Μετά τη μόνιμη επιστροφή μου στην Κύπρο από τη Μόσχα τον Αύγουστο του 1997, την επόμενη μέρα, μου τηλεφώνησε ο διοικητής των Ειρηνευτικών Δυνάμεων, αντιστράτηγος Αλί Γιαλτσίν. Δεν εξεπλάγην καθόλου που μου τηλεφώνησαν αμέσως μετά την άφιξή μου, επειδή γνωρίζουν από τις λίστες των επιβατών που κατέχουν ποιος μπαίνει και ποιος βγαίνει στο αεροδρόμιο. «Ο στρατηγός μου θέλει να συναντηθεί μαζί σας», μού είπε ο αξιωματικός στο τηλέφωνο. Πήγα σε αυτό το ραντεβού με έναν στενό μου φίλο. Ο στρατηγός Αλί Γιαλτσίν είχε υπηρετήσει και προηγουμένως στην Κύπρο ως διοικητής των Δυνάμεων Ασφαλείας. Ήταν εδώ κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων των Ελληνοκυπρίων στον Άγιο Κασσιανό και στην Λουρουτζίνα. Τότε είχαμε γνωριστεί και εμείς. Παρακολούθησα εκείνες τις διαδηλώσεις ως δημοσιογράφος. Ειδικά όταν είδα όσα συνέβησαν στον Λόφο Σταυρός στη Λουρουτζίνα, ένιωσα ντροπή και οργή. Και τα έγραψα αυτά στην εφημερίδα «Ορτάμ», στην οποία εργαζόμουν τότε. Ζήτησα άδεια από τον στρατηγό Αλί Γιαλτσίν για να επισκεφτώ στη φυλακή τους Ελληνοκυπρίους που είχαν συλληφθεί σε εκείνες τις διαδηλώσεις. Παραπονέθηκα για τη βία που ασκήθηκε εναντίον των Ελληνοκύπριων γυναικών στον Λόφο Σταυρός. Μου έδωσε άδεια να επισκεφθώ τους κρατουμέενους στη φυλακή. Πήγα και τους είδα. Προσπάθησα να μοιραστώ το πρόβλημά τους λέγοντάς τους να μην φοβούνται τίποτα και ότι θα αφήνονταν ελεύθεροι.
Όταν συναντηθήκαμε στο επιτελείο στο Μπογάζι, τον Αύγουστο του 1997, μετά από χρόνια, ήταν ακόμα νωπά τα γεγονότα και οι δολοφονίες στη Δερύνεια. Μου είπε ότι ντρεπόταν για τα γεγονότα αυτά και τους δύο φόνους που διαπράχθηκαν. Οι εκπρόσωποι των διπλωματικών αποστολών που τον επισκέπτονταν, όλο γι' αυτά τα γεγονότα τον ρωτούσαν, λέει. Μάλιστα, κάποιοι έλεγαν «τουλάχιστον να τιμωρούσατε τους ενόχους». Δεν ξεχνώ ποτέ μια κουβέντα που μου είπε. Είπε το εξής: «Εδώ όχι μόνο δεν τιμωρούνται οι ένοχοι, πήραν τον άνθρωπο από μια σπηλιά και τον έκαναν υπουργό»! Δεν ξέχασα και το εξής γνωστό που είπε: «Η Κύπρος είναι ένα πανδοχείο. Οι ιππείς που έρχονται μόνο τα άλογά τους ποτίζουν εδώ»! Με είχε εκπλήξει το γεγονός ότι άκουσα αυτά τα λόγια από τον στρατηγό που βρισκόταν επικεφαλής ενός στρατού, τον οποίο ήξερα ως κατοχικό στην Κύπρο. Δεν μπορούσε να υπάρξει τίποτε άλλο που να περιέγραφε καλύτερα από αυτό την κατάστασή μας εδώ. Ναι, το μέρος αυτό ήταν ένα πανδοχείο. Εκείνοι ήταν ταξιδιώτες και εμείς οι πανδοχείς.
