Κάθε Ιούνιο επαναλαμβάνεται το ίδιο έργο. Τα σχολεία κλείνουν, τα παιδιά μένουν στο σπίτι και οι γονείς καλούνται να λύσουν μόνοι τους ένα πρόβλημα που δεν είναι ούτε προσωπικό ούτε έκτακτο. Είναι απολύτως προβλέψιμο. Και ακριβώς για αυτό είναι βαθιά πολιτικό.
Στον κυριακάτικο Πολίτη φιλοξενήσαμε ρεπορτάζ με τίτλο «Πού πάνε τα παιδιά όταν κλείνουν τα σχολεία;». Τα μηνύματα μετά το δημοσίευμα από γονείς ήταν δεκάδες. Και είχαν όλα έναν κοινό παρονομαστή. Το κόστος. Από 60 μέχρι και 300 ευρώ την εβδομάδα, οικογένειες καλούνται να πληρώσουν για καλοκαιρινά σχολεία, νηπιαγωγεία ή άλλες λύσεις φύλαξης, απλώς και μόνο για να μπορούν οι γονείς να συνεχίσουν να εργάζονται.
Δεν μιλάμε για πολυτέλεια. Μιλάμε για μια βασική κοινωνική ανάγκη. Όταν οι σχολικές διακοπές διαρκούν πολύ περισσότερο από τις άδειες των εργαζομένων, κάποιος πρέπει να καλύψει το κενό. Και σήμερα, αυτό το κενό το πληρώνουν σχεδόν αποκλειστικά οι οικογένειες.
Όσοι μπορούν πληρώνουν. Όσοι δεν μπορούν αυτοσχεδιάζουν. Παππούδες, συγγενείς, φίλοι, άδειες χωρίς απολαβές, εναλλαγές βαρδιών μια εβδομάδα άδεια η μάνα, μια ο πατέρας, παιδιά από σπίτι σε σπίτι. Κάθε οικογένεια φτιάχνει το δικό της σχέδιο επιβίωσης, σε έναν αγώνα δρόμου που ξεκινά κάθε χρόνο πριν καν τελειώσει η σχολική χρονιά.
Ναι, υπάρχουν θερινά σχολεία. Ναι, υπάρχουν προγράμματα. Αλλά δεν επαρκούν. Δεν καλύπτουν όλα τα παιδιά, όλες τις ηλικίες παιδιών, δεν καλύπτουν όλες τις εβδομάδες, δεν καλύπτουν όλες τις ανάγκες. Και κυρίως, δεν απαντούν στο βασικό ερώτημα. Γιατί η φροντίδα των παιδιών το καλοκαίρι αντιμετωπίζεται ακόμη σαν ατομική ευθύνη των γονιών και όχι ως ζήτημα κοινωνικής πολιτικής;
Υπάρχει όμως και μια δεύτερη, εξίσου σοβαρή πλευρά. Οι συνθήκες λειτουργίας ορισμένων ιδιωτικών καλοκαιρινών σχολείων. Γονείς περιγράφουν περιστατικά που δεν μπορούν να αγνοηθούν: ζητήματα υγιεινής, ελλιπή επίβλεψη, προβλήματα ασφάλειας, ακόμη και περιπτώσεις όπου παιδιά βρέθηκαν εκτός χώρου λόγω ανεπαρκούς ελέγχου στην είσοδο.
Αν αυτά ισχύουν, τότε δεν μιλάμε απλώς για παράπονα. Μιλάμε για χώρους στους οποίους βρίσκονται καθημερινά παιδιά, μικρά και μεγαλύτερα, και οι οποίοι θα έπρεπε να ελέγχονται με αυστηρότητα, συνέπεια και διαφάνεια. Όχι δειγματοληπτικά. Όχι μόνο όταν γίνει καταγγελία. Όχι εκ των υστέρων.
Το ερώτημα είναι απλό. Ποιος έχει την ευθύνη; Ποιος ελέγχει αν οι χώροι είναι ασφαλείς; Ποιος διασφαλίζει ότι τηρούνται βασικοί κανόνες υγιεινής; Ποιος ελέγχει την αναλογία παιδιών και προσωπικού; Ποιος βεβαιώνεται ότι οι γονείς δεν πληρώνουν απλώς για να αφήσουν το παιδί τους κάπου, ελπίζοντας ότι όλα θα πάνε καλά;
Το πρόβλημα δεν μπορεί να εμφανίζεται κάθε καλοκαίρι ως εποχικό θέμα των μέσων ενημέρωσης και μετά να εξαφανίζεται. Δεν γίνεται να το θυμόμαστε τον Ιούνιο και να το ξεχνάμε τον Σεπτέμβριο. Οι οικογένειες το ζουν κάθε χρόνο. Και κάθε χρόνο πληρώνουν ακριβά την απουσία ενός οργανωμένου, προσβάσιμου και ασφαλούς πλαισίου. Η Πολιτεία οφείλει να δει το ζήτημα συνολικά. Με περισσότερες διαθέσιμες θέσεις, μεγαλύτερη χρονική κάλυψη, οικονομική στήριξη των οικογενειών και σαφείς, αυστηρούς ελέγχους σε όλους τους χώρους όπου φιλοξενούνται παιδιά.
