Sevgul Uludag
Τηλ: 99966518
Ο φίλος μας Ibrahim Aziz από το χωριό Ποταμιά, θυμάται ιστορίες από την Ποταμιά και τη Λουρουτζίνα. Από τη δεκαετία του 1960 μέχρι τον Μάρτιο του 2015 δεν μπορούσε να επισκεφτεί τη Λουρουτζίνα. Σε ανάρτησή του στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης στις 14.3.2015, συνοπτικά, έγραψε τα εξής: «Η επίσκεψή μου στη Λουρουτζίνα είναι πλέον χαραγμένη στην καρδιά μου. Δεν μπορούσα να επισκεφτώ το χωριό για τουλάχιστον 58 χρόνια. Όλα αυτά τα χρόνια, το παρακολουθούσα από μακριά, από τις κορυφές των λόφων που το περιβάλλουν. Είχα αποφοιτήσει από το Γυμνάσιο της Λουρουτζίνας και στη συνέχεια πήγα στο τ/κ Λύκειο της Λευκωσίας για να συνεχίσω τις σπουδές μου. Αποφοίτησα το 1956 από το λύκειο. Είχα πάει στο Γυμνάσιο της Λουρουτζίνας τυχαία. Όταν αποφοίτησα από το δημοτικό σχολείο του χωριού μας στην Ποταμιά σε ηλικία 12 χρονών, ο πατέρας μου σκεφτόταν πολύ τι να κάνει με μένα. Ήθελε να σπουδάσω, αλλά δεν είχε τα οικονομικά μέσα για να το κάνει αυτό. Είχε μεγαλώσει ορφανός, ο πατέρας του είχε πεθάνει όταν ο πατέρας μου ήταν μόλις δυόμισι χρονών. Μεγάλωσε με τους θείους του από την πλευρά της μητέρας του, βοσκώντας πρόβατα, δουλεύοντας ως οικοδόμος στο χωριό. Ο μόνος πλούτος του ήταν η οικογένειά του και τα παιδιά του. Επειδή είχε μεγαλώσει χωρίς πατέρα, δεν ήθελε τα παιδιά του να στερηθούν τίποτα».
Αριστερά ιδανικά
«Είχε εννέα παιδιά, μόνο ένα από αυτά ήταν κορίτσι, μεγαλύτερη από μένα. Ποτέ δεν άφησε τα παιδιά του να μείνουν χωρίς φαγητό, χωρίς ψωμί. Ποτέ δεν άφησε τα παιδιά του να περπατούν ξυπόλυτα. Ακόμα κι αν τα παπούτσια και τα ρούχα μας ήταν μπαλωμένα, τα είχαμε και ήταν πάντα πολύ καθαρά. Η μητέρα και ο πατέρας μας ήταν στοργικοί και περιποιητικοί, με μεγάλη καρδιά και γενναιοδωρία. Πήγα στο Λονδίνο τον Μάιο του 1958. Μετά που η γενιά του ’58 των αριστερών μελών του ΑΚΕΛ έγινε στόχος της ηγεσίας της ΤΜΤ και των ελεύθερων σκοπευτών της. Ο Fazıl Onder (που ήταν αριστερός ακτιβιστής της εποχής) είχε πυροβοληθεί και μαχαιρωθεί στην πλάτη. Δεν συμβιβάσαμε τα αριστερά μας ιδανικά. Βρήκαμε τη διέξοδο στον δρόμο για το Λονδίνο. Από εκεί, πήγα για πανεπιστημιακές σπουδές στη Σόφια. Επέστρεψα στην πατρίδα μας το 1965. Αφού έπεσε σε ενέδρα και ο Kavazoghlou. Δεν έφυγα από τη χώρα μου από τότε. Και δεν μπορούσα να πάω και να μπω ξανά στη Λουρουτζίνα. 'Οι πασάδες' και τα όπλα με εμπόδισαν… Με εμπόδισαν ακόμα και να επισκεφτώ τον τάφο του μεγαλύτερου αδελφού μου στη Λουρουτζίνα».
Όπως αφηγείται οι αναμνήσεις του από τα χρόνια του στο γυμνάσιο παρέμειναν στην καρδιά του. «Ο πόνος από την απώλεια του αδελφού μου σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Δεν σβήστηκαν… Τελικά, την περασμένη Παρασκευή, μπόρεσα να επισκεφτώ τη Λουρουτζίνα. Με συνόδευσε ο φίλος μου Ismail Karabocek. Ευχαριστώ, αγαπητέ φίλε. Η επίσκεψή μου στη Λουρουτζίνα είναι χαραγμένη στην καρδιά μου».
