Μόλις κάποιοι σάς πατήσουν στον λαιμό, γεμίζετε με οργή γιατί ο κόσμος μένει σιωπηλός στην κραυγή του πόνου σας. Φωνάζετε. Αλλά κανείς δεν ακούει τη φωνή σας. Σας βιάζουν, σας στήνουν στο εκτελεστικό απόσπασμα, σας σκοτώνουν. Πάλι δεν ακούν. «Εκεί που τελειώνουν τα λόγια», λέτε. «Πέθανε η ανθρωπιά», λέτε. Έτσι, πεθαίνετε. Στα αφτιά σας τα τελευταία λόγια ενός αιχμαλώτου σε στρατόπεδο συγκεντρώσεως των Ναζί: «Αν υπήρχε Θεός, θα έπρεπε να με ικέτευε να τον συγχωρέσω». Οι Κύπριοι βίωσαν αυτό το συναίσθημα. Βίωσαν το συναίσθημα «Θεέ μου, γιατί με άφησες μόνο;». Διότι κανείς δεν άκουσε τις κραυγές τους την ώρα που βιάζονταν. Την ώρα που ρίχνονταν στα πηγάδια πριν καν ξεψυχήσουν και την ώρα που θάβονταν σε ομαδικούς τάφους. Ακόμα και τα μωρά στα σπάργανα έκλαψαν, έκλαψαν και μετά σώπασαν. Βυθίστηκαν στον αιώνιο τους ύπνο από τον οποίο δεν θα ξυπνούσαν ξανά. Βούρκωσαν ακόμα και τα μάτια του στρατιώτη που βρήκε το νεκρό μωρό στην κούνια. Διότι το είχε εγκαταλείψει και εκείνο ο Θεός. Πέθανε ο Θεός.
Και οι γυναίκες. Οι νέες γυναίκες. Περνούν και πάνε με τα βουητά των σφαιρών κρατώντας τα βαριά πολυβόλα τους μέσα στη σκόνη και τον καπνό. Μυρίζει μπαρούτι ο αέρας. Περπατούν πατώντας στα ίχνη που άφησαν οι ερπύστριες των τανκς στους χωματόδρομους. Για πείσμα έκαναν πλεξούδες τα μαλλιά τους. Αν θα τα κόψεις, κόψε τα, ρε κερατά! Ο κόσμος δεν θα σε βοηθήσει. Όσοι φοβούνται τα μαλλιά μιας γυναίκας είναι εχθροί ολόκληρης της ανθρωπότητας. Ε εσύ, Αλγερινέ ποιητή μου Τάος. Σε θαυμάζω. Τι πρόκληση είναι αυτή(!):
«Το να ανοίξω τα πόδια μου στους σεισμούς,
Το να ανοίξω τα μαλλιά μου στον δυνατό αέρα
Αν προκαλεί ανέμους
Μια μικρή εικόνα από το γιορντάνι μου
Αν προκαλεί θαλασσοταραχή
Και η φωνή μου κατολίσθηση
Η εικόνα των μεγάλων στηθών μου με το γάλα
Αν προκαλεί λιμό και εξαθλίωση
Το άνοιγμα των χεριών μου
Αν ζεσταίνει το κλίμα
Το γέλιο μου
Αν χαλάει την ισορροπία του σύμπαντος
Αν προκαλεί έλλειψη εξουσίας
Και προκαλεί όλα τα ανήθικα ένστικτα
Αν εγώ βρίσκομαι
Πίσω απ’ όλες τις φυσικές καταστροφές
Τότε να με φοβάσαι!
Διότι εγώ είμαι η θεϊκή δύναμη
Και εσύ είσαι ο δυστυχής και ο θνητός!»
Και εσείς έτσι να φοβάστε. Τις γυναίκες αγωνίστριες από το Κομπάνι. Έγραψε ιστορία το Κομπάνι, δεν σας δίνει αυτή την ιστορία. Ποτέ δεν ηττούνται όσοι έχουν ανθρώπινη αξιοπρέπεια, τιμή και είναι έτοιμοι να δώσουν τη ζωή τους για την πατρίδα τους. Κάνει κρύο. Η θερμοκρασία υπό το μηδέν. Δεν υπάρχει ηλεκτρισμός. Δεν υπάρχει νερό. Δεν υπάρχουν καύσιμα. Δεν υπάρχει τροφή. Τι πολιορκία είναι αυτή! Τα παιδιά παγώνουν και ξεψυχούν. Πεθαίνουν όπως πέθαναν τα άψυχα παιδιά που ξεβράστηκαν στην ακτή σαν νεκρά ψάρια. Εσύ τα έκανες αυτά, Ταγίπ; Αυτοί οι ψυχασθενείς πλιατσικολόγοι τζιχαντιστές. Αυτοί οι σφαγείς. Αυτοί που έκοψαν τις πλεξούδες από τα μαλλιά της αγωνίστριας Κούρδισσας, την οποία δεν μπόρεσαν να κάνουν δούλα και την έπνιξαν. Αυτοί είναι φίλοι σου; Τότε υπάρχει κάποιο λάθος στο γεγονός ότι είμαστε και οι δύο από το ανθρώπινο σόι. Εσύ είσαι από την Τουρκία. Εγώ είμαι από την Κύπρο.
Στη θαυμάσια αίθουσα συναυλιών στη Βιέννη παίζουν Στράους και Μπραμς. Η αίθουσα ασφυκτικά γεμάτη. Μεγάλη ανθρωπότητα! Πού είσαι, ανθρωπότητα; Ακούω από τη μια τον Στράους και από την άλλη τα μοιρολόγια στην κηδεία των γυναικών αγωνιστριών από το Κομπάνι που σφαγιάστηκαν. Ο εχθρός έκοψε τους δρόμους στο Κομπάνι. Για να παγώσουν και να πεθάνουν τα παιδιά. Να πεθάνουν από την πείνα. Να πεθάνουν οι άρρωστοι που δεν μπορούν να βρουν φάρμακα και χάπια! Εκείνοι που παρακολουθούσαν σιωπηλοί να σκοτώνονται καθημερινά εκατοντάδες παιδιά στη Γάζα, έτσι παρακολουθούν και το Κομπάνι τώρα. Είναι και αυτό ένα άρθρο που σε αναγκάζει να βρίσεις. Αν δεν βρίζω, δεν οφείλεται σε αδυναμία. Είναι επειδή η βρισιά είναι αδυναμία!
Ωραίο παιδί που ζώθηκες σφαίρες και τρέχεις στο μέτωπο. Μην πεθάνεις! Μην τυχόν και πεθάνεις!
