Το θεοκρατικό καθεστώς των μουλάδων του Ιράν, ένα σκοταδιστικό καθεστώς που καθοδηγείται από θρησκευτικό φανατισμό, καταπιέζει, φυλακίζει και σκοτώνει τον ίδιο του τον λαό, υποκινεί και στηρίζει την τρομοκρατία και συνιστά μόνιμη απειλή για τους γύρω του, δεν είναι ένα καθεστώς που αξίζει της συμπάθειας και αλληλεγγύης οποιουδήποτε λογικού ανθρώπου.
Υπό αυτή την έννοια, μία πλήρης και ουσιαστική ανατροπή του θα είναι μία θετική και αισιόδοξη εξέλιξη, πάνω απ΄όλα για τον ίδιο τον λαό του Ιράν, ο οποίος είναι και το μεγάλο θύμα της πολύχρονης τυραννίας στη χώρα.
Άλλο όμως αυτό και άλλο να έχουν ο κάθε Τραμπ και ο κάθε Νετανιάχου το δικαίωμα και ελεύθερο να επιτίθενται σε όποια χώρα στοχοποιούν ή θεωρούν ότι αποτελεί εμπόδιο σε δικές τους στοχεύσεις.
Για άλλη μία φορά, οι ΗΠΑ του Ντόναλντ Τραμπ λειτούργησαν, συνεπικουρούμενες αυτή τη φορά και από το Ισραήλ, σαν παγκόσμιος σερίφης και επιχειρούν να επιβάλουν τη δική τους τάξη πραγμάτων σε μία μακρινή τους χώρα, τεράστιας γεωπολιτικής σημασίας και πλούσια σε αποθέματα πετρελαίου.
Γιατί είναι μέγιστη αφέλεια να πιστεύει κάποιος ότι η συντονισμένη επίθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ γίνεται είτε για να απελευθερωθεί ο ιρανικός λαός από το καθεστώς των μουλάδων είτε γιατί ο κίνδυνος ανάπτυξης από το Ιράν πυρηνικών όπλων είναι τόσο υπαρκτός όσο τον εμφανίζουν οι Αμερικανοί.
Ο πραγματικός στόχος της επίθεσης στο Ιράν είναι να εξουδετερωθεί ένας ακόμα διαχρονικός αντίπαλος, ούτως ώστε να εδραιώσουν ακόμη περισσότερο τη δική τους κυριαρχία και τον δικό τους ηγεμονικό ρόλο στην περιοχή.
Ακόμα όμως και αν δεχθούμε ότι στόχος είναι η πτώση του καθεστώτος, κανείς δεν γνωρίζει ποια θα είναι η επόμενη μέρα στη χώρα.
Το Ιράν δεν είναι μία κανονική χώρα, με δημοκρατικά όργανα και θεσμούς, ελεύθερα κόμματα και πραγματική αντιπολίτευση. Παρά τον θάνατο του Αγιατολάχ Χαμενεΐ, το καθεστώς των μουλάδων έχει βαθιές ρίζες και εκατομμύρια φανατικούς, έτοιμους για όλα, υποστηρικτές.
Κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι μέσα από τα σημερινά γεγονότα δεν θα αναδειχθεί μία νέα, πιο φανατική εξτρεμιστική και επικίνδυνη ηγεσία ή ακόμα ότι η χώρα δεν θα μπει σε έναν εμφύλιο πόλεμο, που λόγω και της ιδιομορφίας της δεν θα είναι καν ένας συνηθισμένος εμφύλιος αλλά ένας πολυεμφύλιος, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
Το βέβαιο είναι ότι η επίθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ όχι μόνο δεν θα ομαλοποιήσει -τουλάχιστον σύντομα- τα πράγματα αλλά και άνοιξε «τις πύλες της κολάσεως» και στο Ιράν και στην ευρύτερη περιοχή, με απρόβλεπτες συνέπειες.
Και αυτή είναι μία ακόμη «επιτυχία» του «ειρηνοποιού» Ντόναλντ Τραμπ.