Η ιστορία του Αντρίκκου
Σε μια άλλη ανάρτηση στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσής του στις 13 Νοεμβρίου 2022, με τίτλο «Αληθινές ιστορίες και μαρτυρίες», ο Ibrahim Aziz αφηγείται την ιστορία του Αντρίκκου από την Ποταμιά. Ο Ibrahim Aziz λέει: «Το παρατσούκλι του ήταν πασιής. Ο Αντρίκκος ήταν γνωστός στην Ποταμιά με αυτό το παρατσούκλι. Βρέθηκε βαριά τραυματισμένος στην πλαγιά του λόφου πάνω από τη Λουρουτζίνα. Εκείνη τη συγκεκριμένη μέρα, επειδή ο πατέρας του ήταν άρρωστος, είχε βγάλει το κοπάδι για βοσκή. Τυχαία βρέθηκε αναίσθητος και βαριά τραυματισμένος στην πλαγιά. Μια μπάλα είχε κυλήσει από την κορυφή του λόφου προς την πλαγιά και όταν ένας νεαρός έτρεξε να πάρει την μπάλα, βρήκε τον Αντρίκκο αναίσθητο και αιμόφυρτο, και φώναξε για βοήθεια όλους που ήταν στο γήπεδο του ποδοσφαίρου. Οι γιατροί διαπίστωσαν ότι τα τραύματα από το μαχαίρι ήταν μόλις ένα εκατοστό από την καρδιά του και μετά από μια μεγάλη χειρουργική επέμβαση, κατάφεραν να σώσουν τη ζωή του».
Όπως εξηγεί ο Ibrahim Aziz στην κορυφή του λόφου βρισκόταν το γήπεδο ποδοσφαίρου του ATEOS («Αθλητικός Ελληνοτουρκικός Σύλλογος»). «Πρόκειται για έναν μεικτό σύλλογο τ/κ και ε/κ. Ο ιδρυτής του συλλόγου, ο κ. Saffet, έψαχνε για ένα γήπεδο ποδοσφαίρου στο χωριό. Επειδή δεν μπορούσε να βρει ένα μέρος σε λογική τιμή, είπε: 'Θα φτιάξουμε το γήπεδο ποδοσφαίρου στην κορυφή του λόφου'. Κι έτσι, όλοι οι παίκτες της ομάδας και οι χωρικοί άρχισαν να δουλεύουν. Η κορυφή του λόφου ήταν επίπεδη και αρκετά ευρύχωρη για να φιλοξενήσει ένα γήπεδο ποδοσφαίρου. Οι άνθρωποι άρχισαν να παίρνουν τα εργαλεία από τα σπίτια τους για να δουλέψουν εκεί εθελοντικά, προκειμένου να κόψουν και να καθαρίσουν τους θάμνους, τις πέτρες και τους βράχους που υπήρχαν εκεί. Δεν ήταν τόσο δύσκολο να αφαιρεθούν οι θάμνοι και να καθαριστούν οι μεγάλες και μικρές πέτρες από την κορυφή του λόφου. Όλοι είχαν έρθει με τους κούσπους τους, τα φτυάρια και τα καροτσάκια τους και με ενθουσιασμό στις καρδιές τους, προκειμένου να κατακτήσουν τη γη που ανήκε στο κράτος. Το πιο δύσκολο μέρος ήταν να σπάσουν τις πέτρες 'χαβάρας' και να τις καθαρίσουν. Γι' αυτό χρειαζόταν 'σφήνες' και βαριά σφυριά και αυτά τα εργαλεία υπήρχαν στο χωριό. Οι χωριανοί που συνήθιζαν να κόβουν 'πουρί' και αμμόβραχους στους λόφους του Αγίου Σωζομένου δάνειζαν τα εργαλεία τους στους νεαρούς ή συμμετείχαν και οι ίδιοι στην επιχείρηση καθαρισμού. Σε σύντομο χρονικό διάστημα, καθαρίστηκε εξ ολοκλήρου μια μεγάλη έκταση στην οποία χωρούσε ένα γήπεδο ποδοσφαίρου. Ο Saffet μέτρησε τα όρια του γηπέδου, σφυρήλατοι πάσσαλοι καρφώθηκαν στις γωνίες, σχοινιά δέθηκαν σε αυτούς τους πασσάλους και με σκόνη γύψου σχηματίστηκαν γραμμές, τοποθετήθηκαν δοκάρια και το χωριό απέκτησε το δικό του γήπεδο ποδοσφαίρου. Υπήρχαν επίπεδα χωράφια στο χωριό. Όμως θα είχαν εκτός από τα έξοδα ενοικίου και προβλήματα σχετικά με τις προθεσμίες ενοικίασης. Καθώς ο κ. Saffet έδινε το συνηθισμένο του μάθημα το Σάββατο βράδυ για τον αγώνα που θα γινόταν την επόμενη μέρα (Κυριακή), λόγω αυτών των δυσκολιών είχε προτείνει να φτιάξουμε το γήπεδο ποδοσφαίρου στην κορυφή του λόφου. Αυτό ήταν! Η απόφαση ελήφθη! Αμέσως αρχίσαμε να δουλεύουμε με ενθουσιασμό και χαρά».
