Στην εξελικτική ψυχολογία υπάρχει ένας όρος που περιγράφει τον τρόπο με τον οποίο τα παιδιά αντιλαμβάνονται τον κόσμο στην ηλικία των πέντε και έξι χρονών. Έχει μάλιστα ένα πάρα πολύ γνωστό πείραμα του γνωστικού ψυχολόγου Piaget, που έμεινε στην ιστορία ως το πείραμα των 3 βουνών. Δεν θα το περιγράψω, εδώ αλλά όσοι ενδιαφέρονται μπορούν εύκολα να το αναζητήσουν. Επί της ουσίας, το πείραμα αποδεικνύει τον εγωκεντρισμό, που χαρακτηρίζει τα παιδιά αυτής της ηλικίας. Δυσκολεύονται, δηλαδή, να αντιληφθούν ότι όσα συμβαίνουν γύρω τους δεν οφείλονται στα ίδια. Για παράδειγμα, ένα παιδί μπορεί να κάνει μια αταξία και, όταν λίγο αργότερα αρχίσει να βρέχει, να πιστέψει ότι βρέχει εξαιτίας της αταξίας του, σαν μια μορφή τιμωρίας, που το εμποδίζει να πάει στο πάρκο να παίξει.
Αντίστοιχο παράδειγμα εγωκεντρισμού θα μπορούσε να είναι και η στάση του Προέδρου της Δημοκρατίας, ο οποίος φαίνεται να έχει μια αξιοσημείωτη καθήλωση σε αυτό το στάδιο. Διαφορετικά δύσκολα εξηγείται γιατί θεωρεί ότι όλες αυτές οι χώρες, που στέλνουν φρεγάτες και επιδιώκουν παρουσία στην Ανατολική Μεσόγειο, το κάνουν για χάρη της Κύπρου ή ακόμη χειρότερα, για χάρη του ίδιου και όχι επειδή, ως μέλη του ΝΑΤΟ, προστατεύουν τα δικά τους στρατηγικά συμφέροντα.
Κάποιος λοιπόν θα πρέπει να εξηγήσει στον κόσμο, αφού ο Πρόεδρος, η κυβέρνησή του, αλλά και το ακροδεξιό ΕΛΑΜ που συμπλέει, συμπεριφέρονται σαν εξάχρονα παιδιά, ότι όλα αυτά που συμβαίνουν στην περιοχή δεν συμβαίνουν επειδή κινδυνεύει η χώρα μας και έρχονται κάποιοι να «μας σώσουν».
Και επειδή μπροστά στα τόσο σοβαρά γεγονότα που συμβαίνουν στην περιοχή, κάποιος πρέπει να συμπεριφερθεί ως ο ενήλικας στο δωμάτιο, θα προσπαθήσω να το κάνω εγώ, με την ελπίδα ότι αυτό το άρθρο θα σπρώξει πρώτα απ’ όλα την κυβέρνηση να αλλάξει το αφήγημα. Γιατί η οικονομία της χώρας θα πληγεί θανάσιμα αν συνεχίσει ο Πρόεδρος να εμφανίζεται σαν μαυροφορεμένη χήρα, με φόντο καντήλια και ναούς.
Γιατί λοιπόν υπάρχει η παρουσία πολλών πολεμικών πλοίων γύρω από την Κύπρο;
1. Πολλοί στρατιωτικοί αναλυτές, λόγω της γεωγραφικής της θέσης, θεωρούν την Κύπρο ένα «σταθερό αεροπλανοφόρο» στη Μεσόγειο. Το νησί βρίσκεται πολύ κοντά στις εντάσεις της περιοχής, αλλά ταυτόχρονα εκτός άμεσου κινδύνου. Οι βρετανικές βάσεις, καθώς και η αεροπορική βάση «Ανδρέας Παπανδρέου» στην Πάφο, λειτουργούν για την εξυπηρέτηση δυνάμεων του ΝΑΤΟ, φίλιων δυνάμεων του ΝΑΤΟ, της ΕΕ και του Ισραήλ.
2. Η Ανατολική Μεσόγειος αποτελεί περιοχή έντονης στρατιωτικής επιτήρησης. Από την Κύπρο μπορούν να παρακολουθούνται εκτοξεύσεις πυραύλων, κινήσεις πολεμικών πλοίων, στρατιωτικές δραστηριότητες στη Μέση Ανατολή, καθώς και σημαντικές θαλάσσιες εμπορικές διαδρομές. Οι πληροφορίες αυτές είναι κρίσιμες για χώρες που συμμετέχουν ή επηρεάζονται από τις εξελίξεις στην περιοχή.
