Η επανεκλογή της Αννίτας Δημητρίου στην προεδρία της Βουλής δεν αποτελεί απλώς μια διαδικαστική εξέλιξη που προέκυψε από τους κοινοβουλευτικούς συσχετισμούς. Αποτελεί, σε μεγάλο βαθμό, μια επιλογή συνέχειας και σοβαρότητας σε μια περίοδο κατά την οποία το πολιτικό σκηνικό της χώρας γίνεται ολοένα και πιο σύνθετο.
Φυσικά, η χθεσινή ψηφοφορία ανέδειξε μιαν ευρύτερη πραγματικότητα που χαρακτηρίζει τις σύγχρονες δημοκρατίες. Η εποχή των μονοδιάστατων πολιτικών συσχετισμών έχει σε μεγάλο βαθμό παρέλθει, δίνοντας τη θέση της σε ένα περιβάλλον όπου η συνεργασία και οι συναινέσεις καθίστανται αναγκαίες προϋποθέσεις για την αποτελεσματική λειτουργία των θεσμών. Η αναζήτηση κοινών τόπων δεν αποτελεί ένδειξη αδυναμίας, αλλά στοιχείο πολιτικής ωριμότητας. Και αυτό έκαναν τα δύο μεγάλα κόμματα, ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ, τα οποία κατάφεραν να πείσουν τα μικρότερα που μπήκαν στη Βουλή (την Άμεση Δημοκρατία ο ένας και το ΑΛΜΑ ο άλλος), δείχνοντάς τους πόσο απαραίτητες είναι οι συνέργειες.
Από την άλλη, το Προεδρικό είναι ο μεγάλος χαμένος της χθεσινής ψηφοφορίας, καθώς δεν κατάφερε να πείσει τα κόμματα, που έμμεσα ή άμεσα το στηρίζουν, να συμπορευτούν. ΔΗΚΟ και ΕΛΑΜ φάνηκε πως είχαν διαφορετικά κομματικά «θέλω», αφού το ΔΗΚΟ απέκλεισε τον Στεφάνου και συμπορεύτηκε με την Αννίτα, λόγω της κόντρας με το ΑΛΜΑ, ενώ το ΕΛΑΜ με την υποψηφιότητα Χρίστου έκανε μια προσπάθεια συσπείρωσης ώστε να συντηρήσει το ακροδεξιό του προφίλ. Κατά πόσον οι συσχετισμοί δείχνουν προθέσεις για τις προεδρικές, θα φανεί στην πορεία.
Εκείνο που έχει σημασία είναι πως η νέα θητεία της Αννίτας δεν μοιάζει με την προηγούμενη. Η σύνθεση της Βουλής έχει μεταβληθεί σημαντικά, με την παρουσία νέων κομμάτων και πολιτικών δυνάμεων που διαφοροποιούν τα δεδομένα και δημιουργούν ένα πιο απαιτητικό περιβάλλον, που δείχνει πως οι πλειοψηφίες δεν είναι δεδομένες. Οι κοινοβουλευτικές ισορροπίες είναι πιο σύνθετες, οι συγκλίσεις δυσκολότερες και οι πολιτικές αντιπαραθέσεις αναμένεται να είναι συχνότερες και εντονότερες. Κατά την πρώτη της θητεία, η Αννίτα Δημητρίου κατάφερε να διαχειριστεί μια σειρά από δύσκολες πολιτικές και θεσμικές προκλήσεις, διατηρώντας σε γενικές γραμμές το κύρος του θεσμού και αποφεύγοντας τις εντάσεις που συχνά συνοδεύουν τη λειτουργία ενός πολυκομματικού κοινοβουλίου. Καλείται, ωστόσο, στην εποχή που ο κόσμος απαξιώνει τους θεσμούς, να αναστρέψει το κλίμα απαξίωσης το οποίο έχει δημιουργηθεί από όσα έπραξαν ή απέφυγαν να πράξουν το κοινοβούλιο και τα μέλη του.
