Είναι γνωστό πλέον και στους Ελληνοκύπριους, εκτός από τους Τουρκοκύπριους, ότι ο πολυαγαπημένος μου φίλος Σενέρ Λεβέντ είναι ένας από τους πιο δεινούς αρθρογράφους της Κύπρου. Μάλιστα, όπως μου επιβεβαίωσαν και Τούρκοι συνάδελφοι, ο Λεβέντ είναι και μια από τις καλύτερες γραφίδες στον τουρκόφωνο κόσμο. Ξεχωρίζει ο Σενέρ για τον τρόπο που αναπτύσσει τα θέματά του ανασύροντας ιδέες που σπάνια θα τις σκεφτούν άλλοι διανοούμενοι. Είναι περισσότερο συγγραφέας παρά δημοσιογράφος.
Την Παρασκευή διάβασα στον «Π» το εξαιρετικό άρθρο του με τίτλο «Από τον Μαραντόνα στον Γιαμάλ». Έργο τέχνης. Η αφορμή ήταν ο τελικός του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Λέει ο Λεβέντ: «Κέρδισε η Ισπανία. Ηττήθηκε το Ισραήλ. Αλλά υπήρχε ακόμα ένας χαμένος: Ο Τραμπ! Υπήρχε ακόμα ένας κερδισμένος: Η Παλαιστίνη. […] Η Αργεντινή είναι η χώρα του ταγκό, των φασιστικών πραξικοπημάτων και των πιο ηλικιωμένων Ναζί. Είχε πάρει θέση και ο Τραμπ στις εξέδρες, τις οποίες γέμισαν ασφυκτικά ογδόντα χιλιάδες άτομα. Υποστήριζε την Αργεντινή. Αγαπούσε τον Μέσι. Και όλο το Ισραήλ ήταν με την Αργεντινή. Δεν αγαπούσαν την Ισπανία. Μισούσαν τον Πρωθυπουργό Πέδρο Σάντσεθ. Διότι στήριξε τη Γάζα. […] Αλλά υπήρχε ακόμα κάποιος, ο οποίος αντιτάχθηκε σε αυτή την ανηλεή γενοκτονία. Ηλικίας 19 χρόνων. Ο Λαμίν Γιαμάλ. Ταρακούνησε τον κόσμο σε αυτή την ηλικία. Θα ήταν πιο σωστό αν λέγαμε "τον συντάραξε". Εκείνο το βράδυ μαζεύτηκαν όλοι στη Γάζα και παρακολουθούσαν τον αγώνα σε μια γιγαντιαία οθόνη. Μόλις ο διαιτητής σφύριξε για τελευταία φορά, έζωσε ένα τρομερό κύμα χαράς τη Γάζα.». […] Ο Γιαμάλ ανέμιζε στον αέρα τη σημαία της Παλαιστίνης πάνω σε έναν τεράστιο ιστό. Ανέβηκε απρόθυμα στην εξέδρα κατά τη διάρκεια της τελετής επίδοσης των μεταλλίων στο στάδιο, έσφιξε με το στανιό το χέρι του Τραμπ, ο οποίος του κρέμασε το μετάλλιο στον λαιμό, και ύστερα τον κοίταξε πολύ άσχημα καθώς έφευγε. Δεν γεννιόταν μόνο ένα αστέρι στα γήπεδα αλλά και ένα πνεύμα αντίστασης ενάντια στην καταπίεση, στη θηριωδία και στην κατοχή. Ένας ήρωας 19 χρόνων παρέδιδε παθήματα ανθρωπιάς σε όλους. Δεν τον ένοιαζε το τίμημα για το γεγονός ότι αντιτάσσεται στο Ισραήλ. Όταν τον βλέπω, γίνονται ακόμα πιο μικροί στα μάτια μου οι Ευρωπαίοι ηγέτες που αγκαλιάζουν τον Νετανιάχου, ενώ εκείνος γιγαντώνεται μπροστά τους με το μικρό του ανάστημα».
Άμα κοιτάξετε λίγο πιο προσεκτικά θα δείτε ότι αστέρες όπως ο Ρονάλντο, ο Ροναλντίνιο, ο Γιαμάλ, ο Σάντιο Μανέ, ο Ντιτιέ Ντρογκμπά, αλλά και ο Πορτογάλος Κριστιάνο Ρονάλντο, έχουν δώσει πολύ χρήμα για αναξιοπαθούντες συνανθρώπους μας.
Έτσι καθόλου τυχαία οι Εβραίοι πνέουν μένεα εναντίον του Γιαμάλ. Ο Ισραηλινός υπουργός Άμυνας λέει ότι προσπαθεί να προκαλέσει μίσος ενάντια στο Ισραήλ. Και ο Πρωθυπουργός της Ισπανίας απάντησε: «Ο Γιαμάλ είναι το καμάρι μας» και ο Σενέρ πρόσθεσε: «Και το δικό μας! Σημείωσε δε: «Θαυμάζω όσους χρησιμοποιούν τη φήμη τους και το κέρδος τους για την ανθρωπότητα, όποιο και αν είναι το κόστος».
