Η Αμμόχωστος δεν χάθηκε μόνο από την τουρκική εισβολή του 1974. Χάθηκε μέσα από προδοσία. Δεν δόθηκε διαταγή να αμυνθεί. Δεν δόθηκε η μάχη που έπρεπε. Μια πόλη εγκαταλείφθηκε — και μαζί της εγκαταλείφθηκε ένας λαός. Κρίσιμες ευκαιρίες για διαφορετική πορεία σπαταλήθηκαν στο παρελθόν. Λάθη, παραλείψεις και αδράνεια στέρησαν από την Κύπρο τη δυνατότητα να ανακτήσει τη χαμένη γη της.
Η Αμμόχωστος πριν το 1974 ήταν ζωή. Ζωντανή, πολυπολιτισμική, γεμάτη δημιουργία. Και ξαφνικά, μέσα σε λίγες μέρες, έγινε σιωπή. Συρματοπλέγματα, κλειστά σπίτια, άδειοι δρόμοι. Μια πόλη παγωμένη στον χρόνο.
Οι άνθρωποί της; Πρόσφυγες στην ίδια τους την πατρίδα. Με ένα κλειδί στο χέρι και μια υπόσχεση στην καρδιά: «θα επιστρέψουμε». Η υπόσχεση έγινε προσευχή — η προσευχή κραυγή.
Οι Αμμοχωστιανοί δεν σταυρώθηκαν μόνο από την κατοχή. Ο Γολγοθάς τους συνεχίζεται μέσα από δεκαετίες αδράνειας, παραλείψεων και χαμένων ευκαιριών. Όπως ο Χριστός οδηγήθηκε στον Γολγοθά μέσα από προδοσίες και σιωπές, έτσι και οι Αμμοχωστιανοί οδηγήθηκαν στην τραγωδία τους όχι μόνο από την τουρκική εισβολή, αλλά και από τις δικές μας αδυναμίες.
Οι άτυπες πενταμερείς, τα οδοφράγματα, τα Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης, αντί να φέρουν λύση, ενίσχυσαν το ψευδοκράτος και παρέτειναν την εκκρεμότητα. Η διεθνής κοινότητα παραμένει σιωπηλή. Η Βρετανία, εγγυήτρια δύναμη, δεν πίεσε ποτέ για την εφαρμογή των αποφάσεων του ΟΗΕ. Αντίθετα, συνεργάζεται οικονομικά αλλά και στρατιωτικά με την Τουρκία και αγνοεί την κατοχή.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση, από την άλλη, σπεύδει να στηρίξει στρατηγικά και οικονομικά την Ουκρανία, που δεν είναι καν μέλος της, αφήνοντας την Κύπρο — πλήρες μέλος — να παραμένει όμηρος χωρίς ανάλογη στήριξη για την εφαρμογή των ψηφισμάτων του ΟΗΕ. Η υποκρισία αυτή βαρύνει και την προσπάθεια των νόμιμων κατοίκων να επιστρέψουν στην πόλη τους.
Το ζητούμενο δεν είναι εκδίκηση. Είναι δικαιοσύνη. Η Αμμόχωστος δεν είναι σύμβολο για επετείους. Είναι μια πόλη που περιμένει. Και όσο περιμένει, η πληγή δεν κλείνει.
Ο Γολγοθάς συνεχίζεται. Οι Αμμοχωστιανοί βλέπουν τη στασιμότητα να παρατείνεται, την αδιαλλαξία να ενισχύεται και τις χαμένες ευκαιρίες να βαραίνουν ως αλυσίδες. Η ώρα της Ανάστασης πλησιάζει — όχι με υποσχέσεις και λόγια, αλλά με αποφασιστική διεκδίκηση, διεθνή πίεση και ακατάπαυστο αγώνα των νόμιμων κατοίκων.
Οι Αμμοχωστιανοί δεν θα ανεχθούν άλλο τη σιωπή, τη στασιμότητα και τη λήθη. Δεν θα αφήσουν την ιστορία να επαναλαμβάνεται. Θα απαιτήσουν, επιτέλους, την επιστροφή τους στην πόλη τους. Και όταν η Αμμόχωστος ξαναζωντανέψει, η δικαιοσύνη θα λάμψει και η ιστορία θα αναγνωρίσει ότι η πόλη και ο λαός της δεν σταυρώθηκαν για πάντα.
Ο Γολγοθάς της Αμμοχώστου συνεχίζεται. Περιμένει όμως δεν λυγίζει! Η διεκδίκηση δεν σταματά!
Η Ανάσταση θα έρθει σύντομα!
