Αυτές οι μέρες είναι γι΄αυτόν τον τόπο οι πιο δύσκολες και δυσάρεστες κάθε χρόνου.
Από τη μία, φέρνουν θύμησες από το προδοτικό πραξικόπημα στις 15 Ιουλίου του 1974 της ελλαδικής χούντας και της ΕΟΚΑ Β’ που κατέλυσε τη δημοκρατία στον τόπο –όποια και όπως και αν ήταν αυτή– και οδήγησε στον θάνατο δεκάδες συμπατριώτες μας που προσπάθησαν ηρωικά, αλλά άνισα, να αντισταθούν.
Από την άλλη, φέρνουν θύμησες από την ολοκλήρωση του εγκλήματος στις 20 Ιουλίου του 1974, με την τουρκική εισβολή που έφερε την πλήρη καταστροφή με εκατοντάδες νεκρούς και αγνοούμενους, την κατάληψη και κατοχή του μισού νησιού και τον ξεριζωμό χιλιάδων Κυπρίων (Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων) από τα σπίτια και τις περιουσίες τους.
Αυτές οι μέρες δεν έπρεπε όμως να εξαντλούνται μόνο σε θύμησες, τελετές μνήμης, κενολόγες αποδόσεις τιμών σε νεκρούς και αόριστες καταδίκες των υπαιτίων αλλά να αξιοποιούνται για βαθύ προβληματισμό και γνώση για το πώς και γιατί φθάσαμε σε εκείνα τα τραγικά γεγονότα και σε παράλληλο στοχασμό για το πώς θα έπρεπε να διαχειριστούμε τις καταστροφικές συνέπειές τους και κυρίως για το πώς θα μπορέσουμε να επουλώσουμε επιτέλους την ανοικτή και αιμάσσουσα πληγή του 1974.
Δυστυχώς στην πράξη αποδεικνύεται ότι το 1974 ούτε μας δίδαξε ούτε μας συνέτισε. Το πραξικόπημα το «σβήσαμε» με μία αδιανόητη και ευθυνόφοβη λήθη, που επέβαλε με το έτσι θέλω ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος, του οποίου οι ευθύνες για την προπραξικοπηματική, τουλάχιστον, ανώμαλη περίοδο είναι επίσης μεγάλες. Αποτέλεσμα όσοι σχεδίασαν και εκτέλεσαν την προδοσία να μείνουν ατιμώρητοι και το έγκλημά τους να παραγραφεί, χωρίς τον απαραίτητο παραδειγματισμό για τις επόμενες γενιές.
Την εισβολή και κατοχή αποφασίσαμε -εν τη τάχατες σοφία μας- να την αντιμετωπίσουμε με τη μεγάλη μπουρδολογία του μακροχρόνιου αγώνα μέχρι την πλήρη δικαίωσή μας, με μη ρεαλιστική προσέγγιση των νέων δεδομένων και με μαξιμαλιστικές και εκτός πραγματικότητας αξιώσεις και απαιτήσεις. Με αυτές τις λογικές, «σκοτώσαμε» μεγάλες ευκαιρίες λύσης του Κυπριακού, χάσαμε σταδιακά κάθε δίκαιό μας, αποξενώσαμε και ρίξαμε στην αγκαλιά της Τουρκίας την τουρκοκυπριακή κοινότητα και κουράσαμε τη διεθνή κοινότητα.
Από το 1974 πέρασαν ήδη πολλά χρόνια. 52 ολόκληρα.
Οι προ του 1974 γενιές έχουν σχεδόν χαθεί στο πέρασμα του χρόνου. Θύμησες, μνήμες και βιώματα από εκείνη τη μαύρη εποχή έχουν πλέον πολύ λίγοι Κύπριοι, οι οποίοι και αυτοί σιγά-σιγά φεύγουν.
Σε πολύ λίγα χρόνια το καταστροφικό 1974 θα είναι ένα «νεκρό» κεφάλαιο ιστορίας που και αυτό θα διδάσκεται στα σχολεία «φιλτραρισμένο» και προσαρμοσμένο στα εκάστοτε αφηγήματα.
Και όσο περνούν τα χρόνια τόσο θα ξεθωριάζει, θα απομακρύνεται και θα δυσχεραίνει και κάθε προσπάθεια απελευθέρωσης και επανένωσης της πατρίδας μας και τόσο πιο κοντά θα έρχεται δυστυχώς και θα εδραιώνεται η οριστική διχοτόμηση.
