Η «Κοινή Συμφωνία Άμυνας της Μέκκας» ανάμεσα στη Σαουδική Αραβία, το Πακιστάν και την Τουρκία, με πιθανή εξέλιξη την ενσωμάτωση και της Αιγύπτου σε αυτή, δεν είναι απλώς μια περιφερειακή διπλωματική συμφωνία αλλά και ένδειξη μια νέας γεωστρατηγικής αντίληψης για την περιοχή. Είναι ακόμη ένδειξη μιας βαθύτερης μεταβολής στον συσχετισμό δυνάμεων της Μέσης Ανατολής. Η πρόνοια ότι ένοπλη επίθεση εναντίον μιας χώρας θα θεωρείται επίθεση εναντίον όλων παραπέμπει, τουλάχιστον πολιτικά, στη λογική του Άρθρου 5 του ΝΑΤΟ. Η χθεσινή δε επίσκεψη του Τούρκου ΥΠΕΞ, Χακάν Φιντάν, στο Κάιρο κατά την οποία συζητήθηκαν, από τη μια, οι διμερείς σχέσεις Τουρκίας-Αιγύπτου και, από την άλλη, η ανάγκη ενσωμάτωσης της χώρας στη λεγόμενη συμμαχία της Μέκκας αναδεικνύουν το γεγονός ότι η Άγκυρα αντιλαμβάνεται τη συμφωνία ως τον πυρήνα ενός ευρύτερου περιφερειακού συστήματος.
Η εξέλιξη αυτή αναποφεύκτως αποτυπώνει καθοριστικά αντανακλαστικά στη στρατηγική της Κυπριακής Δημοκρατίας, όπως αυτή εξελίχθηκε τα τελευταία χρόνια σε σχέση με το Κυπριακό και τις σχέσεις της στην περιοχή.
Η Λευκωσία και η κυβέρνηση Χριστοδουλίδη έχουν επενδύσει πλήρως στη στρατηγική σχέση με το Ισραήλ με διμερείς δράσεις και μέσω των τριμερών συνεργασιών Κύπρου, Ισραήλ και Ελλάδας, όπως και με άλλες χώρες στην περιοχή. Η συνεργασία αυτή έχει αναμφίβολα αξία. Δεν πρέπει όμως να μετατρέπεται σε ψευδαίσθηση στρατιωτικής ασφάλειας. Η Κύπρος δεν έγινε «αστακός» επειδή ανέπτυξε καλές σχέσεις με το Ισραήλ, ούτε επειδή συμμετέχει σε περιφερειακά σχήματα συνεργασίας.
Στις παρούσες συνθήκες το βασικό ερώτημα που θα πρέπει να απαντηθεί έχει να κάνει με το αν η Κύπρος αισθάνεται πραγματικά ασφαλής όσο το Κυπριακό συνεχίζει να είναι σε καθεστώς εκκρεμότητας. Βρίσκεται σε μια περιοχή όπου οι συμμαχίες μεταβάλλονται ταχύτατα, οι ισορροπίες ανατρέπονται αλλά η Δύση συνολικά και η ΕΕ ειδικά, παρά τη στήριξή τους στην επίλυση του Κυπριακού, θεωρούν την Τουρκία χώρα κρίσιμη για τα δικά της στρατηγικά συμφέροντα. Η λογική πως οι συμμαχίες της Λευκωσίας θα δημιουργήσουν πιεστικές προς την Άγκυρα συνθήκες συγκρούεται με τις πραγματικότητες επί του εδάφους. Αυτό δημιουργεί μια ψευδαίσθηση ασφάλειας αλλά και αυταπάτης ότι οι συμμαχίες της Λευκωσίας ασμένως μπορούν να ανατρέψουν τους κινδύνους. Για αυτούς τους κινδύνους έκανε λόγο κατά την διάρκεια της επίσκεψης στη Λευκωσία το τέλος του προηγούμενου μήνα ο Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών, σημειώνοντας πως η επίλυση του Κυπριακού είναι «απολύτως κρίσιμη, όχι μόνο για την ειρήνη και τα συμφέροντα των Κυπρίων αλλά και για τη σταθερότητα μιας περιοχής που γίνεται ολοένα πιο επικίνδυνα ασταθής».