Ένας από μας, ένας από εσάς
«Παρόλο που το πλάτος του λόφου ήταν αρκετό για να φιλοξενήσει ένα γήπεδο ποδοσφαίρου, κατά τη διάρκεια του αγώνα», αναφέρει ο Ibrahim Aziz, «η μπάλα συχνά κυλούσε κάτω και από τις δύο πλευρές προς τις πλαγιές. Εκείνη τη μέρα, αυτό ήταν που είχε συμβεί. Ο Αντρίκκος βρισκόταν αναίσθητος στην πλαγιά με θέα προς τη Λουρουτζίνα. Ήταν σχεδόν νεκρός. Αλλά δεν ήταν η ώρα του να πεθάνει. Όταν ξύπνησε μετά τη χειρουργική επέμβαση, διηγήθηκε τι είχε συμβεί. Ήταν δύο άτομα που του είχαν επιτεθεί αδίστακτα και βάρβαρα κτυπώντας με μαχαίρια το νεανικό του σώμα. Τον είχαν πλησιάσει ενώ βρισκόταν στην πλαγιά. Θεώρησαν ότι ήταν νεκρός και τον είχαν αφήσει εκεί.
Αυτή ήταν η εποχή που τέτοιες δολοφονίες γίνονταν στην πληγωμένη πατρίδα μας. Ήταν οι μέρες του "Ένας από σας και ένας από μας…'. Δηλαδή, αν ένας 'Τούρκος' ή ένας 'Έλληνας' σκοτωνόταν κάπου αλλού, ένας 'Τούρκος' ή ένας 'Έλληνας' σκοτωνόταν για εκδίκηση. Αυτές ήταν ημέρες οδύνης, σαν να πάσχαμε από εγκεφαλική νόσο. Έτσι, όταν ο Αντρίκκος δέχτηκε επίθεση και παρόλο που δεν είχε ανοίξει τα μάτια του για να μιλήσει και να πει τι είχε συμβεί, κάποιοι ηλίθιοι εθνικιστές 'Έλληνες' κάπου είχαν καταστρώσει ένα σχέδιο για να σκοτώσουν τους 'Τούρκους' που ζούσαν στην Ποταμιά. Σύμφωνα με αυτό το σχέδιο, μια ομάδα ένοπλων Ε/Κ είχε πλησιάσει κρυφά το χωριό και είχε κρυφτεί σε έναν πορτοκαλεώνα στην άκρη του χωριού με σκοπό να σκοτώσει όλους όσους βρίσκονταν στον 'τουρκικό' σύλλογο του χωριού.
Με κάποιο τρόπο, η είδηση για τη σχεδιαζόμενη σφαγή έφτασε στα αφτιά του ιερέα του χωριού. Ο ιερέας είχε αντιταχθεί στις δολοφονίες και βρήκε έναν τρόπο να επικοινωνήσει με τους ηγέτες της ένοπλης ομάδας, λέγοντας τους ότι δεν πίστευε ότι οι Τ/Κ της Ποταμιάς είχαν συμμετάσχει στην απόπειρα δολοφονίας του Αντρίκκου και έτσι απέτρεψε τη σφαγή των 'Τούρκων' του χωριού στο σύλλογο με αυτόματα όπλα. Ο Αντρίκκος επέζησε και μίλησε. Μίλησε για εκείνους που του επιτέθηκαν. Ζούσαν στη Λουρουτζίνα. Τους γνώριζε και ανέφερε μάλιστα τα ονόματά τους. Από τη μία, βιώναμε την τρέλα του 'Χρειαζόμαστε νεκρούς Τούρκους για να κάνουμε γνωστή την υπόθεσή μας στον κόσμο'. Και από την άλλη, βιώναμε την ηλιθιότητα του ρητού 'Οι Τούρκοι είναι το εμπόδιο στον αγώνα για την Ένωση'. Και ακόμα βιώνουμε την παράνοια του να μην κλείνουν οι πληγές που προκάλεσε αυτή η τρέλα και η βλακεία. Τι ντροπή!»
