Τις τελευταίες μέρες έγινε κάτι που με απογοήτευσε και με λύπησε πολύ. Ευχαρίστησε τον Ταγίπ Ερντογάν και τον Ντεβλέτ Μπαχτσελί ο Σελαχατίν Ντεμιρτάς, ο οποίος βρίσκεται εδώ και δέκα χρόνια στη φυλακή στην Τουρκία. Γιατί; Για τον νόμο «Τουρκία Χωρίς Τρομοκρατία»! Ρίχθηκε στη φυλακή εκ μέρους του μνησίκακου Ερντογάν, επειδή κάποτε είχε πει «δεν θα σε κάνουμε Πρόεδρο». Τον πήραν από την καρέκλα του βουλευτή και τον έβαλαν στη φυλακή. Εδώ και δέκα χρόνια είναι μακριά από τη σύζυγο και τα παιδιά του. Πάτησε τα δεκαοκτώ η κόρη του, η οποία ήταν οκτώ χρονών. Μεγάλωσε και το άλλο. Ούτε αυτό μπόρεσε να δει να μεγαλώνει. Επιπλέον, τον έβαλαν σε μια τέτοια φυλακή για να μην μπορεί να τον επισκέπτεται εύκολα η οικογένειά του, όταν ήθελε να τον επισκεφθεί. Η οικογένειά του είναι στο Ντιγιάρμπακιρ. Και εκείνος στη φυλακή της Αδριανούπουλης. Στην άλλη άκρη της Τουρκίας. Είχε δημοσιεύσει την τελευταία του φωτογραφία τις προάλλες. Έλκυσαν την προσοχή όλων τα μαλλιά του, που γίνονται γκρίζα στη φυλακή. Δέκα χρόνια. Εύκολο να το λες. Όμως, τόσο καιρό δεν έχασε καθόλου τη θέληση και την ελπίδα του. Έγραψε μυθιστορήματα, διηγήματα. Παραχώρησε συνεντεύξεις. Ουδέποτε ζήτησε συγχώρεση, δεν ζήτησε αμνηστία. Μάλιστα, είπε το εξής: «Συμβουλή μου προς τους φίλους μου είναι να βγάλουν σε όρθια στάση το φέρετρό μου, αν πεθάνω στη φυλακή. Να μην το βγάλουν οριζόντια. Μπήκα όρθιος σε αυτή τη φυλακή και θα βγω όρθιος απ’ εδώ».
Κοιτάξτε πώς είχε περιγράψει τον Ταγίπ Ερντογάν σε ομιλία που έκανε από το βήμα του κόμματός του όταν ήταν στη Βουλή, πριν δέκα χρόνια:
«Δεν είναι ένας άνθρωπος των ιδεών. Δεν είναι ένας επιστήμονας. Δεν είναι ένας στοχαστής, δεν είναι ένας διανοούμενος. Και μπορεί να μην γίνει. Όμως, δεν είναι και άνθρωπος που έχει μιαν ιδεολογική υπόθεση. Δεν είναι επαναστάτης. Δεν είναι ένας πρωτοπόρος που προσπαθεί να κάνει μεταρρύθμιση. Δεν διαθέτει τίποτα απ’ αυτά. Το πεδίο ειδίκευσής του είναι να παράγει αθέμιτο κέρδος και να διανέμει αθέμιτο κέρδος. Είναι κάποιος που με αυτό τον τρόπο κατάφερε να δημιουργήσει γύρω του μια κλίκα κολάκων, ειδικά τα τελευταία χρόνια, και να εδραιώσει την εξουσία του. Μέχρι εδώ είναι οι δυνατότητές του. Η θλιβερή εικόνα είναι η εξής: Αυτός άνθρωπος θέλει να καθορίσει μόνος του τον επόμενο αιώνα της Τουρκίας. Μέχρι σήμερα δεν μπόρεσε να προβάλει απολύτως καμία ιδέα που να του ανήκει σε σχέση με την επιστήμη, με τον νόμο, με τη δημοκρατία, με τα ανθρώπινα δικαιώματα, με την τέχνη, με τη λογοτεχνία. Δεν πρόκειται να υποκύψουμε επειδή θέλει να καθορίσει τον επόμενο αιώνα μας ένας άνθρωπος, ο οποίος δεν μπορεί να φτιάξει δύο προτάσεις χωρίς να υπάρχει γυαλί μπροστά του».
Ο Σελαχαττίν Ντεμιρτάς, ο οποίος είπε αυτά τα λόγια, τώρα ευχαριστεί τον Ταγίπ Ερντογάν. Πώς μπορεί να γίνεται αυτό;
Είναι η κούραση των χρόνων στη φυλακή. Η ανυπομονησία να σμίξει με τη σύζυγο και τα παιδιά του. Όχι! Δεν νομίζω ότι είναι κάτι απ’ αυτά. Δεν μπορεί ο άνθρωπος να τα έχει πει αυτά σε έναν τύραννο, με την ελπίδα να μείνει ελεύθερος τώρα. Άλλωστε, ακόμα δεν είναι γνωστό αν θα αφεθεί ελεύθερος. Επιπλέον, ακόμα και αν αφεθεί ελεύθερος, έξω θα είναι πιο αιχμάλωτος από ό,τι ήταν στη φυλακή. Τη στιγμή που θα ανοίξει το στόμα του, θα βρεθεί ξανά πίσω από τα κάγκελα της φυλακής. Τότε, τι είναι αυτό που τον έκανε να πει αυτό το «ευχαριστώ» σε εκείνον; Μήπως η ειρήνη που θα γίνει με τους Κούρδους; Το πιστεύει πραγματικά αυτό; Εγώ δεν το πιστεύω. Γιατί βιάστηκε τόσο να τους ευχαριστήσει; Ουσιαστικά έπρεπε να ευχαριστήσει το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων που αποφάσισε δύο φορές για τον ίδιο ότι «πρέπει να αφεθεί ελεύθερος αμέσως». Ενώ εκείνος ευχαριστεί τον Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος δεν εφάρμοσε την απόφαση σε αυτό το δικαστήριο. Επιπλέον, ευχαρίστησε και τον Ντεβλέτ Μπαχτσελί, τον οποίο δεν έπρεπε να ευχαριστεί καθόλου.
Σκέφτηκα για μια στιγμή τον εαυτό μου. Τότε που με συνέλαβαν και με πέταξαν στη φυλακή. Όταν με τη συκοφαντία του διοικητή και του Ντενκτάς κατηγορήθηκα ως «κατάσκοπος των Ελληνοκυπρίων». «Είδα τις αποδείξεις», είχε πει ψευδώς ο Ντενκτάς. Αν ο τότε Γενικός Εισαγγελέας, Ακίν Σαΐτ, είχε υποκύψει σε αυτόν, θα σάπιζα στη φυλακή για τουλάχιστον δέκα χρόνια. Θα είχαν κλέψει δέκα χρόνια και από τη δική μου ζωή. Σε μια τέτοια περίπτωση, μήπως θα ζητούσα χάρη από τον Ντενκτάς; Ή θα τον ευχαριστούσα με οποιανδήποτε αφορμή; Ποτέ! Ακόμα κι αν έμενα στη φυλακή για όλη μου τη ζωή, ποτέ! Διαφορετικά, μήπως δεν θα σφάδαζαν οι ψυχές των δικών μου ανθρώπων που δολοφονήθηκαν; Αν του ζητούσα χάρη κι εκείνος με συγχωρούσε, εκείνοι που κείτονται σε εκείνους τους τάφους θα με συγχωρούσαν ποτέ;
