Παρακολούθησα με θλίψη ένα βίντεο για τις παλιές λαμπρές μέρες του Βαρωσιού. Μια ονειρική παραλία. Απλώνεται και πάει μακριά με τα επιβλητικά της ξενοδοχεία στην ακτή. Μια ζωή που κυλούσε ορμητικά στους καλοστρωμένους δρόμους και τις λεωφόρους. Πώς μπόρεσαν να καταστρέψουν έτσι αυτή την πόλη... Έγιναν βετεράνοι εκείνοι που την κατέστρεψαν και πρόσφυγες εκείνοι που έφυγαν. Κανείς δεν μπορεί να κάνει αυτή την πόλη να τον συγχωρέσει, έτσι δεν είναι αγαπητέ μου ποιητή; Δεν μπορέσαμε καθόλου να γίνουμε βάλσαμο στην πληγή της. Σάμπως και δεν είναι Κύπρος πλέον εκείνο το μέρος. Σάμπως και είναι ένα κομμάτι αποκομμένο από την Κύπρο. Σάμπως και δεν είναι δικό μας. Δεν μπορούμε να φροντίσουμε εκείνο το μέρος, ακόμα και τόσο, όσο φροντίζουμε τα αντικείμενα μέσα στο σπίτι μας. Δεν κατάγομαι από το Βαρώσι, όμως είναι σαν ένα μαχαίρι στην πλάτη μου. Δεν μπορώ να το αντέξω. Πώς το αντέχουν οι Βαρωσιώτες. Τρελαίνει τον άνθρωπο αυτή η νοσταλγία. Προκαλεί καρκίνο!
Υπάρχουν πολλοί που πέθαναν από καρκίνο εδώ. Το κάπνισμα προκαλεί καρκίνο, και δεν προκαλούν αυτές οι σπαρακτικές θλίψεις; Πες γιατρέ μου. Δεν προκαλούν; Μήπως δεν είναι πολύ πιο βλαβερές από το κάπνισμα εκείνες οι παράλογες ομιλίες, για παράδειγμα, που μας τρώνε τα αυτιά πρωί και βράδυ; Δεν είναι πιο βλαβεροί από το τσιγάρο τούτοι οι πολιτικάντηδες; Πρέπει να είναι ατσάλινα τα νεύρα μας όταν ζούμε σε αυτό το νησί. Τόσες ανοησίες. Τόσα ψεύδη. Σαστίζω για το πώς ένας πρόσφυγας από το Βαρώσι έζησε τόσο καιρό χωρίς το Βαρώσι. Δεν θα πω δείξτε ενσυναίσθηση. Άλλωστε και να θέλετε να δείξετε, δεν μπορείτε. Ναι, η φωτιά καίει το μέρος στο οποίο πέφτει. Είναι αδύνατο να δείξετε ενσυναίσθηση!
Τελευταία φορά πήγα στο Βαρώσι πριν 53 χρόνια. Ξάπλωσα στην άμμο στην παραλία. Κοίταξα τη θάλασσα. Γύρισα στους δρόμους. Πήγα σινεμά. Πού να ήξερα ότι θα ήταν η τελευταία φορά που το έβλεπα. Δεν αποχαιρετίστηκα. Και ακόμα δεν θα αποχαιρετιστώ μαζί του. Δεν ξέρω αν θα το ξαναδώ έτσι όπως ήταν παλιά. Μήπως φτάνει μια ζωή; Ελάτε, ανοίξαμε το μέρος εκείνο, είπαν. Δεν πήγα. Και δεν θα πάω. Δεν μπορώ να το κοιτάξω, όπως δεν μπορώ να κοιτάξω την κατάσταση στην οποία βρίσκεται ένας ασθενής με καρκίνο. Δεν μπορώ να περάσω από τους νεκρούς δρόμους στους οποίους δεν ακούγονται οι φωνές των παιδιών. Δεν μπορώ να μπω στη θάλασσα κάτω από μια κατακτητική σημαία. Τι μπορεί άλλο, εκτός από θλίψη, να μου προκαλέσουν οι γκρεμισμένες ταβέρνες, το μπουζούκι των οποίων έχει σωπάσει, και ένα σχολείο στο οποίο δεν πάνε οι μαθητές του τόσα χρόνια. Καημός. Όλο καημός…
Αχ Βαρώσι. Μην κοιτάς που ζούμε σαν να σε έχουμε βγάλει από τη ζωή μας. Ο χρόνος σταμάτησε σε εσένα. Αλλά εμείς αφήσαμε πίσω μας μισό αιώνα. Τα παιδιά μεγάλωσαν, έπεσαν τα μαλλιά τους, άσπρισαν τα γένια τους. Τώρα παντρεύουν τα εγγόνια τους. Ο χρόνος σταμάτησε σε εσένα. Αλλά πέρασαν απ' εδώ πολλοί μεσολαβητές από την ημέρα που μαχαιρώθηκες. Κανένας μεσολαβητής δεν μπόρεσε να βρει τη μέση οδό. Μην νομίζεις ότι σε ξεχάσαμε, Βαρώσι. Ακόμα σου γράφω γράμματα. Ακόμα βρίσκεσαι στις αναμνήσεις μου. Είσαι σαν ένα βιβλίο, το οποίο διαβάζει κάθε πρόσφυγας πριν πάει για ύπνο. Όποτε δουν ένα αστέρι που λάμπει στον ουρανό. Όποτε τα πόδια τους αγγίξουν το νερό σε μια παραλία. Εσένα θυμούνται. Πίνουν και ένα πικρό κρασί για εσένα σε αυτό το τραπέζι. Κανείς δεν θέλει να πεθάνει προτού γυρίσει σε εσένα…
Κανείς, κανένας μας δεν μπορεί να κάνει αυτή την πόλη να τον συγχωρέσει. Πλέον μου φαίνεται πολύ βαρύ να ζω σαν να μην υπάρχει στη ζωή μας. Μήπως πρέπει να την ξεχάσουμε, σαν μιαν αγαπημένη την οποία πρέπει να ξεχάσουμε για να είμαστε ευτυχισμένοι; Μπορούμε να την ξεχάσουμε; Εκείνα τα γελαστά μάτια, εκείνα τα χαρούμενα γέλια;
