Αποχαιρέτησε τη ζωή και ο Γιαλτσίν Κιουτσιούκ, ο οποίος άφησε βαθιά αποτυπώματα στη μνήμη, με όσα διηγήθηκε για το 1974 στην Κύπρο. Και επειδή ήταν βετεράνος της Κύπρου, τον κήδευσαν με στρατιωτική τελετή στην Τουρκία. Ναι, ήταν νεαρός αξιωματικός κατά την στρατιωτική επιχείρηση στην Κύπρο το 1974 ο Γιαλτσίν Κιουτσιούκ, ο οποίος αποτέλεσε έναν από τους πιο αμφιλεγόμενους διανοούμενους στην Τουρκία και βγήκε στις τηλεοράσεις με καλπάκι στο κεφάλι. Βρέθηκε μέσα στον πόλεμο. Είδε και έζησε πολλά. Και διηγήθηκε τις αναμνήσεις του στην αγαπητή Σοφία Ιορδανίδου. Η Σοφία δημοσίευσε στην Ελλάδα τη μακροσκελή συνέντευξη, που του πήρε. Η Σοφία Ιορδανίδου είναι μια πολύ αξιόλογη ακαδημαϊκός και δημοσιογράφος. Φιλοξενήθηκα και εγώ στο σπίτι της. Πήρε και από εμένα συνέντευξη. Η συνέντευξη της Σοφίας με τον Γιαλτσίν Κιουτσιούκ δεν δημοσιεύθηκε στην Τουρκία. Οι αναγνώστες διάβασαν το βιβλίο στα ελληνικά.
Στις αφηγήσεις του Γιαλτσίν Κιουτσιούκ υπάρχει μια τέτοια ανάμνηση, που δεν μπορεί να ξεχαστεί έτσι εύκολα. Ανατριχιαστική. Μια ανάμνηση που αποκαλύπτει πόσο τρομερά πράγματα συνέβησαν το 1974. Ήταν μάρτυρας ο ίδιος προσωπικά σε αυτό, λέει. Το διηγείται ως εξής:
«Ήταν ένα από τα χωριά της Κύπρου, που ήταν γεμάτο με κυπαρίσσια και ευκαλύπτους. Ξαφνικά άκουσα πυροβολισμούς κοντά μου και είδα δύο στρατιώτες. Φώναζαν με περηφάνια. ‘Τη σκότωσα διοικητά μου, τη σκότωσα’. Κατευθύνθηκα προς το μέρος το οποίο υποδείκνυαν με τα χέρια τους. Μια νεαρή γυναίκα κοιτούσε προς το έδαφος βογκώντας. Τα χέρια της ήταν δεμένα και τα πόδια της ανοικτά. Ανάμεσα από τα πόδια της έρεε λευκό υγρό και αίμα. Είχαν αδειάσει τα πιστόλια τους πάνω στην κοιλιά της γυναίκας. Τα λίπη που έρεαν από την κοιλιά της είχαν κολλήσει πάνω στα ανοικτά και τραυματισμένα γεννητικά της όργανα».
Δεν περιγράφει τα υπόλοιπα ο Γιαλτσίν Κιουτσιούκ. Τι έκανε ύστερα εκείνη τη γυναίκα; Την άφησε εκεί έτσι; Πέθανε η γυναίκα, που βογκούσε; Όταν πέθανε, την έθαψαν;
Ο Γιαλτσίν Κιουτσιούκ μεταφέρει και ένα περιστατικό, το οποίο του διηγήθηκε ένας φίλος του, που ονομαζόταν Νετζατί. Λέει τα εξής:
«Υπάρχει μια γυναίκα στην οποία αναφέρεται ο Νετζατί, μια γυναίκα την οποία βίασαν μπροστά του. Ήταν στο χωριό Τύμπου. Εγώ δεν ήμουν εκεί. Δεν είμαι αυτόπτης μάρτυρας. Μου διηγήθηκε ο Νετζατί το γεγονός. Ο Νετζατί υπηρετούσε ως διοικητής στον στρατό εδώ και είκοσι χρόνια. Ήταν παντρεμένος και είχε παιδιά. Δεν μπορούσε να χωρέσει ο νους του, πως το έκαναν αυτό. Ήταν φίλοι του διοικητή εκείνοι, που το έκαναν. Το μυαλό του είχε κολλήσει σε εκείνο το γεγονός, σαν χαλασμένος δίσκος. Όποτε τον έβλεπα, μου διηγείτο αυτό το γεγονός. Είχαν βιάσει τη γυναίκα δύο άτομα. Μπροστά στη μητέρα και το παιδί της. Ο Νετζαντί δεν άντεχε. Κάθε φορά που το διηγείτο, έκλαιγε».
