Στη κυριακάτικη στήλη μας «Εξ ιδίων», στις 19/4/26, ασχοληθήκαμε με μια ανασκόπηση των λαθών μας, με τίτλο «Μόνο με ένα θαύμα», σχετικά με την επανένωση της πατρίδας μας. Και πράγματι πού καταντήσαμε να έχουμε συμβιβαστεί με την ιδέα των χαμένων πατρίδων εν έτει 2026, ένεκα του μικρομεγαλισμού ενός Προέδρου, ο οποίος νανίσκος ων κοροϊδεύει τον κυπριακό λαό παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως γίγαντα. Τριάμισι, όμως, χρόνια στον θώκο απέδειξε ότι μόνο λαϊκισμό και αρλουμπισμό έχει παράξει με τα τόσα προβλήματα που η κοινωνία μας αντιμετωπίζει δικαιώνοντας το motto της μπανανίας ή το πιο πρόσφατο «This is Cyprus». Δεν χρειάζεται να τα απαριθμήσω σε αυτό το άρθρο μιας και το έχω πράξει σε άλλα σχετικά άρθρα μου. Η ψυχοεμμονική τάση του Προέδρου για δεύτερη θητεία, με τη βοήθεια των απογόνων της ηττημένης σποράς των ναζιστών ΕΛΑΜ-Χρυσή Αυγή, ξεπερνά όλες τις «κόκκινες γραμμές» εις βάρος της πατρίδας μας.
Και όμως το 2004, τον Απρίλιο, είχαμε μια καλή ευκαιρία υπό τας περιστάσεις να επανενώσουμε την πατρίδα μας. Δυστυχώς το προδοτικό Όχι το οποίο επέβαλαν οι διχοτόμοι εκμεταλλευόμενοι την περιρρέουσα ατμόσφαιρα που δημιούργησε ο ενταφιαστής της επανένωσης Τάσσος Παπαδόπουλος, έδωσε τη χαριστική βολή στο όνειρο μιας ειρηνικής πατρίδας. Έτσι, οδήγησαν έναν βασανισμένο λαό στο απεχθές Όχι, το οποίο έφερε τη διχοτόμηση με τα δύο κράτη και τη μελλοντική εξαφάνιση του ελληνικού στοιχείου από την πατρίδα μας.
Ο ενταφιασμός της επανέωσης
Ο Απρίλης του 2004 θα μείνει ανεξίτηλα χαραγμένος στη μνήμη όλων ως ο εκβιασμός του κυπριακού λαού να ενταφιάσει την επανένωση μέσω της περιρρέουσας, των εκβιασμών, των ανήθικων αναφορών για πουλημένους, και τον στιγματισμό με το «ναινέκοι» από τον ίδιο κλαψούρη Πρόεδρο που έθεσε την ταφόπλακα της επανένωσης για να παραμείνει στον θρόνο του. Όσο για τους διθυράμβους του 76%, να πούμε ότι ο λαός σύρθηκε σαν ερίφια χωρίς καμιά ενημέρωση στην παγίδα των εραστών της προδοτικής διχοτόμησης. Οι κιτρινοφυλλάδες στην Κύπρο έκαναν το θαύμα τους με εντεταλμένους δημοσιογράφους. Όπως και να έχει, γι' αυτούς που ήθελαν να κάνουν μια αρχή για την επανένωση της πατρίδας μας με το Ναι στο δημοψήφισμα για το Σχέδιο Ανάν, η 24η Απριλίου 2004 θεωρείται η μέρα που τέθηκε η ταφόπλακα για μια επανενωμένη Κύπρο.
Θεωρείται η μέρα της διχοτόμησης της πατρίδας μας αφού έχουμε μείνει με ένα μικροσκοπικό ελληνοκυπριακό κρατίδιο ξεπουλώντας τη μισή μας πατρίδα δωρίζοντάς την στον Τούρκο κατακτητή. Με το Όχι του 76% του λαού που το παρέσυρε η ανοίκεια προπαγάνδα αυτών που ήθελαν να συνεχίσουν να ελέγχουν έστω και τη μισή πατρίδα -ώς πότε δεν γνωρίζω- καταφέραμε να περάσουμε το μήνυμα στους Τουρκοκύπριους ότι δεν μας ενδιαφέρει η λύση με αποτέλεσμα να απογοητευθούν και να συρθούν στα σχέδια της Άγκυρας που μετά το δημοψήφισμα δεν έδειξε καμία διάθεση ούτε τις πρόνοιες του Σχεδίου Ανάν να συζητήσει.
