Οι συγκλονιστικές καταγγελίες, τα ηχητικά ντοκουμέντα και το υλικό που έδωσε στις ανακριτικές Αρχές αλλά κοινοποίησε και στα ΜΚΔ ο δημοσιογράφος Μακάριος Δρουσιώτης σαφώς και δεν αφήνουν περιθώρια για ουδέτερες αναγνώσεις ή, κυρίως, για αδιάφορες αναγνώσεις. Όσο μεγεθύνεται το εύρος των καταγγελιών τόσο δεν υπάρχουν υπεκφυγές για καμία Αρχή ή θεσμό να αφήσει το παραμικρό υπονοούμενο ότι έχει ως σημείο αναφοράς την προσπάθεια να αλλάξουν την ατζέντα των απίστευτων ισχυρισμών μεταφέροντας και εστιάζοντας την προσοχή σε όσους καταγγέλλουν και περιγράφουν με στοιχεία αυτή την υπόθεση. Εμείς θέλουμε να πιστώσουμε τους θεσμούς ότι δεν πρόκειται να δεχθούν τη συγκάλυψη ή τη δημιουργία μιας κατάστασης πραγμάτων που θα εξοστρακίσει σταδιακά τις καταγγελίες για να περάσουν έξω από την επικαιρότητα και την κεντρική εστίαση της κοινής γνώμης.
Μας ανησυχεί ωστόσο το γεγονός ότι, από την πρώτη στιγμή της εμφάνισης των καταγγελιών, δεν διαπιστώνουμε ότι η αντίδραση και οι κατευθύνσεις των ερευνών είναι έμπλεες διάθεσης πραγματικής διερεύνησης αλλά μάλλον κινούνται αντανακλαστικά για αμφισβήτηση, αποδόμηση και, τελικά, εξουδετέρωση των δημόσιων και διαφανών καταγγελιών.
Ήδη επιχειρείται στο προσκήνιο και κυρίως στο παρασκήνιο να χαρακτηρισθούν τα στοιχεία «χαλκευμένα», οι μάρτυρες αποδυναμώνονται ή σιωπούν, και η συζήτηση μετατοπίζεται από την ουσία στην αξιοπιστία εκείνων που αποκαλύπτουν. Αντί να προστατευθεί η βασική μάρτυρας και να διασφαλιστεί το αποδεικτικό υλικό, περιγράφεται μια διαδικασία που οδηγεί στην πλήρη ανατροπή της μαρτυρίας. Αντί να διερευνηθούν τα ενδεχόμενα ποινικά αδικήματα, φαίνεται να στήνεται το αφήγημα ότι «δεν υπάρχει υπόθεση». Αυτή η τάση ή τουλάχιστον η εντύπωση που δίνεται δεν είναι απλώς μια θεσμική εκτροπή αλλά και μια ένδειξη ενός μηχανισμού που λειτουργεί αμυντικά για να αυτοπροστατευτεί.
Όσα ωστόσο κατ’ ισχυρισμόν αποκαλύπτονται είναι πέρα από κάθε φαντασία. Είναι συγκλονιστικά. Η απελευθέρωση των ισχυριζόμενων στοιχείων που δόθηκαν αποκαλύπτει το εύρος και την έκταση ενός συστήματος αδίστακτου, διεφθαρμένου. Είναι για αυτό που δεν μπορεί καμία Πολιτεία να σηκώσει τα χέρια ενώπιον τέτοιων ισχυρισμών. Ούτε να δίνει την εντύπωση πως κάνει ό,τι μπορεί για να παραμείνουν είτε εκτός κάδρου πρόσωπα τα οποία στους ισχυρισμούς είναι υπαρκτά και συνδέονται με αναφορές τις οποίες εμβρόντητη η κοινωνία ακούει και διαβάζει. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο η Πολιτεία και κυρίως η Εκτελεστική Εξουσία θα πρέπει να φροντίσει να μην μείνει καμία σκιά. Και υπάρχει τρόπος. Ο χωρίς υπεκφυγές και «ναι μεν αλλά» διορισμός μια πλήρως ανεξάρτητης ανακριτικής ομάδας η οποία με τις ενέργειές της και με την αμερόληπτή της έρευνα να επαναφέρει την αξιοπιστία των θεσμών, που τόσο έχει καταρρακωθεί.
