Αυτή η τελευταία τραγωδία είναι το σύνολο όλων των λαθών που κάναμε μέχρι σήμερα. Ναι, αυτό το πλοίο μάς χτύπησε σαν γροθιά στο πρόσωπο. Θα μείνουν χαραγμένα στη μνήμη μας, ως μια εικόνα που δεν θα ξεχαστεί ποτέ, εκείνα τα μικρά παιδιά που αγκαλιάστηκαν μεταξύ τους με φόβο και δάκρυα. Κλάψαμε. Κλάψαμε πολύ. Ξέρουμε όλοι πλέον ότι αυτή δεν ήταν μια φυσική τραγωδία. Ξέρουμε τους ενόχους. Ο κατάλογος είναι μακρύς. Όμως, δεν σκεφτήκατε καθόλου ότι αυτός ο κατάλογος εκτείνεται μέχρι σε εσάς, μέχρι σε όλους εμάς, έτσι δεν είναι; Αυτό το αποτέλεσμα είναι το σύνολο όλων των λαθών που κάναμε ενσυνείδητα ή ασυνείδητα. Δηλαδή, ό,τι κάναμε μέχρι σήμερα.
Από πού να αρχίσω. Πώς να το περιγράψω. Τι είδους κοινότητα είμαστε εμείς; Ζήσαμε 16 χρόνια κάτω από την κυριαρχία μιας υπόγειας οργάνωσης και 50 χρόνια κάτω από την κυριαρχία του Ντενκτάς. Ζούμε εδώ και 52 χρόνια σε συνθήκες εισβολής, κατοχής και κατάπαυσης του πυρός. Μια κοινότητα που δεν έχει κράτος εδώ και 63 χρόνια. Ο φόβος φωλιάζει μέσα μας, πάντα ο φόβος. Είναι ένας φόβος τόσο μεγάλος, που δεν μπορούμε να γράψουμε άρθρα στην εφημερίδα υπογράφοντάς τα με το όνομά μας. Δεν ωφέλησε και η έξοδος από υπόγεια δράση μετά το 1974. Πάντα ή ίδια ηττοπάθεια, πάντα ο ίδιος φόβος. Το σύνθημα του καθεστώτος σε όλες τις εποχές: «Να πεθάνει όποιος δεν είναι υποτακτικός»! Παλιά σκότωναν τους ανθρώπους άγνωστοι μασκοφόροι, τώρα δεν χρειάζονται καν μάσκες.
Σιωπούσαμε, όλο σιωπούσαμε. Μας τέλειωσε αυτό συμφεροντολογικό, αυτό το δειλό χάλι μας που δεν βρίσκει χρόνο για άλλες υποθέσεις εκτός από το να σκάβει τον λάκκο των άλλων. Το 1974 γράψαμε «κρατημένο» πάνω στις πόρτες των Ελληνοκυπρίων και σχεδόν υπογράψαμε τη θανατική μας καταδίκη! Ό,τι έγινε, μετά από αυτό έγινε άλλωστε. Η υποταγή στον κατακτητή έγινε υποχρέωση για να ζήσει κανείς. Ούτε ανάσα μας άφησαν, ούτε αξιοπρέπεια, λέγοντας συνεχώς «αν δεν ήμασταν εμείς θα σας έσφαζαν οι Ελληνοκύπριοι». Ιδού ένα χοντρό έντερο. Μια πίσω αυλή. Κράτος! Δεν μπορέσαμε να πούμε «όχι» σε τίποτα.
Δεν ζητήσαμε λογοδοσία για τίποτα για το οποίο έπρεπε να ζητήσουμε λογοδοσία. Πάντα εκλέγαμε τους ανθρώπους που δεν έπρεπε. Δεν μπορέσαμε να σταθούμε περισσότερο από τρεις μέρες πάνω σε αυτή την τραγωδία ή σε αυτό το ρεζιλίκι. Αν μας πρόδωσαν εκείνοι που εκλέξαμε, ύστερα πάλι τους εκλέξαμε. Κάναμε κορώνα στο κεφάλι μας ακόμα και εκείνους που εξέδωσαν ψεύτικους τίτλους ιδιοκτησίας για τις ελληνοκυπριακές περιουσίες-λάφυρα. Μεγάλωνε συνεχώς η αγάπη μας για τον δήμιό μας. Συνηθίσαμε όλο και πιο πολύ σε αυτή την τάξη πραγμάτων, στην οποία η ζωή βασίζεται στα παρακάλια. Υπήρξαν κάποιοι που θεώρησαν πως είχαν δίκαιο, ακόμα και εκείνοι που θέλησαν να μας σκοτώσουν λιντσάροντάς μας. «Ας μην τα έγραφαν και αυτοί», είπαν και εσείς θεωρήσατε πως είχαν δίκαιο εκείνοι που το είπαν αυτό. Έμειναν μερικά άτομα σε αυτή την κοινότητα που έχουν το θάρρος να πουν τις αλήθειες. Δεν τις βγάζουν στις τηλεοράσεις και εσείς δεν ρωτάτε καν γι’ αυτό.