Ένας σχολιαστής ονόματι Τζελάλ Τζεσίμ συνέβαλε με μερικά γεγονότα, σε αυτά που διηγήθηκε ο Γιαλτσίν Κιουτσιούκ. Διηγήθηκε και εκείνος, όσα ήξερε και όσα άκουσε. Έγραψε το εξής:
«Μου το είχε διηγηθεί ένας άνθρωπος, που συμμετείχε ως στρατιώτης στην επιχείρηση της Κύπρου. Είχε πει: "Για να κρατήσουμε αρχείο του αριθμού των ανθρώπων που σκοτώναμε και για να το τεκμηριώσουμε, κόβαμε τα αυτιά των πτωμάτων. Εγώ ήμουν άνθρωπος των αυτιών. Άπλωνα σε ένα τέλι τα αυτιά που έκοβα". Ήταν ψύχραιμος σαν να διηγείτο ένα συνηθισμένο γεγονός. Υπάρχει ακόμα ένα γεγονός, που άκουσα από πρώτο χέρι: "Μπήκαμε στην εκκλησία. Αρχικά δεν φαινόταν κανείς. Στο τμήμα κοντά στον τοίχο της αίθουσας υπήρχε μια μαύρη κουρτίνα, που απλωνόταν μέχρι το πάτωμα. Όταν αντιληφθήκαμε, ότι κουνιόταν η κουρτίνα, ξεμύτισαν τα παπούτσια κάποιων, που δεν μπορούσαν να κρυφτούν εντελώς πίσω από αυτήν. Χρησιμοποιήσαμε μόνο τις ξιφολόγχες που είχαμε βάλει στα όπλα μας. Ένας από τους δύο άνδρες που σωριάστηκαν μπροστά μας ήταν παπάς. Ο άλλος ήταν πιθανώς ο βοηθός του".
Βαρβαρότητα. Οι Κύπριοι είδαν διάφορα είδη βαρβαρότητας το 1974. Ακόμα δεν γυρίστηκε ταινία για τη βαρβαρότητα εδώ. Γυρίστηκαν κάποιες ταινίες για την Κύπρο, όμως γι’ αυτήν δεν γυρίστηκαν. Για παράδειγμα, δεν γυρίστηκε μια ταινία με τίτλο «Το πλίθινο σπίτι στον Σύσκληπο». Το σπίτι μέσα στο οποίο έγιναν ανατριχιαστικά πράγματα. Ούτε για την Τόχνη γυρίστηκε ταινία, ούτε και για το Παλαίκυθρο. Για το χωριό Μαράθα όπου εκτελέστηκαν 126 άτομα, γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένοι; Δεν πρόβαλαν τη θηριωδία οι ταινίες που γυρίστηκαν, επειδή έγιναν όλες με την έγνοια για την ειρήνη. Είπαν να ξεχάσουμε το παρελθόν, για να κτίσουμε το μέλλον. Ξεχνιούνται αυτά; Ξεχνιέται η δολοφονία των αιχμαλώτων, στους οποίους άναψαν τσιγάρο; Η ειρήνη θα έρθει με το να θυμόμαστε και όχι με το να ξεχνάμε. Αν κάτι θα μας κάνει ανθρώπους, είναι αυτός ο πόνος…