Εγώ πάντως εκείνο που απολαμβάνω είναι βλέμματα όπως αυτό που ο Γιαμάλ έριξε στον Τραμπ, που το είδαν δισεκατομμύρια κόσμου και τα δισεκατομμύρια του Τραμπ δεν μπορούν να το ξεπλύνουν…
Τώρ,α σε ό,τι αφορά τον δικό μας έρημο τόπο, εκείνους που θαυμάζω εδώ και 52 χρόνια είναι τα παιδιά της ξύλινης κερκίδας του ΓΣΖ. Εκεί που μαζεύονταν οι χτιστάδες, οι σιδεράδες, οι πελεκάνοι, οι αρκάτες, η φτωχολογιά της Λάρνακας τέλος πάντων για να φωνάξουν υπέρ της Αλκής. Σε εκείνη την ξύλινη κερκίδα γνώρισα τους τέσσερεις ήρωες του Αϊ Γιάννη. Αυτούς που δολοφόνησαν οι φασίστες εοκαβητατζήδες στις 15 Ιουλίου 1974. Αυτούς οι φονιάδες των οποίων κυκλοφορούν –όσοι είναι ακόμα ζωντανοί- στη Λάρνακα χωρίς να ντρέπονται.
Και γιατί να ντρέπονται; Είναι φίλοι και υποστηρικτές του Νίκαρου και έχουν στις μέσα τσέπες των σακακιών τους «χρυσά διαβατήρια» εθνικοφροσύνης που τα βράδια τη βλέπουμε να φωτίζει τον Πενταδάκτυλο σαν πυγολαμπίδα της προδοσίας. Εκείνη τη Δευτέρα έγειρε δίπλα μου νεκρός, στην καρότσα του ημιφορτηγού με τα καρπούζια, ο 14χρονος Ανδρέας Θεοδοσίου. Τον θυμάμαι στο ΓΣΖ να κουβαλάει μια τεράστια «κούππα» και να πουλάει κούπες… Για τον μικρό Αντρίκο και τους άλλους τρεις ποτέ δεν ήρθε ο Αρχιεπίσκοπος στη Λάρνακα να κάμει τρισάγιο όπως στους καταδρομείς που κατέστρεψαν το Προεδρικό και την Αρχιεπισκοπή αλλά τους μνημονεύουν ανερυθρίαστα γιατί τάχατες ήταν σε διατεταγμένη υπηρεσία… Οι τέσσερις ήταν σε διατεταγμένη υπηρεσία προστασίας της Δημοκρατίας. Γι’ αυτό προφανώς και τις φωτογραφίες τους δεν τις βλέπουμε στα σχολεία. Ούτε και θεσπίστηκαν κάποιες υποτροφίες προς τιμήν της μνήμης τους.
Εδώ η μνήμη ξεφτιλίζεται στους υπονόμους του υποκόσμου λευκού κολλάρου (βλ. VideoGate) που αφορά ακόμα και την εμπορία επιρροής, τις μίζες, τα «χρυσά διαβατήρια» του τότε Προέδρου και του Υπουργικού Συμβουλίου και ουδείς ουδέν οίδε. Εδώ που ο 80χρονος Πασχαλίδης διορίζεται για τρίτη θητεία, όπου το Βασιλικό αντί για λιμάνι γίνεται ρουφήχτρα εκατομμυρίων και η ηλεκτρική διασύνδεση ψάχνεται να βρει προς ποια τσέπη θα πάνε οι μίζες. Εδώ που το φυσικό αέριο 20 και βάλε χρόνια δεν λέει να μας ξεφορτώσει από το τεράστιο κόστος του ηλεκτρικού, εδώ που οι ηγέτες της Εισαγγελίας όποτε τους βολεύει αναλαμβάνουν ευθύνες και καθήκοντα και όταν δεν τους συμφέρει ψάχνονται και ουδείς μπορεί να τους ζητήσει τον λόγο. Εδώ όπου ο πολυσκάνδαλος Νίκαρος κρατά υπό μάλης το «Κράτος Μαφία» και ψάχνει τρόπο να βάλει φυλακή τον Μακάριο, προς δόξαν του Συστήματος. Εδώ που η βρομιά και η δυσωδία μας έχουν πνίξει, η δικαιοσύνη έχει εξευτελιστεί και η Αστυνομία είναι παράρτημα ενός ανεξερεύνητου υπόκοσμου καθώς η μισή της ηγεσία κατηγορείται για απίστευτα εγκλήματα καθημερινά από τα ΜΚΔ, χωρίς κανείς να αντιδρά…
