Η συνεχής αύξηση των αιτήσεων Ελληνοκυπρίων στην Επιτροπή Αποζημιώσεων των κατεχομένων δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως μια απλή οικονομική ή ατομική επιλογή. Οι 8.755 αιτήσεις που είχαν κατατεθεί μέχρι τις 14 Αυγούστου 2026 αποτυπώνουν μία πραγματικότητα που γίνεται ολοένα πιο επικίνδυνη: το περιουσιακό, μία από τις βασικές πτυχές του Κυπριακού, αρχίζει να επιλύεται στην πράξη, αποσπασματικά και έξω από το πλαίσιο μιας συνολικής λύσης.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι οι συνθήκες υπό τις οποίες γίνονται πολλές από αυτές τις πωλήσεις. Ελληνοκύπριοι ιδιοκτήτες, οι οποίοι εδώ και 52 χρόνια στερούνται τη χρήση και την εκμετάλλευση της περιουσίας τους, βρίσκονται συχνά αντιμέτωποι με πραγματικές οικονομικές ανάγκες. Καλούνται έτσι να επιλέξουν μεταξύ της διατήρησης ενός περιουσιακού δικαιώματος που δεν μπορούν να αξιοποιήσουν και μιας άμεσης αποζημίωσης, η οποία μπορεί να απέχει αισθητά από την πραγματική ή τη μελλοντική αξία της γης τους.
Την ίδια στιγμή, η αγορά δεν γίνεται κατ' ανάγκην τυχαία. Περιουσίες σε περιοχές με υψηλή αναπτυξιακή προοπτική αποκτούν ιδιαίτερη σημασία, καθώς πάνω ή γύρω από αυτές δημιουργούνται μεγάλες τουριστικές και οικιστικές αναπτύξεις. Έτσι, το τετελεσμένο της κατοχής αποκτά σταδιακά και οικονομική μονιμότητα.
Η αντίθεση με τις τουρκοκυπριακές περιουσίες στις ελεύθερες περιοχές είναι εμφανής. Η Κυπριακή Δημοκρατία έχει θεσπίσει καθεστώς προστασίας και διαχείρισής τους, ώστε να μην χάνονται επειδή οι ιδιοκτήτες τους βρίσκονται εκτός ελέγχου της Δημοκρατίας. Δεν μπορεί, λοιπόν, η ελληνοκυπριακή πλευρά να προστατεύει τις περιουσίες των Τουρκοκυπρίων και ταυτόχρονα να αφήνει τους Ε/Κ εκτοπισμένους χωρίς ουσιαστικό οικονομικό δίχτυ ασφαλείας.
Το Εθνικό Ταμείο Απώλειας Χρήσης και το ειδικό σχέδιο στήριξης που προωθεί η κυβέρνηση και στηρίζει και ο ΔΗΣΥ θα πρέπει μεσοπρόθεσμα να αντιμετωπιστούν ως επείγουσες πολιτικές επιλογές και όχι ως ακόμη μία προσφυγική παροχή. Αυτό που θα δώσει τέλος βέβαια σε αυτή την πολιτική ανωμαλία είναι η λύση του Κυπριακού και η εφαρμογή όλων των διατάξεων που έχουν συμφωνηθεί για το περιουσιακό.
Διότι κάθε περιουσία που πωλείται υπό το βάρος της ανάγκης δεν είναι απλώς μία ιδιωτική συναλλαγή. Είναι ένα ακόμη κομμάτι του Κυπριακού που λύνεται χωρίς λύση του Κυπριακού - και μάλιστα με όρους που δεν καθορίζουμε εμείς.