Δεν μπόρεσε να περάσει καθόλου καλά με την τουρκοκυπριακή ηγεσία ο Αλί Γιαλτσίν. Και γι’ αυτό, τού έδωσαν σύνταξη αμέσως μετά το πέρας της υπηρεσίας του. Όμως, εκείνοι που υπηρετούσαν στην Κύπρο ύστερα έπαιρναν προαγωγή σε ανώτερο αξίωμα στην Τουρκία. Έμαθα το εξής από τις ειδήσεις που δημοσιεύονταν εκείνες τις ημέρες στην Τουρκία. Ο Ραούφ Ντενκτάς έστειλε μιαν επιστολή στον τότε Πρόεδρο της Τουρκίας, Σουλεϊμάν Ντεμιρέλ, λέει. Και παραπονέθηκε για τον Αλί Γιαλτσίν. Κατόπιν τούτου, τον έβγαλαν σε σύνταξη χωρίς να τον προάγουν. Όταν άρχισα να εκδίδω την εφημερίδα «Αβρούπα» τον Σεπτέμβριο, ήταν οι τελευταίες μέρες του Αλί Γιαλτσίν εδώ. Αν συνέχιζε τη θητεία του εδώ, τι θα γινόταν; Θα ερχόμασταν αντιμέτωποι; Είχαμε αρχίσει να συγκρουόμαστε με τον στρατό όταν ακόμα ήταν εδώ εκείνος. Ο διοικητής των Δυνάμεων Ασφαλείας ήταν ο στρατηγός Πεκέρ Γκιουνάλ και μάς είχε επιτεθεί απειλώντας μας με προσβολές, σε ομιλία που έκανε σε μια τελετή κατάταξης νεοσυλλέκτων. Θέτοντας ευθέως στο στόχαστρο την εφημερίδα μας, είχε πει: «Θα καθίσουν στη θέση τους βάζοντας την ουρά στα σκέλια». Και εγώ είχα απαντήσει με έναν πρωτοσέλιδο τίτλο, πρωτόγνωρο στον τουρκοκυπριακό Τύπο μέχρι εκείνη την ημέρα. «Δεν ήταν σωστό κύριε στρατηγέ, δεν ήταν σωστό», είπα. Είχε γίνει χαμός τότε. Έκανε παρέμβαση ο Αλί Γιαλτσίν. Με πήρε τηλέφωνο. Μιλήσαμε για τελευταία φορά. «Ο στρατηγός σας μάς απείλησε αποκαλώντας μας σκυλιά», του είπα. Μου εξήγησε. Είχε καλέσει στο γραφείο του τον διοικητή των Δυνάμεων Ασφαλείας, Πεκέρ Γκιουνάλ. Και του ζήτησε το γραπτό κείμενο της ομιλίας του στην τελετή κατάταξης νεοσυλλέκτων. «Αυτά τα λόγια δεν υπήρχαν στο γραπτό κείμενο, κύριέ μου», τού είπε ο Πεκέρ Γκιουνάλ. «Τότε γιατί τα είπες αυτά;». «Παρασύρθηκα λίγο από τον ενθουσιασμό μου και τα είπα», απάντησε.
Ο Αλί Γιαλτσίν έφυγε από τη ζωή το 2017. Αφότου έφυγε εκείνος από την Κύπρο, η σύγκρουσή μας με τον στρατό κλιμακώθηκε για τα καλά. Βόμβες εξερράγησαν στην εφημερίδα μας. Ασκήθηκε εναντίον μας ένας αριθμός ρεκόρ ποινικών διώξεων που δεν πρόκειται να σπάσει ποτέ στην Ιστορία της Κύπρου. «Αν ήμασταν εμείς εδώ, δεν θα γίνονταν τέτοια τα πράγματα», μου είπε χρόνια μετά ένας στενός φίλος του στρατιωτικός, που με επισκέφθηκε. Επειδή ένιωθα σίγουρος για τον εαυτό μου, δεν ήμουν καθόλου σίγουρος γι' αυτό…
