Στην Κύπρο, όποιον τομέα και να αγγίξεις, το συμπέρασμα στο οποίο θα καταλήξεις είναι πως η χώρα βρίσκεται στον «αυτόματο». Βραχυπρόθεσμοι σχεδιασμοί οδηγούν σε αποσπασματικές και μη τεκμηριωμένες αποφάσεις και πολλές φορές αναιρούνται από τις επόμενες κυβερνήσεις. Μία μόνιμη αδυναμία χάραξης στρατηγικού σχεδιασμού με ορίζοντα δεκαετιών και μεταρρυθμίσεις που γίνονται έρμαιο των συμφερόντων και τελικά «σφάζονται» για να αποφευχθεί το πολιτικό κόστος. Την απουσία στρατηγικού σχεδιασμού τη ζούμε στο πετσί μας. Καθημερινά. Είτε πρόκειται για το κυκλοφοριακό, το ενεργειακό, το υδατικό, το Κυπριακό, τα περιβαλλοντικά, την ακρίβεια, τη διαχείριση των σκουπιδιών, την κρίση στον τραπεζικό τομέα, την απερήμωση, την πολεοδομική αναρχία και την ανάπτυξη χωρίς σχέδιο.
Έτσι πορευόμαστε από κρίση σε κρίση, χωρίς να ξέρουμε πότε θα σκάσει η επόμενη, ζούμε διεθνείς αναταράξεις χωρίς σοβαρή προετοιμασία και οδεύουμε από λαμογιά σε λομογιά γιατί χωρίς καταγεγραμμένο μακροπρόθεσμο όραμα και δράσεις, χωρίς θεσμικά αντίβαρα και έλεγχο, η συστηματική παραβίαση των κανόνων βρίσκει χώρο να ευημερεί και οι κοινωνικές συνέπειες βαθαίνουν. Και αυτό το καλοκαίρι, και μάλλον επ’ αόριστον, τουλάχιστον μέχρι να βρεθούν, αν βρεθούν, μόνιμες λύσεις, η κοινωνία θα βρεθεί ενώπιον δύο διαχρονικών κρίσεων. Από τη μία είναι η έλλειψη νερού και από την άλλη η έλλειψη ρεύματος.
Ήταν απόλυτα ειλικρινής η διευθύντρια του Τμήματος Αναπτύξεως Υδάτων όταν, σε συνέντευξή της στον «Π», είπε ότι «τα επιστημονικά στοιχεία είναι δημοσιευμένα από το 2006 και θα έπρεπε να είχαν κτυπήσει καμπανάκι ήδη από τότε, θέτοντας τα υδατικά έργα στην ίδια προτεραιότητα που είναι σήμερα». Αλλά και σήμερα, υπάρχει σχέδιο; Το να παραχωρείς σε νέους γεωργούς γενναία κίνητρα για να ασχοληθούν με τον τομέα, την ώρα που το νερό, το βασικό συστατικό της ανάπτυξης, «φαγώθηκε» από τις πολιτικές της αδράνειας των προηγούμενων δεκαετιών, ή το να μην υπάρχει καθοδήγηση για μεταπήδηση στις ξηρικές καλλιέργειες που μπορεί να τις σηκώσει ο τόπος, τι άλλο μπορεί να είναι από τη συνέχιση ενός διαχρονικού εγκλήματος; Κατά το Συμβούλιο Οικονομίας και Ανταγωνιστικότητας Κύπρου, η έλλειψη νερού αποτελεί αυτή τη στιγμή τον μεγαλύτερο κίνδυνο για την οικονομία της χώρας. Κατά τα άλλα, οι τουρίστες αυξάνονται και πληθύνονται, ο πληθυσμός αυξάνεται επίσης και η οικοδομική βιομηχανία συνεχίζει να βρίσκεται στα φόρτε της.
Στην άλλη πλευρά έχουμε την παταγώδη αποτυχία των κυβερνήσεων διαχρονικά να χαράξουν και να υλοποιήσουν έναν ρεαλιστικό σχεδιασμό στον τομέα της ενέργειας, με τις συνθήκες ενεργειακής ανασφάλειας και ακρίβειας να παραμένουν. Πέρασαν πέραν των 25 χρόνων από τους πρώτους σχεδιασμούς για την έλευση φυσικού αερίου, οι νέες μονάδες της ΑΗΚ στη Δεκέλεια μετατίθεται για το 2030, θα έρθουν δηλαδή μετά που οι πεπαλαιωμένες μονάδες θα αποσυνδεθούν το 2019, δύο καινούργιες μονάδες φυσικού αερίου στο Βασιλικό παραμένουν στα «κουτιά», δεν έχουμε αποθήκευση ενέργειας και μάλλον δεν προβλέπεται να έρθει εγκαίρως.
Υπό αυτά τα δεδομένα, το συμπέρασμα πως η χώρα από τύχη επιβιώνει δεν μπορεί να είναι αυθαίρετο.
