Οι δημοσκοπήσεις ενόψει βουλευτικών εκλογών δείχνουν με βεβαιότητα ότι το ΕΛΑΜ θα είναι το τρίτο κοινοβουλευτικό κόμμα και ότι θα είναι ο ρυθμιστής των πολιτικών εξελίξεων στο Κυπριακό. Αυτό είναι πολύ ανησυχητικό δεδομένης της εξάρτησης του Ν.Χρ. από αυτό το κόμμα και τις ψήφους των ψηφοφόρων του.
Με αιχμή του δόρατος της πολιτικής του το μεταναστευτικό, από τότε που παρουσιάστηκε στην πολιτική σκηνή, κέρδισε εύκολα οπαδούς. Με εύηχα συνθήματα βρίσκει απήχηση στους ανέργους, στη νεολαία αλλά και στους αστούς της μεσαίας τάξης που θεωρούν ότι απειλούνται τα συμφέροντά τους από τους μετανάστες. Η ακραία εθνικιστική του ιδεολογία δεν αναγνωρίζει ίσα δικαιώματα στους ξένους που «μολύνουν» τη φυλετική μας καθαρότητα και αυτό βρίσκει πρόσφορο έδαφος.
Στα πρώτα στάδια επιβάλλει τις απόψεις του με την άσκηση βίας, βανδαλισμούς και ξυλοδαρμούς αλλά σύντομα ακολούθησε πιο «πολιτισμένες» μεθόδους. Αναπόσπαστο μέρος της ιδεολογίας του είναι ο οπισθοδρομικός συντηρητισμός και η θρησκοληψία και σε θέματα κοινωνικά, Τέχνης και πολιτισμού συμπορεύεται σε αγαστή σύμπνοια με την Εκκλησία. Εκεί όμως που πραγματικά ταυτίζονται οι απόψεις του είναι το εθνικό μας θέμα σε σημείο που το ΕΛΑΜ να αποτελεί τον πολιτικό της βραχίονα. Τυγχάνει της εύνοιας της Εκκλησίας παρά το ότι η ιδεολογία του συγκρούεται βάναυσα με τα ανθρώπινα δικαιώματα και η Εκκλησία ουδέποτε τοποθετήθηκε εναντίον του.
Εκείνο το οποίο εξέθρεψε το ΕΛΑΜ και το άφησε να αναπτυχθεί επικίνδυνα είναι η ανοχή που επέδειξε τόσο η Πολιτεία όσο και το κοινωνικό σύνολο. Για να κανονικοποιηθεί ως πολιτικό κοινοβουλευτικό κόμμα ευθύνεται όλο το κομματικό κατεστημένο αφού που, με εξαίρεση την Αριστερά, συνεργάστηκαν μαζί του κατά καιρούς και σε διάφορα ζητήματα όλα τα κόμματα. Αυτό συνέβαλε ώστε να εδραιωθεί στη συνείδηση του κόσμου ως ένα κόμμα όπως όλα τα υπόλοιπα.
Παρά τις προκλητικές συμπεριφορές των οπαδών του όπως πανό με τους αγκυλωτούς σταυρούς στα γήπεδα και τον ναζιστικό χαιρετισμό μαθητών κατά τη φωτογράφηση με την ανοχή των καθηγητών τους, ούτε η Πολιτεία ούτε η Εκκλησία ούτε και οι τοπικές κοινωνίες αντέδρασαν με οποιονδήποτε τρόπο. Οι υπουργοί Δικαιοσύνης και Παιδείας θεώρησαν το ζήτημα ως «νεανική απερισκεψία» που ερμηνεύεται ως ανοχή και συγκάλυψη.
Καθόλη τη διάρκεια της παρουσίας του ΕΛΑΜ ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης ουδέποτε διαφώνησε μαζί του. Ούτε και όταν διατυπώνει θέσεις στο Κυπριακό που είναι αντίθετες με τις διακηρυγμένες θέσεις της κυβέρνησης ή όταν υποστηρίζει τη διατήρηση του στάτους κβο υπήρξε οποιαδήποτε αντίδραση. Από την πλευρά του, το ακροδεξιό κόμμα δεν άσκησε ποτέ κριτική εναντίον του Προέδρου. Αντίθετα, αποδέχεται και συναινεί με την πολιτική του αφού ικανοποιεί τους δικούς του στόχους, δηλαδή τη διατήρηση της στασιμότητας. Η στάση του ενός ενισχύει τον άλλον και, αντίστροφα, είναι προφανής η συμπάθεια μεταξύ των δύο. Έτσι όταν έρθει η ώρα και ζητηθεί από τους οπαδούς του να ψηφίσουν για δεύτερη φορά τον Ν.Χρ. στην Προεδρία θα το δεχτούν φυσιολογικά.
Ποια είναι η θέση του ΕΛΑΜ στο εθνικό μας θέμα; Είναι το ενιαίο κράτος και ένας άνθρωπος μία ψήφος. Εκ πρώτης όψεως ένα εύηχο και πολύ δημοκρατικό σύνθημα αλλά και πολύ λαϊκίστικο που βρίσκει απήχηση στις μάζες. Γιατί σε ένα δικοινοτικό κράτος, όπως είναι η Κύπρος, αυτό δεν μπορεί να εφαρμοστεί. Γιατί η μια κοινότητα, που έχει την αριθμητική πλειοψηφία και αφού το κράτος είναι ενιαίο, θα έχει πάντοτε σε όλες τις εκλογές όλων των οργάνων του ενιαίου κράτους την πλειοψηφία και θα εκλέγει όλους τους αξιωματούχους, ενώ η άλλη κοινότητα, που θα είναι πάντοτε μειοψηφία, δεν θα εκλέγει κανέναν. Μια τέτοια διευθέτηση είναι αντιληπτό ότι ουδέποτε θα γίνει αποδεκτή, το γνωρίζουν όλοι και σημαίνει διαιώνιση της στασιμότητας, κάτι που επιδιώκουν τόσο η Ακροδεξιά όσο και ο Νίκος Χριστοδουλίδης. Περαιτέρω ενίσχυση του ΕΛΑΜ θα συνεπάγεται εντονότερη αρνητική επίδρασή του στις αποφάσεις του Προέδρου, η λύση απομακρύνεται και παγιώνεται η διχοτόμηση. Πέραν του ότι υιοθετεί αντικοινωνικές και αντιανθρώπινες συμπεριφορές, θα αποτελεί πάντοτε και ένα μόνιμο εμπόδιο για τη λύση του Κυπριακού.