3. Προστασία των θαλάσσιων εμπορικών δρόμων. Η Ανατολική Μεσόγειος βρίσκεται κοντά σε βασικές θαλάσσιες διαδρομές που συνδέουν την Ευρώπη με τη Μέση Ανατολή και την Ασία. Οι δυνάμεις που βρίσκονται γύρω από την Κύπρο μπορούν να επέμβουν γρήγορα για να προστατεύσουν εμπορικά πλοία ή ενεργειακές υποδομές σε περίπτωση κινδύνου.
4. Η Κύπρος χρησιμοποιείται κυρίως ως στρατηγικό σημείο υποστήριξης, επιτήρησης και ανεφοδιασμού για στρατιωτικές δυνάμεις, που δραστηριοποιούνται στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής.
5. Τέλος, ένα από τα σημαντικότερα στρατιωτικά σημεία στο νησί είναι η βάση RAF Ακρωτήρι, η οποία ανήκει στο Ηνωμένο Βασίλειο. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι Βρετανοί είχαν πράγματι ενημερώσει έγκαιρα την κυπριακή κυβέρνηση. Η βάση θεωρείται βρετανικό έδαφος, τα χωριά που βρίσκονται πολύ κοντά σε αυτήν όμως δεν είναι. Επομένως, η κυπριακή κυβέρνηση, αντί να θεωρεί ότι τον έλεγχο τον έχουν αποκλειστικά οι Βρετανοί, όφειλε προληπτικά, μετά την ενημέρωση, να είχε εκκενώσει τα χωριά γύρω από το Ακρωτήρι.
Και εδώ αξίζει να αναφερθεί, ότι η κυβέρνηση γνώριζε πολύ καλά, ότι από τη βάση αυτή πραγματοποιούνται αεροπορικές περιπολίες στην Ανατολική Μεσόγειο, επιχειρήσεις επιτήρησης και συλλογής πληροφοριών, αναχαιτίσεις πυραύλων ή drones και αποστολές υποστήριξης σε στρατιωτικές επιχειρήσεις. Είναι, άλλωστε, μια βάση που χρησιμοποιείται συχνά σε κρίσεις στη Μέση Ανατολή. Ένα πλήγμα με drone στο Ακρωτήρι σημαίνει πλήγμα σε χώρα σύμμαχο του ΝΑΤΟ, δηλαδή στο Ηνωμένο Βασίλειο. Επομένως, οι υπόλοιποι σύμμαχοι δεν θα μπορούσαν να μην ενισχύσουν την παρουσία τους στην περιοχή.
Επομένως, κανένας δεν ήρθε για την Κύπρο.
Ο Πρόεδρος, ως συνήθως, αξιοποίησε επικοινωνιακά το γεγονός, αφού τα έκανε θάλασσα στη δημιουργία πλάνου διαχείρισης της κρίσης και στην προληπτική εκκένωση των χωριών γύρω από τις Βρετανικές βάσεις. Και επειδή η διπλωματία είναι, υποτίθεται, δεύτερη φύση του, ξεκίνησε το αφήγημα, ότι όλες αυτές οι χώρες ανταποκρίνονται σε δικό μας κάλεσμα. Κάτι που απλώς δεν ισχύει.
Και δυστυχώς, το αφήγημα ότι η Κύπρος βρίσκεται στο στόχαστρο γυρίζει μπούμερανγκ στον τουρισμό και την οικονομία και πρέπει να σταματήσει εδώ. Τον βόλεψε όμως αυτή η στροφή της κοινής γνώμης από την καταστροφική διαχείριση του αφθώδης πυρετού και του videogate, στο drone στο Ακρωτήρι!
Τι κρατώ από όλο αυτό το φιάσκο; Ομολογώ ότι στην αρχή τρομοκρατήθηκα και εγώ και ετοίμασα το σακίδιό μου για τα ανύπαρκτα καταφύγια.
Κρατώ, λοιπόν, ότι έχουμε 40.000 Τούρκους στρατιώτες, μια ανάσα από τις ζωές μας, σε μια ημικατεχόμενη χώρα, και παρ’ όλα αυτά δεν διαθέτουμε βιώσιμα καταφύγια, ούτε καν ικανοποιητικό αριθμό.
Κρατώ επίσης, ότι αυτό το γεγονός, έσπρωξε το Υπουργείο Εσωτερικών να επισπεύσει τη διαδικασία για ένα σύστημα άμεσης ενημέρωσης των πολιτών σε περίπτωση κρίσης, αντί να χτυπάμε καμπάνες και να καίγονται άνθρωποι ζωντανοί.
Και κρατώ ακόμη ότι, σε μια τόσο κρίσιμη στιγμή, ο Πρόεδρος της χώρας επέλεξε την εικόνα του και όχι τους πολίτες. Και αυτό, για εμένα, είναι πιο επικίνδυνο ακόμη και από έναν βαλλιστικό πύραυλο, που - ευτυχώς - δεν θα σκάσει ποτέ στη γειτονιά μας.
