Γκρεμίστηκαν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με αναφορές στη Σεβγκιούλ. Πρώτη φορά συμβαίνει κάτι τέτοιο. Τα μηνύματα από τον βορρά και τον νότο έπεσαν βροχή. Έκλαψε ολόκληρη η Κύπρος για τη Σεβγκιούλ. Αν όταν ζούσε ένωσε τα δύο μοιρασμένα μισά, έτσι τα ένωσε και όταν πέθανε. Ιδού αυτό είναι το να κερδίζεις μια θέση στην καρδιά ολόκληρου του λαού σε μια χώρα. Αυτός ο λαός είναι πολύ βασανισμένος. Δύο εθνικές κοινότητες. Είναι ένας λαός που όσο εχθρεύεται ο ένας τον άλλον, κατάφερε να κτίσει φιλικούς και αδελφικούς δεσμούς ο ένας με τον άλλον. Τα μηνύματα από τον βορρά και τον νότο ανταγωνίζονται μεταξύ τους. Ποιήματα στα ελληνικά για την Σεβγκιούλ. Σαν να βγήκε από όλα τα σπίτια η σωρός, όχι από ένα σπίτι. Εύχομαι κάτι. Να μην πετάξουν και να φύγουν ποτέ τα αισθήματα που μας ενώνουν στο προσκέφαλο ενός αγαπημένου νεκρού μας. Να είναι μόνιμα. Σε αυτή την κηδεία δεν υπάρχουν Τούρκοι και Έλληνες. Υπάρχει η Κύπρος. Υπάρχουν άνθρωποι.
Ολοκλήρωσε στα 68 της χρόνια το τελευταίο της ταξίδι. Εμείς ακόμα περιμένουμε στον σταθμό. Πάντα μας προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι ξεκινούν αυτό το τελευταίο ταξίδι εκείνοι που πρέπει να ξεκινήσουν μετά από εμάς. Ο θάνατος είναι πιο σοφός και από τον πιο σοφό άνθρωπο. Ξέρουμε ότι μια μέρα θα τελειώσει η αναμονή μας σε αυτό τον σταθμό. Είναι η πιο γυμνή, η πιο απόλυτη αλήθεια. Και αφού μια μέρα θα πεθάνουμε, μήπως αξίζει να ζει κανείς αυτή τη ζωή φοβισμένα και άτολμα; Πρέπει να κάνουμε κάτι. Πρέπει να κάνουμε κάτι ενώ ζούμε. Όταν ζεις τον θάνατο, σε μαθαίνει να μην αναβάλλεις απολύτως τίποτα. Πρέπει να κάνουμε σήμερα όσα λέμε ότι θα κάνουμε αύριο. Αν θα κάνουμε επανάσταση, σήμερα. Αν θα κάνουμε έρωτα, σήμερα. Δεν υπάρχει το «θα τα πούμε μια μέρα». Να πούμε τώρα ό,τι είναι να πούμε. Να μην περιμένουμε τον θάνατο για να μας ενώσει. Αν μας ένωσε ο θάνατος, να μην χωρίσουμε και ενόσω ζούμε…
Με συγκίνησαν πολύ, ειδικά τα μηνύματα που ήρθαν από τον νότο. Γιατί; Να σας πω. Θυμήθηκα τον Ξενοφών Καλλή. Ο Καλλής ήταν από τους πρωτοπόρους στον αγώνα αναζήτησης της τύχης των αγνοουμένων σε αυτό το νησί. Έχασε τη ζωή του πριν τρία χρόνια, στην ηλικία των 73 χρόνων. Έπρεπε και αυτός ο θάνατος να δημιουργήσει έκρηξη συναισθημάτων και στις δύο κοινότητες. Ακριβώς όπως συνέβη τώρα με τον θάνατο της Σεβγκιούλ. Όμως, δεν έγινε αυτό. Εκτός από μερικές εξαιρέσεις, στον βορρά δεν το αντιλήφθηκε κανείς αυτό. Δεν δημοσίευσαν μηνύματα οι πολιτικοί μας. Όμως, ο Καλλής ήταν κάποιος όπως και η Σεβγκιούλ, που αναζητούσε με πείσμα τα ίχνη όλων των αγνοουμένων μας χωρίς να κάνει διακρίσεις ανάμεσα σε Τούρκους και Έλληνες. Οι Ελληνοκύπριοι γνωρίζουν τη Σεβγκιούλ Οι Τουρκοκύπριοι δεν γνωρίζουν τον Καλλή. Δεν μπορούσα να μην το αναφέρω αυτό.
Η ζωή της Σεβγκιούλ και της οικογένειάς της γίνεται ένα μυθιστόρημα. Ο Κουτλού Ανταλί ήταν γαμπρός της. Δολοφονήθηκε με ύπουλες σφαίρες μπροστά στο σπίτι του, το 1996. Η πονεμένη σύζυγός του, η κ. Ιλκάι, έχασε και την κόρη της πριν χρόνια. Τώρα και την αδελφή της, τη Σεβγκιούλ. Διεξήγαγαν μεγάλο αγώνα στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για τον Κουτλού Ανταλί. Έλαβαν πολλές απειλές επειδή καταχώρισαν μια τέτοια αγωγή στο ΕΔΑΔ. Δέχτηκαν πιέσεις. Τους ζητήθηκε να αποσύρουν την προσφυγή. Δεν την απέσυραν. Και στο τέλος κέρδισαν. Το δικαστήριο καταδίκασε την Τουρκία να πληρώσει αποζημίωση στην οικογένεια Ανταλί, επειδή δεν διεξήγαγε ικανοποιητική έρευνα, 75 χιλιάδες ευρώ. Και 20 χιλιάδες ευρώ ηθική αποζημίωση. Σύνολο 95 χιλιάδες ευρώ. Θίχτηκε πολύ γι’ αυτό ο πρέσβης της Τουρκίας στη Λευκωσία. Κάλεσε την κ. Ιλκάι στην πρεσβεία και την επέπληξε. «Αυτά τα χρήματα θα κοπούν από το υστέρημα των παιδιών της Ανατολίας για να πληρωθείς εσύ. Σου άρεσε αυτό που έκανες;».
Χάσαμε τη Σεβκιούλ και δεν θα έρθει έτσι εύκολα μια άλλη Σεβγκιούλ. Δεν μπορούν όλοι να ακολουθούν τα ίχνη των αγνοουμένων, να αντιμετωπίζουν τις πιέσεις, να βαδίζουν με θάρρος στον δρόμο τους χωρίς αμφιταλαντεύσεις και να διαθέτουν τόση αυταπάρνηση. Να υπερασπίζονται την ειρήνη χωρίς να τρώνε τη λέξη ειρήνη. Όσοι βρίσκουν τον αγνοούμενο σύζυγο, γιο και αδελφό τους και κλαίνε και χαίρονται. Χαίρονται επειδή τον βρήκαν μετά από τόσα χρόνια. Κλαίνε επειδή δεν τον βρήκαν ζωντανό. Η Σεβγκιούλ αγκάλιασε με την ίδια στοργή και την Τουρκάλα μάνα και την Ελληνίδα μάνα. Χάρηκε μαζί τους. Έκλαψε μαζί τους.
«Το στρείδι που έχασε το μαργαριτάρι του». Ιδού, εσύ ήσουν εκείνο το μαργαριτάρι. Σε φυλάξαμε στην καρδιά μας.
