Μα να συζητάς με τον πρόεδρο του ΔΗΚΟ, ο οποίος θέλει να γίνει πρόεδρος της Βουλής και αντί να ζητάς από αυτόν TikTok βίντεο, να το ζητάς από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας; Ο τρόπος που μιλούσε ο Νικόλας Παπαδόπουλος στο Τρίτο και εξηγούσε τους λόγους που δεν συμπορεύτηκε μαζί τους η Άμεση Δημοκρατία, ήταν σαν το παιδάκι στο σχολείο που του πήραν την τυρόπιτα μέσα απ’ τα χέρια του. Διότι όλα εδώ πληρώνονται και η ζωή είναι μεγάλη… πλανεύτρα, καθώς καθ' όλη την προεκλογική εκστρατεία ο Νικόλας καταφερόταν εναντίον του Φειδία και της Άμεσης Δημοκρατίας πως η πολιτική δεν είναι TikTok και τώρα έπρεπε να μπει στο παιχνίδι του Φειδία, του οποίου τα δικά του δεσμεύομαι είναι τα… βιντεούθκια. Τόσο απλά.
Φυσικά, όταν καυχιέσαι πως το ΔΗΚΟ είναι το μοναδικό κυβερνών κόμμα στη Βουλή, δεν ζητάς από το οποιοδήποτε κόμμα να σου πει θα σε βοηθήσω για τις θέσεις σου, αλλά στο δούναι και λαβείν για την προεδρία της Βουλής, ζητάς από το κυβερνών κόμμα να αποδείξει πως όντως μπορεί να περάσει τις θέσεις του στον Πρόεδρο και να δεσμευτεί σε αυτές με βίντεο. Και αυτό έκανε ο Φειδίας: Ένα μικρό… τεστάρισμα για να αποδείξει αν όντως το ΔΗΚΟ είναι κυβέρνηση ή σέρνεται πίσω από αυτήν. Και ο Νικόλας θα μείνει στην Ιστορία πως δεν έγινε πρόεδρος της Βουλής επειδή ο Χριστοδουλίδης δεν έκανε βιντεούι. Φυσικά πλανάται το ερωτήματα γιατί ο Χριστοδουλίδης δεν έκανε το βιντεούι που του ζήτησε ο Φειδίας. Δεν έχει φωτογένεια ο Χριστοδουλίδης; Κοτζάμ nehru φόρεσε και του πήγαινε, σύμφωνα με lifestyle ιστοσελίδες «Το nehru που φόρεσε ο Χριστοδουλίδης και έκανε θραύση» (!). Δεν το ’χει με τα social; Αφού ο ίδιος είπε πως διαχειρίζεται τους λογαριασμούς του στο Instagram! Φοβήθηκε μήπως με τα δικά του δεσμεύομαι θα γίνει σαν τον πολιτικό του πατέρα; Ή πιο απλά και πολιτικά ομιλούντες, είδε πως με το ΔΗΚΟ μόνο δεν κάνεις χαΐρι και μετρά τα κουκιά του; Τελικά, το βιντεούι το έκανε ο ΔΗΣΥ… γιατί μπορεί. Δεν είναι κυβέρνηση και μπορεί να κάνει παιχνίδια και να πιέσει ως αντιπολίτευση. Τόσο απλά.
Εν τέλει, το υγιές κομμάτι των ημερών ήταν ακριβώς αυτό που είδαμε πριν από την ψηφοφορία: Τα κόμματα να κάθονται στο ίδιο τραπέζι, να συζητούν, να καταθέτουν τις θέσεις τους, να αναζητούν συγκλίσεις και να διαπιστώνουν τις διαφωνίες τους. Αυτή είναι η ουσία της Δημοκρατίας.
Το τοξικό κομμάτι ήταν αυτό που είδαμε μετά, με αφορισμούς και κατηγορίες περί δοσοληψιών, λες και κάθε πολιτική συνεννόηση είναι εκ προοιμίου μια συναλλαγή. Γιατί εκεί ξεκινά η κοροϊδία. Γιατί δεν μπορείς να κατηγορείς κάποιον για κάτι που έκανες κι εσύ, απλώς δεν... συμφώνησες, δεν τα βρήκατε ρε αδελφέ στο ring light. Δυστυχώς, όμως αυτή ήταν και η μεγάλη μας απογοήτευση της επόμενης μέρας: ότι το πολιτικό σύστημα εξακολουθεί να μην έχει μάθει να συνδιαλέγεται με καθαρότητα και να μιλάει ίσια στους πολίτες.
