Τώρα που ξεκίνησαν και οι προεκλογικές εκπομπές και τα πάνελ με τους υποψήφιους, είμαστε αντιμέτωποι καθημερινά με μια απορία. Ποιου κόμματος είναι αυτός που βλέπουμε να μιλά. Βλέπεις, ξαναβλέπεις… ακούς και καμιά κουβέντα, αλλά πάλι ακούγονται, να λένε όλοι περίπου τα ίδια.
Αν εξαιρέσεις κάποιους υποψήφιους, κυρίως από συγκεκριμένα κόμματα, τα οποία είτε συμφωνείς είτε διαφωνείς μαζί τους, έχουν πολιτικές θέσεις και εκφράζουν συγκεκριμένο πολιτικό λόγο, έχουμε πραγματικά πήξει με τους υποψήφιους, που είναι λες και βγήκαν από το εργοστάσιο. Με την ίδια ευκολία που είναι υποψήφιοι σε ένα κόμμα, θα μπορούσε να ήταν υποψήφιοι και σε οποιοδήποτε άλλο. Μιλάνε, μιλάνε μιλάνε… και δεν λένε τίποτα. Αφού μας πουν, τα ίδια και τα ίδια, ότι δηλαδή είναι δίπλα στην κοινωνία, ότι οι στιγμές είναι κρίσιμες, ότι οι επόμενες εκλογές και η επόμενη Βουλή θα έχουν να διαχειριστούν σοβαρά ζητήματα και άλλα παρόμοια κλισέ, ξεκινούν αμέσως μετά οι διαπιστώσεις.
«Ο κόσμος έχει κουραστεί, χρειάζεται επιτέλους σοβαρότητα και λύσεις στα προβλήματά του», για να ακολουθήσει η ατάκα, ότι «υπάρχουν πολλά ανοιχτά ζητήματα και η νέα βουλή θα κληθεί να πάρει αποφάσεις, που αφορούν το μέλλον μας» ή το ακόμα καλύτερο «υπάρχει κόσμος με μεγάλες ανάγκες και πρέπει επιτέλους αυτή η πολιτεία να βρει λύσεις στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν καθημερινά». Και επειδή εκλογές στην Κύπρο του 2026, χωρίς διαφθορά δεν γίνεται, ακούμε και το εξής, «επιτέλους πρέπει να τελειώσουμε με το παλιό και να δούμε μπροστά, ο κόσμος έχει κουραστεί με αυτές τις πολιτικές, εμείς πρεσβεύουμε κάτι καινούργιο». Εντωμεταξύ, πέρα της πλάκας, οι ατάκες αυτές ταιριάζουν με κάθε κόμμα και κάθε υποψήφιο. Και αφού τελειώσουμε με τις κλισέ εκφράσεις, ξεκινούν ξανά οι διαπιστώσεις. Αν μιλάμε για θέματα ενέργειας, πάντα θα βρεθεί ένας έξυπνος να πει, ότι «έχουμε τόσο ήλιο και ακόμα παράγουμε ενέργεια από μαζούτ, βάλαμε τον κόσμο να βάλει φωτοβολταϊκά και του τα κόβουμε». Αν μιλήσουμε για την ακρίβεια, ένας άλλος θα μιλήσει για την ανάγκη παρέμβασης, για να συγκρατηθούν οι τιμές και ενίσχυση των χαμηλότερων στρωμάτων και άλλα παρόμοια συνθήματα.
Το ίδιο και με τις δημοσκοπήσεις. Έχουμε όλοι αποθηκεύσει 5-6 ερωτήσεις και τις αραδιάζουν στους αναλυτές, απλά και μόνο για να ερμηνεύσουν τα αποτελέσματα, όπως τους συμφέρει. Υπάρχει πάντα ένας που αμφισβητεί το αποτέλεσμα και ρωτά πόσα τηλεφωνήματα χρειάστηκαν για το δείγμα. Ένας άλλος που θυμάται ότι στις τάδε εκλογές οι δημοσκοπήσεις για το κόμμα του έπεσαν έξω, ένας άλλος εκπρόσωπος κόμματος που πάντα το κόμμα του λέει, ότι υποαντιπροσωπεύεται και ένας ακόμα που «ξέρει πολύ καλά», ότι οι ψηφοφόροι του δικού του κόμματος συσπειρώνονται στο τέλος. Αν πάλι ανακατέψεις τις ερωτήσεις/διαπιστώσεις, μπορεί να τις κάνει ο οποιοσδήποτε, από κάθε «πτέρυγα».
Είναι φαινόμενο της εποχής να έχουμε απολιτίκ τοποθετήσεις, απολιτίκ υποψηφίους και απολιτίκ κόμματα. Κατανοητό. Ας κάνουν όλοι μια προσπάθεια όμως, να παράξουν έστω και κάποια πρόταση, να μας πουν λίγο τι θα κάνουν στη Βουλή και όχι να σχολιάζουν, τι έχει γίνει μέχρι σήμερα. Έχουμε ακόμα δύο μήνες μπροστά μας, όσοι θέλουν όντως να ξεχωρίσουν, έχουν ακόμα το χρόνο.