Σε αυτή τη χώρα υπάρχει ένας άνδρας που κάθεται πάνω από τον τάφο της κόρης του καθημερινά στο κοιμητήριο για πάνω από εννιά χρόνια. Η 17χρονη κόρη του ξεψύχησε πριν εννιά χρόνια στο μαθητικό λεωφορείο, το οποίο είχε ανατραπεί στον δρόμο του βουνού. Ο οδηγός του φορτηγού που προκάλεσε το δυστύχημα είχε καταδικαστεί σε φυλάκιση 6 χρόνων και 8 μηνών, όμως οι πραγματικοί ένοχοι ήταν εκείνοι που μας κυβερνούν. Δεν γύρισαν μπροστά τους δείκτες των ρολογιών για να είναι εναρμονισμένοι με την Τουρκία και έβγαλαν τους μαθητές στον δρόμο προτού χαράξει το φως της μέρας. Τους συγχωρέσατε; Πριν οκτώ χρόνια, σε αυτή τη χώρα, τέσσερις νέοι παρασύρθηκαν από τις πλημμύρες μαζί με τα οχήματά τους από τον γκρεμό στην περιοχή Τζίκλος στον Πενταδάκτυλο και ξεψύχησαν. Και εκείνοι έπεσαν θύμα αυτού του ντροπιαστικού συστήματος. Υπήρξε κανείς που λογοδότησε, που παραιτήθηκε; Δεν υπήρξε και κανείς που τους στρίμωξε για να λογοδοτήσουν. Ένα άτομο που προκάλεσε θανατηφόρο δυστύχημα σε αυτή τη χώρα απαλλάχτηκε στο δικαστήριο χωρίς να του επιβληθεί ποινή έστω και μία μέρα, παρά το γεγονός ότι ήταν ένοχος από κάθε άποψη και εσείς δεν ζητήσατε καν λογοδοσία γι' αυτό. Σε ένα άλλο συμβάν, έδωσαν άδεια οδήγησης σε ένα άτομο που ήταν τυφλό στο ένα μάτι και το άλλο μάτι του έβλεπε πολύ λίγο και προκάλεσαν τον θάνατο ενός νεαρού κοριτσιού, πατώντας το στο σκοτάδι της νύκτας. Και κανείς δεν λογοδότησε γι' αυτό. Σε αυτή τη χώρα πέθανε ένα κορίτσι 8 χρόνων κατά την περίοδο της πανδημίας, στο νοσοκομείο της πανδημίας. Πέθανε ικετεύοντας τις νοσοκόμες λέγοντες «σώστε με θείες». Τη μετέφερε στο νοσοκομείο η μητέρα της με πόνο στην κοιλιά. Δεν πέθανε από τον κορωνοϊό. Πέθανε από λανθασμένη θεραπεία. Είπαν θα κάνουμε δήλωση και δεν έκαναν. Ρωτήσατε γιατί δεν έκαναν; Δεν ρωτήσατε!
Γιατί εκπλήσσεστε τώρα που βούλιαξε αυτό το πλοίο; Δεν υπήρχε έλεγχος; Ε, πού υπάρχει άλλωστε; Πώς μπορεί να υπάρχει σε ένα μέρος και μια κοινότητα την οποία διοικεί η Τουρκία που βούλιαξε στη διαφθορά, την πλαστογραφία και τον δεσποτισμό; Αυτά που έγραψα εδώ είναι μόνο ένα μικρό κομμάτι των όσων ζούμε. Αν τα γράψω όλα θα γίνει ένας τόμος ποταπότητα και όχι ο φάκελος του μητρώου ενός κράτους!
