στο κέντρο της πολιτικής συζήτησης. Όχι ως σύνθημα. Ως προϋπόθεση. Γιατί σε μια χώρα που ήδη βιώνει τις συνέπειες, η επιλογή δεν είναι μεταξύ πράσινης και μη πράσινης πολιτικής. Η επιλογή είναι μεταξύ σοβαρής πολιτικής και καθυστέρησης. Και η καθυστέρηση, πλέον, κοστίζει.
*Μέλους Κινήματος Οικολόγων
