Στις φετινές εκλογές που φτάνουν σήμερα στο τελευταίο τους μίλι, συζητάμε αριθμούς, ποσοστά και ανατροπές. Μιλάμε για την κόπωση προς τα παραδοσιακά κόμματα, για τη διάχυτη απογοήτευση, για την ανάγκη «να αλλάξει κάτι». Συζητούμε ποια κόμματα θα μπουν στη Βουλή, για τις 56 έδρες, για την αλλαγή του σκηνικού και πόσο αυτή θα λειτουργήσει για το καλό της Δημοκρατίας. Κι όμως, μέσα σε όλη αυτή τη συζήτηση, μοιάζει να λείπει το πιο βασικό: τι είδους Βουλή εκλέγουμε πραγματικά.
Διότι η Βουλή των Αντιπροσώπων στην Κύπρο δεν είναι σε πλήρη σύνθεση και δεν είναι εδώ και δεκαετίες. Οι θέσεις των Τουρκοκυπρίων βουλευτών παραμένουν κενές και αυτό δεν είναι απλώς μια… τεχνική λεπτομέρεια, αλλά μια μόνιμη υπενθύμιση του άλυτου Κυπριακού. Κι όμως, αυτή η απουσία έχει κανονικοποιηθεί, καθώς έχει μετατραπεί σε ένα σιωπηλό δεδομένο που δεν συζητείται καν. Δεν πουλάει βλέπετε το Κυπριακό πλέον. Δεν τρεντάρει στα social media, αφού η διαφθορά γενικά και αόριστα είναι το πιο κουλ θέμα για να συζητήσεις γι' αυτές τις εκλογές. Και αν δεν ήταν ο Φειδίας Παναγιώτου με την ατάκα-κόλαφος στον Νικήτα, «πρέπει να μου εξηγήσεις λλίο παραπάνω την ερώτηση», όταν ο δημοσιογράφος του ΑΝΤ1 τον ρωτούσε για τον ρόλο της ΟΥΝΦΙΚΥΠ και τον τρόπο που χειρίζονται τα θέματα, ίσως να μην γινόταν ποτέ viral κάποια ατάκα σε σχέση με το Κυπριακό.
Στα προηγούμενα χρόνια, ακούγαμε τις θέσεις των κομμάτων για το Κυπριακό. Τώρα, υπάρχουν κόμματα που δεν έχουν καν θέση, δεν τους ενδιαφέρει καν, δεν είναι προτεραιότητά τους λένε. Άκου! Δεν είναι προτεραιότητα ο τόπος τους. Και σαν να μην έφτανε αυτό, η αγωνία και των μεγάλων κομμάτων για την ύπαρξή τους, έχει αφήσει στο περιθώριο την όποια συζήτηση για το Κυπριακό βάζοντας πάνω από τον τόπο το κόμμα και την επιβίωσή του. Πώς έγινε το 2004; Στο ίδιο έργο θεατές. Έχουμε μάθει να λειτουργούμε με.. λειψό Κοινοβούλιο σαν να είναι ολόκληρο. Να αναπαράγουμε μια πολιτική καθημερινότητα προσαρμοσμένη στην εκκρεμότητα, χωρίς να την αμφισβητούμε ουσιαστικά και εν τέλει να εκλέγουμε βουλευτές, να ζητούμε λύσεις στην οικονομία, στη διαφθορά, στην καθημερινότητα. Όλα εύλογα, αλλά να αφήνουμε στο περιθώριο το γεγονός ότι το ίδιο το πολιτειακό μας πλαίσιο παραμένει ημιτελές, αυτό είναι η πεμπτουσία των προβλημάτων που ταλανίζουν αυτό τον τόπο. Αυτό είναι η επιτομή του βολέματος. Όχι με την έννοια της πρόθεσης, αλλά της συνήθειας. Συνηθίζεται η εκκρεμότητα; Συνηθίσαμε να μην τη συζητεί κανείς και γι’ αυτό είναι το πιο ανησυχητικό. Ότι το Κυπριακό δεν εξαφανίστηκε επειδή λύθηκε, αλλά επειδή σταμάτησε να είναι κεντρικό στην πολιτική και δημόσια συζήτηση.
Κανείς ωστόσο δεν πρέπει να ξεχνάει πως χωρίς την επίλυση του Κυπριακού δεν θα υπάρξει διέξοδος από τα μεγάλα θέματα της καθημερινότητάς μας. Οι εκλογές τελειώνουν σήμερα, όμως το ερώτημα παραμένει: μπορούμε πραγματικά να μιλάμε για μέλλον, όταν έχουμε αποδεχθεί ως φυσιολογικό ένα κράτος που παραμένει μισό;
