Πάντα πίστευα ότι το ελληνικό αφήγημα για την Κύπρο έχει ημερομηνία λήξης τον περασμένο αιώνα. Δεν εξηγείται διαφορετικά πως κάθε φορά που ανοίγει η στρόφιγγα της καλαμαρίστικης ευφράδειας να ρέει κάτι τόσο γλυκανάλατο και συναισθηματικό ακούγεται σαν τη μάνα που μιλά στο μωρό της, που έγινε εβδομήντα χρονών και επιμένει να του μιλά μωρουδίστικα.
Δηλώσεις που επαναλαμβάνονται μηχανικά, χωρίς σύνδεση με την πραγματικότητα που αλλάζει. Θυμάμαι την τελευταία φορά που Έλλην αρχηγός κόμματος αναφέρθηκε στο «ενιαίο αμυντικό δόγμα» με περηφάνια σε μια εποχή που εδώ ήταν πλέον παρελθόν στις δηλώσεις. Γύρισα αυθόρμητα να δω τους νεότερους δημοσιογράφους της ομήγυρης, που κοιτούσαν σαν μικρές αφθώδεις αγελαδίτσες. Οι μέρες όμως δεν σηκώνουν ιστορικά απολιθώματα ούτε ρητορικά πυροτεχνήματα.
Η σοβαρότητα των στιγμών απαιτεί καθαρό λόγο και μετρημένες κινήσεις. Αντί για αυτό, ακούμε δηλώσεις που περισσότερο θολώνουν παρά ξεκαθαρίζουν, που θέτουν σε κίνδυνο, που ρισκάρουν, που δείχνουν έλλειψη σύνεσης. Από τη μια ο υπερβολικός ζήλος των Κύπριων πολιτικών που θεώρησαν ότι είναι μια καλή στιγμή να θέσουν θέμα Βάσεων, που μας είπαν ψέματα από την πρώτη στιγμή, και από την άλλη οι Έλληνες που αποφάσισαν τελικά πως είμαστε δίπλα.
Σε ποιους απευθύνονται όλοι αυτοί; Σε πολίτες που ήδη φοβούνται και που εξαιτίας κακής επικοινωνίας και σωρείας λαθών σηκώνουν (πάλι) τις οικονομίες τους από τις τράπεζες; Ή στην Τουρκία, με μια έμμεση πρόσκληση-πρόκληση επίδειξης ισχύος; «Δεν φέρνεις κι εσύ καμιά φρεγάτα να γίνουμε πολλές και να γεμίσουμε τη Μεσόγειο σημαίες;» Κοίτα να δεις που ο Ερντογάν παίζει να μας βγει και ο πιο σοβαρός…
Και η Βρετανία, που δεν ενημερώνει, στέλνει πολεμικό πλοίο για θωράκιση των Βάσεών της. Λες και κάθε φορά που απογειώνεται αεροσκάφος από τις Βάσεις μάς παίρνουν τηλέφωνο. Αλλά ο Νίκος Δένδιας δηλώνει ότι «η Κύπρος δεν κείται μακράν». Ξέρω τι μου θυμίζει αυτό: Τους συμμάχους στη θάλασσα να παρακολουθούν το Μεσολόγγι να καίγεται από απόσταση ασφαλείας.
Στη Λευκωσία, μετά τη συνάντηση με τον Βασίλη Πάλμα, η διαβεβαίωση «υπογραμμίζουμε ότι δεν επιτρέπεται η στοχοποίηση της Κύπρου» ακούστηκε σαν ευχή παρά ως στρατηγική. Οι φρεγάτες απέπλευσαν, τα μαχητικά προσγειώθηκαν, τα μηνύματα εστάλησαν.
Η ουσία είναι μία: στρατηγική δεν είναι οι κινήσεις εντυπωσιασμού ούτε οι φράσεις που γράφονται για τίτλους. Είναι η ψυχραιμία και, κυρίως, η αποφυγή άσκοπης κλιμάκωσης. Η σοβαρότητα δεν διακηρύσσεται...
