Ενώ λέγαμε ότι θα χτυπήσει ανά πάσα στιγμή, χτύπησε. Ήταν μια αναμενόμενη επίθεση, αλλά παρά ταύτα όλοι σοκαρίστηκαν. Όλοι ξέρουν ότι το Ιράν δεν θα είναι τόσο εύκολο να φαγωθεί όπως το Ιράκ. Είναι δύσκολο να κατακτηθεί μια χώρα χωρίς να γίνει χερσαία επιχείρηση. Όμως, με αυτές τις επιθέσεις μπορεί να ανατρέψουν το καθεστώς των μουλάδων. Για αυτό εναπόθεσαν τις ελπίδες τους στον καταπιεσμένο ιρανικό λαό, ο οποίος στενάζει κάτω από τυραννία εδώ και χρόνια. Κάνει έκκληση απευθυνόμενος σε αυτούς ο Τραμπ. «Θα ανατρέψουμε αυτό το καθεστώς και θα γίνει δική σας η διοίκηση». Χαμογελούν στους τάφους τους οι Σαντάμ και Καντάφι. Ο Άσαντ στενάζει στη Μόσχα. Ο Μαδούρο σφίγγει τις γροθιές του στο κελί στην Αμερική. Στην Κύπρο αναβιώνουν οι αναμνήσεις του Κίσινγκερ μπροστά στα μάτια μας. «Ήρθαμε να σας σώσουμε από την τυραννία των μουλάδων», λέει ο Τραμπ στον ιρανικό λαό.
Αν έχει αρχίσει η εποχή της στοχοποίησης των καθεστώτων που καταπιέζουν τον λαό τους, πρέπει να αρχίσει να σκέφτεται και η παρέα του Ταγίπ Ερντογάν στην Τουρκία. Ντύθηκε τον μανδύα του απελευθερωτή η Αμερική, ο αρχηγός του ιμπεριαλισμού. Υπόσχεται να φέρει δημοκρατία και ελευθερία στους λαούς που καταπιέζονται εκ μέρους των καθεστώτων τους. Όμως, δεν αγαπά τους μουλάδες στο Ιράν και αγαπά τον Ταγίπ Ερντογάν. Προς το παρόν; Ναι, προς το παρόν! Στην πολιτική δεν υπάρχει αυτό που λέγεται αγάπη. Υπάρχουν μόνο σχέσεις βρόμικων συμφερόντων. Υπάρχει υπακοή στον ισχυρό. Ο ισχυρός χαϊδεύει το κεφάλι του ανίσχυρου σαν να χαϊδεύει το κεφάλι ενός παιδιού. Ο ανίσχυρος δεν μπορεί να χαϊδέψει το κεφάλι του ισχυρού. Αν το θελήσει ο ισχυρός, ρίχνει και ένα χαστούκι. Ο ανίσχυρος το ανέχεται και σιωπά. Ας λέει ο καθένας ό,τι θέλει, η Τουρκία στριμώχτηκε με αυτή την επίθεση κατά του Ιράν. Δεν μπορεί να υπολογίσει τι να κάνει. Τι να κάνει; Να πει στην Αμερική «σταμάτα»; Να πει στο Ιράν «είμαστε δίπλα σου»; Και τα δύο άκρα της βέργας έχουν σκατά. Δεν μπορεί να κάνει τίποτε άλλο εκτός από έκκληση για ειρήνη. Δηλαδή περιπλανιέται στη μέση. Δεν μπορεί να καταδικάσει τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, δεν μπορεί να στηρίξει το Ιράν. Τα χέρια της είναι δεμένα. Είναι μεγάλος πόλεμος αυτός. Το Ιράν είναι ένας από τους τελευταίους κρίκους του Μεγάλου Σχεδίου Μέσης Ανατολής. Όμως, δεν είναι ο τελευταίος κρίκος. Κάτσετε να δούμε ακόμα.
Αν ήταν μόνο το Ισραήλ που επιτίθετο στο Ιράν, η Τουρκία θα το καταδίκαζε. Αλλά είναι και η Αμερική μέσα στην υπόθεση. Εύκολο είναι; Σύρθηκε με τέτοιο τρόπο στο βούρκο της Μέσης Ανατολής η παρέα του Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος, συνεργαζόμενος με ψυχοπαθείς τζιχαντιστές για χρόνια, μαχαίρωσε πισώπλατα τον Καντάφι και τον Άσαντ με τους οποίους ήταν φίλος, που δεν θα είναι και πολύ εύκολο να βγει από αυτό. Η Αμερική, η οποία έκτισε τη μεγαλύτερη κυριαρχία της μέχρι τώρα στη Μέση Ανατολή, μήπως θα αφήσει την Τουρκία εκτός αυτής της κυριαρχίας; Ειδικά την ώρα που υπάρχει ένα Ισραήλ, το οποίο καίγεται από επιθυμία να σπάσει την επιρροή της Τουρκίας στην περιοχή. Μετά που θα θέσει υπό την κυριαρχία του το Ιράν, ο Τραμπ μήπως θα χρειάζεται πολύ τον Ταγίπ Ερντογάν;
Ο Τραμπ υπόσχεται ελευθερία και δημοκρατία στους Ιρανούς, όμως δεν πρέπει να ξεχνιέται το εξής: Οι αντιπολιτευόμενοι το καθεστώς στο Ιράν δεν προκάλεσαν την Αμερική να τους σώσει, παρά τα βασανιστήρια, την καταπίεση και τις εκτελέσεις. Δεν είπαν στον Τραμπ «έλα να μάς σώσεις». Προσπάθησαν να ανατρέψουν το καθεστώς των μουλάδων πάντα με τις δικές τους δυνάμεις και πλήρωσαν βαριά τιμήματα για τον σκοπό αυτόν. Μπορεί να υπάρχουν Ιρανοί που κραύγασαν από χαρά μετά την εξάπλωση της είδησης ότι κτυπήθηκε και σκοτώθηκε στο γραφείο του ο ηγέτης του Ιράν Χαμενεϊ, αλλά αυτό δεν αρκεί για να θεωρηθεί απελευθερωτής η Αμερική. Ο λαός του Ιράκ ξέρει πολύ καλά τι έκαναν οι Αμερικανοί που τους απελευθέρωσαν από την καταπίεση του Σαντάμ. Μετάνιωσαν αργότερα ακόμα και οι οργισμένοι Ιρακινοί, οι οποίοι γκρέμισαν τα αγάλματα του Σαντάμ με μπαλτάδες που τους έδωσαν οι Αμερικανοί στρατιώτες. Όχι επειδή αγαπούσαν τον Σαντάμ. Επειδή είδαν ότι οι Αμερικανοί είναι χειρότεροι και από τον Σαντάμ!
Μήπως κινδυνεύουμε και εμείς στην Κύπρο; Ναι, δεν είμαστε ασφαλείς. Προς το παρόν δεν υπήρξε κινητοποίηση στις βρετανικές βάσεις. Αλλά σε περίπτωση που διαρκέσει επί μακρόν ο πόλεμος, δεν νομίζω ότι θα μείνουν εκτός του. Αυτός δεν είναι πόλεμος στον οποίο θα υποστήριζα κάποια πλευρά. Ναι, είμαι κατά των εισβολών των ιμπεριαλιστών, όμως δεν θα πενθήσω και για τους μουλάδες με τα αραχνιασμένα μυαλά που απαγχόνιζαν Ιρανούς πατριώτες. Κρίμα για τα παιδιά και τους αθώους που πεθαίνουν σε αυτόν τον πόλεμο. Πάντα είναι αιώνιο πένθος αυτό μέσα στην ψυχή μου…
