Κλείνουν τρία χρόνια διακυβέρνησης από τον Ν. Χριστοδουλίδη και η κατάσταση επί του εδάφους, δηλαδή επί της ουσίας, παραμένει αναλλοίωτη. Πρέπει να δεχτούμε, ότι γίνονται συναντήσεις μεταξύ των δύο πλευρών, ακόμη και πενταμερείς, αλλά κάθε φορά εφευρίσκεται και μια νέα αφορμή, ώστε τα δεδομένα να παραμένουν στάσιμα. Θυμίζουμε, ότι ήδη πέρσι τον Μάρτιο ο ΠτΔ συμφώνησε ενώπιον του ΓΓ, για άνοιγμα τεσσάρων σημείων διέλευσης. Ούτε με τον Ερσίν Τατάρ αλλά ούτε και με τον Τουφάν Έρχιουρμαν κατάφερε να συμφωνήσουν, για τη διάνοιξη, έστω και ενός οδοφράγματος. Η δυστοκία συνεχίζεται, γίνονται μεν συναντήσεις και το μόνο που εξυπηρετούν, είναι να φαίνεται, ότι υπάρχει μια κινητικότητα, ότι δεν πάγωσε η διαδικασία και να εξακολουθεί το ροκάνισμα του χρόνου.
Η τελευταία καινοφανής θεωρία, που προβάλλει ο Πρόεδρος, είναι αυτή της αμοιβαιότητας, ή θεωρία του μηδενικού αθροίσματος, που μεταφραζόμενο, σημαίνει ότι το όφελος που θα προκύψει για τη μία κοινότητα να είναι ακριβώς το ίδιο και για την άλλη κοινότητα. Έχω την αντίληψη, ότι αυτή η προσέγγιση, πέραν του ότι είναι προβληματική στην επίτευξή της, αφού πάντοτε θα υπάρχει κάποιο μικρότερο ή μεγαλύτερο πλεονέκτημα υπέρ της μίας ή της άλλης κοινότητας, θα αποτελεί συνεχώς αφορμή κωλυσιεργίας, είτε από τη μία, είτε από την άλλη πλευρά.
Είναι πρακτικά αδύνατο, να συμφωνηθεί έστω και ένα ΜΟΕ από το οποίο να κερδίζουν ακριβώς τα ίδια και οι δύο πλευρές, εμμένοντας σε αυτή την αρχή θα μπορεί κάποιος να αναβάλλει όποτε το θεωρήσει σκόπιμο. Ο στόχος είναι να βελτιωθεί η καθημερινότητα όλων των πολιτών και δεν νοείται μέτρο, που να μην ευνοεί λιγότερο ή περισσότερο τον ένα από τους δύο. Η επιδίωξη ακριβώς ίσου οφέλους γίνεται όταν διαπραγματεύονται δύο ανεξάρτητα κράτη και αυτό είναι αυτονόητο. Όμως στις συζητήσεις με τον ηγέτη των Τ/Κ δεν βρισκόμαστε σε τέτοια περίπτωση. Ας μην αντιμετωπίζουμε τους Τ/Κ ως ένα ανεξάρτητο κράτος, όπως ήθελε ο Τατάρ. Η μεγάλη εικόνα είναι η επανένωση του τόπου και εμείς οι Ε/Κ ως αναγνωρισμένο κράτος, μπορούμε να έχουμε ευελιξία, προκειμένου να πετύχουμε τον τελικό μας στόχο. Ας μην μας τρομάζει το ενδεχόμενο, ότι από κάποιο ΜΟΕ οι Τ/Κ θα έχουν μεγαλύτερο όφελος. Ο απώτερος στόχος, είναι να πέσουν, όσο πιο πολλά τείχη του διαχωρισμού, έτσι ώστε να ωριμάσουν οι συνθήκες για διαπραγματεύσεις. Ας μην μετατρέψουμε τη λογική της αμοιβαιότητας σε εμπόδιο και ευκαιρία για τράβηγμα στον χρόνο.
Μετά και την τελευταία αποτυχία των δύο ηγετών, να έρθουν σε συμφωνία ο δήμαρχος Λευκωσίας Χαρ. Προύντζος, έκανε την πρόταση για άνοιγμα οδικής διάβασης στο Καϊμακλί, για να αντιμετωπιστεί η συμφόρηση στον Άγιο Δομέτιο. Ο Τ/Κ δήμαρχος της κατεχόμενης Λευκωσίας Χαρμαντζί, καλωσόρισε την πρόταση του «αγαπητού φίλου δημάρχου Προύντζου».
Παρ' όλα αυτά, ο Πρόεδρος απέρριψε την πρόταση, γιατί όπως υποστήριξε «αυτό θα εξυπηρετεί μόνο τους Τ/Κ». Οι δύο δήμαρχοι, είναι λόγω θέσης οι πλέον αρμόδιοι, να γνωρίζουν καλύτερα από τον καθένα, πώς διευκολύνονται καλύτερα οι πολίτες των δήμων τους. Η πρόταση αποβλέπει στην εξυπηρέτηση των πολιτών, Ε/Κ και Τ/Κ, και βελτιώνει το κλίμα σύμφωνα με το πνεύμα του ΓΓ.
Η παρελκυστική τακτική της πλευράς μας στις συνομιλίες, με πρόσχημα την αμοιβαιότητα, εκλαμβάνεται ως προσπάθεια, να αποφύγουμε και το ελάχιστο βήμα για συνεννόηση, η γραμμή του διαχωρισμού παγιώνεται και προϊόντος του χρόνου, να συνηθίζουμε το στάτους κβο, ως κανονικότητα. Αυτή ακριβώς είναι η θέση των απορριπτικών κομμάτων, που στηρίζουν τον Πρόεδρο και κυρίως του ΕΛΑΜ και της Εκκλησίας, που πιστεύουν στον πλήρη διαχωρισμό, δηλαδή στη διχοτόμηση. Έχει εδραιωθεί πια η πεποίθηση ανάμεσα στον κόσμο, ότι ο Πρόεδρος αποβλέποντας στην επανεκλογή του το '28 εφαρμόζει στο Κυπριακό την πολιτική των ακραίων εθνικιστών, τους οποίους βλέπει ως εν δυνάμει υποστηρικτές του στις επόμενες προεδρικές εκλογές.
Αυτά που ο Πρόεδρος υποσχόταν και διακήρυσσε προεκλογικά, δεν έχουν καμιά σχέση με τις σημερινές του πρακτικές. Η ανοχή και η λάιτ αντιπολίτευση, κυρίως από το μεγάλο κόμμα της Δεξιάς, τον έχουν αποθρασύνει.