Λύση δύο κρατών
Απεναντίας, προβάλλει τη λύση δύο κρατών που σίγουρα δεν εγγυάται τη διατήρηση του ελληνισμού σ' αυτή τη μίζερη διχοτομημένη πατρίδα του υπερπατριωτισμού, των λεκτικών ηρωισμών και της διαχρονικής πολιτικής των πανηγυριών. Η τραγωδία έγκειται στο γεγονός ότι είχαμε και πανηγύρια για το «ηρωικό» Όχι που «πρόλαβε» τη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Εδώ «γελάει και το παρδαλό κατσίκι», αφού από την ημέρα εκείνη είχαμε εισροή 200.000 εποίκων που στο σύνολό τους έχουν συρρικνώσει σε επικίνδυνο βαθμό τους Τουρκοκύπριους, οι οποίοι έχουν καταντήσει μειονότητα στον κατεχόμενο βορρά. Μερικοί που θέλουν να απαλύνουν της ενοχές τους για το καταστροφικό Όχι, μας λένε ότι η Τουρκία δεν θα εφάρμοζε αυτή τη συμφωνία. Μα εν τοιαύτη περιπτώσει γιατί θα εφάρμοζε συμφωνία για ένα ενιαίο κράτος; Αυτά είναι επιχειρήματα για βρέφη και δεν περνούν μέσα στους νοήμονες Ελληνοκύπριους. Η κλίκα των διχοτόμων μας «φλόμωσε» επιμένοντας στα ουτοπικά της κατατόπια για ενιαία κράτη και όχι στην «τρισκατάρατη» δικοινοτική διζωνική ομοσπονδία. Και όμως αυτή η κλίκα ξέρει να παίζει καλά τον ρόλο της και εισηγείται ανέφικτες λύσεις που εδραιώνουν τη διχοτόμηση και την καταστροφή με ανόητες στρατηγικές για στρίμωγμα της Τουρκίας. Σίγουρα, όμως, δεν φταίνε οι διχοτόμοι αλλά «ο ωχαδερφισμός που μας δέρνει» αφού τους ανεχόμαστε χωρίς καμιά αντίσταση στα αρλουμποειδή τους επιχειρήματα.
Κι όμως αφήνουμε να μας κοροϊδεύουν ξεχνώντας ότι διαμέσου των χρόνων κατοχής κάθε νέο σχέδιο που μας έρχεται είναι τρισχειρότερο από το προηγούμενο. Ξεχνάμε ότι κανένας δεν μπορεί να επιβάλει οποιεσδήποτε ιδεαλιστικές προτάσεις στην Τουρκία των 100 εκατομμυρίων.
Αθεράπευτος ο εθνικισμός
Είναι γι' αυτό που είχαμε την ευκαιρία στις 24/04/2004, με εκατέρωθεν συμβιβασμούς, να ζήσουμε ειρηνικά μέσα στη μεγάλη πολυπολιτισμική κοινότητα της Ευρώπης συνεργαζόμενοι για το καλό των δύο συνιστώντων κρατιδίων, κρατών, περιφερειών, ζωνών όπως θέλετε αποκαλέστε τα και της μιας Ενωμένης Δημοκρατίας της Κύπρου με επιστροφή χιλιάδων προσφύγων κάτω από ελληνοκυπριακή διοίκηση, με 600 Τούρκους στρατιώτες της ΤΟΥΡΔΥΚ και 900 στρατιώτες της ΕΛΔΥΚ. Δυστυχώς ο αθεράπευτος εθνικισμός μας, μας οδήγησε να πιστεύουμε ότι μόνο με θαύμα η πατρίδα μας θα επανενωθεί.
*ΒΑ, ΜΑ, PhD πρώην επιθεωρητή και πρώτου λειτουργού Εκπαίδευσης, Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού
