Δεν ήταν πως έπεσε σαν κεραυνός η είδηση του θανάτου της Σεβγκιούλ. Μας είχε ενημερώσει μέσω μέιλ για την πορεία της υγείας της και μας παρακάλεσε να μην γίνει γνωστό. Και το σεβαστήκαμε. Κρατούσα επαφή με πρόσωπα που ήταν κοντά της και προσπαθούσα να ενημερώνομαι για την πορεία της υγείας της. Δυστυχώς, όμως την περασμένη Κυριακή μάθαμε το δυσάρεστο. Η Σεβγκιούλ δεν ήταν απλά μία δημοσιογράφος. Ήταν κάτι παραπάνω από αυτό και δύσκολα μπορεί να περιγράψει κανείς αυτήν τη γνήσια Κύπρια.
Αρχικά την είχα γνωρίσει μέσα από τα κείμενά της. Διάβαζα τις ιστορίες της, την αγάπη της για τον τόπο της. Μετά, αναλαμβάνοντας την αρχισυνταξία της κυριακάτικης έκδοσης του «Πολίτη» είχα την τιμή να συνεργαστώ μαζί της. Να τα πούμε τηλεφωνικά. Να τσακωθούμε για τις εκτάσεις των κειμένων. Να συζητήσουμε για τον τρόπο που ήθελα να δημοσιεύονται τα κείμενά της. Είχε ήδη μια πορεία ετών στον «Πολίτη» και έτσι έπρεπε να γίνει συζήτηση η εξέλιξη των κειμένων της. Και πάντα άκουγε. Όσο κι αν διαφωνούσε ή επέμενε σε κάποια πράγματα, πάντα άκουγε τι της έλεγα.
Αυτή η επιμονή της ήταν και το μεγάλο της ατού. Χωρίς τη δική της επιμονή, είμαι βέβαιος πως με τίποτα δεν θα είχε προχωρήσει τόσο πολύ το θέμα των αγνοουμένων. Αφιέρωσε ώρες ατέλειωτες. Κάποια στιγμή, της είχα ζητήσει να κάνουμε ένα ρεπορτάζ, να την ακολουθήσουμε για τον τρόπο που εργάζεται στο θέμα των αγνοουμένων. Το δέχθηκε με δυσκολία, γιατί πάντα ήθελε να μιλάει για τους αγνοούμενους, αλλά όχι στα Μέσα, αλλά στα σχολεία, στην κοινωνία των πολιτών, σε νέους ανθρώπους, σε δικοινοτικές οργανώσεις, εκεί που πίστευε πως θα έπιαναν τόπο τα λόγια της. Και εκεί ήταν που συνειδητοποίησα το δύσκολό της έργο. Το πόσο ψυχοφθόρα ήταν όλη η διαδικασία. Καθώς οποιαδήποτε εξέλιξη έφερνε ανάμεικτα συναισθήματα. Η ανεύρεση του χώρου ταφής έφερνε ανακούφιση, αλλά παράλληλα και θυμό γι' αυτούς που κορόιδεψαν στα μούτρα τους αγνοούμενους, αφού κάποιοι ήξεραν για χρόνια και σιωπούσαν. Αν δεν βρισκόταν ο χώρος, τότε στα μάτια αποτυπωνόταν η απογοήτευση, αλλά παράλληλα η ανάγκη να συνεχίσει ο αγώνας. Και να πεισμώνει περισσότερο.
Γι’ αυτό και η απώλειά της δεν αφορά μόνο τη δημοσιογραφία. Αφορά τις οικογένειες που την έβλεπαν ως δικό τους άνθρωπο. Δεν έβλεπε τους «αγνοούμενους» ως αριθμούς σε καταλόγους ή ως εργαλεία πολιτικής αντιπαράθεσης. Ακόμη και στον τρόπο που έγραφε τη λέξη, βάζοντάς την πάντα σε εισαγωγικά, υπενθύμιζε ότι επρόκειτο για ανθρώπους που δεν χάθηκαν απλώς, αλλά για θύματα ενός εγκλήματος πολέμου. Και ήταν εκείνη που απαντούσε στα τηλεφωνήματα, που άκουγε ιστορίες, που κρατούσε ζωντανή την ελπίδα ότι κάποτε θα βρεθεί μια απάντηση. Και αυτό πρέπει να κρατήσουμε. Πως ο δικός της αγώνας οφείλει να συνεχιστεί. Γιατί για χιλιάδες οικογένειες η Σεβγκιούλ δεν ήταν απλώς μια δημοσιογράφος. Ήταν η φωνή που άκουγε, η παρουσία που έψαχνε, η ελπίδα πως κάπου υπήρχε ακόμη μια απάντηση. Η απουσία της μοιάζει σαν να κόπηκε ένα κομμάτι από τον ομφάλιο λώρο των αγνοουμένων. Όμως το έργο της θα παραμείνει ζωντανό, σε κάθε αλήθεια που αποκαλύπτεται και σε κάθε άνθρωπο που συνεχίζει να ψάχνει. Γιατί αυτό έκανε όλη της τη ζωή η Σεβγκιούλ. Έψαχνε. Και δεν σταμάτησε ποτέ.
