Τον τελευταίο καιρό γίνεται όλο και πιο αισθητός ο μετασχηματισμός του ανθρώπινου κόσμου. Η αλήθεια κλονίζεται και η πραγματικότητα θρυμματίζεται, με τις αυταπάτες να επιστρέφουν στο προσκήνιο.
Οι βεβαιότητες του χθες υποχωρούν μπροστά στις αβεβαιότητες του σήμερα. Αποκτούν πρωταγωνιστικό ρόλο όσοι σπέρνουν την αμφισβήτηση. Αυτοί που καταργούν τα όρια και σπρώχνουν την ανθρωπότητα στην τρέλα.
Το τέλος των μεγάλων αφηγήσεων, ο θάνατος του νεωτερικού υποκειμένου και η αποκαθήλωση του ορθού λόγου δημιούργησαν πρόσφορο έδαφος για την εξάπλωση της δυσπιστίας, του άκρατου υποκειμενισμού και του μηδενισμού. Ο Ντόναλντ Τραμπ αμφισβητεί τις ηθικές αξίες της νεωτερικότητας και προσπαθεί να γκρεμίσει τους θεσμούς που χτίστηκαν πάνω στην ιδέα της οικουμενικότητας. Στο εσωτερικό τα παραδοσιακά κόμματα με τις νεωτερικές ιδεολογίες και αξίες βιώνουν την παρακμή.
Οι πολίτες γοητεύονται από την τρέλα και την αμφισβήτηση του ορθού λόγου, αναζητώντας λύτρωση στο χάος του πολυκερματισμού της πραγματικότητας και τον ναρκισσισμό των μικροαφηγήσεων. Υπάρχουν πολλές δικαιολογίες για εκείνους που δεν μπορούν να αντισταθούν στη γοητεία του παράλογου και της παραφροσύνης. Τα σκάνδαλα, οι αποτυχίες του συστήματος και οι μικροπολιτικές σκοπιμότητες λειτουργούν ως άλλοθι για όσους δεν έχουν τις αντοχές που απαιτεί η λογική σκέψη και η αυτοσυγκράτηση απέναντι στα εύκολα συμπεράσματα και τα χαμηλά ένστικτα.
Σε αυτή τη φάση υπάρχουν δύο ιδεολογίες και δύο κόσμοι που έρχονται σε ρήξη: Η νοσηρότητα και η γελοιότητα απέναντι στην υπευθυνότητα και τη λογική. Ο καθένας θα αυτοτοποθετηθεί σε αυτόν ιδεολογικό άξονα. Είτε θα πάρει το μέρος της διάλυσης είτε θα σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και θα δαμάσει τον ανορθολογισμό.
Αυτή η μάχη δεν θα είναι καθόλου εύκολη διότι όλοι κουβαλούμε μέσα μας την τρέλα και τον παραλογισμό. Για αυτό η παραφροσύνη δεν μας είναι ξένη αλλά μας γοητεύει και σήμερα η Άννη είναι ορμητικός χείμαρρος που παρασύρει τα πάντα και προκαλεί τη μέθη.
Το μεγαλείο του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού οφείλεται στην ισορροπία που υπήρχε μεταξύ του θεού Διόνυσου και του θεού Απόλλωνα. Ο πρώτος αντιπροσώπευε τη μέθη και το χάος, ο δεύτερος το μέτρο και τη λογική. Δεν είναι τυχαίο που η αρχαία ελληνική τραγωδία αποτελεί το υψηλότερο επίτευγμα του ανθρώπινου πολιτισμού και γεννήθηκε από την ένωση των δύο αυτών θεών. Δίχως τον Απόλλωνα δεν θα μπορούσε να υπάρξει αρχαίος ελληνικός πολιτισμός.
