Τι κάνεις όταν πρέπει να… καθαρίσεις το γραφείο που κάθεσαι, αλλά δεν ήταν το δικό σου; Το γραφείο έχει τα συρτάρια του, τα διάφορα χρηστικά και αποπνέει μια -δεν ξέρω πώς να την πω- μια βαριά ανάμνηση. Να ανοίξουν τα συρτάρια…
Πριν λίγες μέρες έγινε το 40ήμερο μνημόσυνο του αγαπημένου αθλητικογράφου και αδελφικού φίλου, Δημήτρη Δημητρίου. Δεν ξέρω ποια παρόρμηση μού απαγόρευε κάθε φορά που άνοιγα ένα συρτάρι, να το κλείνω αυτόματα. Όχι, δεν με φόβιζε η πράξη. Αλλά κάτι μου προκαλούσε αναστολή.
Πώς να κρατήσεις και πώς να… επιλέξεις πράγματα που δεν ήταν δικά σου; Σημειώσεις, τηλέφωνα, ατζέντες, αλληλογραφία, προσωπικά αναμνηστικά, μερικά βιβλία, κομπολόγια και ένα μάτσο μικροπράγματα, φαντάζομαι χρήσιμα για τον Δημήτρη.
Άνοιξα τα συρτάρια κι έμεινα να τα κοιτώ σαν χαζός, που δεν ήξερε ποια άλλη κίνηση να κάνει από το να μείνει μουδιασμένος μπροστά στο θέαμα του γραφειακού υλικού, που χρησιμοποιούσε όταν καθόταν στο γραφείο του ο Δημήτρης.
Αφήνοντας χρόνο να... περάσει, βυθίστηκα σε έναν αναστοχασμό τού ενός τετάρτου του αιώνα, που περάσαμε μαζί σ' αυτά τα γραφεία του «Πολίτη».
Οι συνάδελφοί του αθλητικογράφοι, τον έχουν αναρτήσει στην είσοδο του γραφείου. Μια φωτογραφία από τη βραδιά παρουσίασης του τελευταίου και μοναδικού βιβλίου του: «Με τους θεούς του Ολύμπου». Ένα βιβλίο που το πάλευε χρόνια να το τελειώσει. 1967-1974. Η ποδοσφαιρική ένωση Κύπρου - Ελλάδας. Η επταετία της χούντας που ανέβαζε στην Α΄Εθνική Ελλάδας, τον πρωταθλητή Κύπρου. Πόσα και πόσα δεν παρουσιάζονται σ' αυτό το βιβλίο! Μια εποχή που μόνο οι μεσήλικες και πάνω θυμούνται. Τότε που το παλιό ΓΣΠ αναστέναζε από τα «καρέλια» των Ελλαδιτών φαντάρων της ΕΛΔΥΚ, που έπιαναν πάντα την ανατολική κερκίδα για να καπνίσουν τα «καρέλια» τους, φανατισμένοι πάντα με οποιαδήποτε ελλαδική ομάδα έμπαινε στο χωματένιο γήπεδο της πρωτεύουσας…
Καιρός να πάρω την απόφαση. Ότι έχει το γραφείο του Δημήτρη θα το μαζέψω φρόνιμα και θα γεμίσω ένα άδειο χαρτοκιβώτιο. Δεν θα πετάξω τίποτα. Και θα το παραδώσω στους οικείους του. Ποιος είμαι εγώ να επιλέξω τι να κρατήσω και τι όχι;
Λοιπόν Δημήτριε!
Τα προσωπικά σου στα συρτάρια και στο γραφείο που δούλευες, μαζεύτηκαν σήμερα και σαν πολύτιμες αναμνήσεις σφραγίστηκαν ευλαβικά και παραδίδονται στους οικείους σου. Εσύ μείνε εκεί… Με τους θεούς του Ολύμπου, είναι σίγουρο πως περνάς καλύτερα παρά με τόσους και τόσους που σε πλήγωσαν στο αστραπιαίο σου πέρασμα από την παρέα μας…
