Γράφει ο Ανδρέας Παράσχος
Μέσα στον κουρνιαχτό της υπόθεσης «Σάντη», που έχει υπονομεύσει οριστικά την όποια αξιοπιστία της Νομικής Υπηρεσίας αλλά έχει υποθηκεύσει πλέον και την εντιμότητα της δικαστικής εξουσίας έναντι της κοινής γνώμη, παρολίγον να χαθεί ο πλέον θανάσιμος κίνδυνος, που κρέμεται πάνω από τα κεφάλια ενός τεράστιου πληθυσμού αλλοδαπών συνανθρώπων μας αλλά και ημών των αυτοχθόνων. Αυτό των επικίνδυνων οικοδομών που αριθμούν τουλάχιστον 1300 κτίρια σύμφωνα με τα στοιχεία που αποκάλυψε και ο υπουργός Εσωτερικών Κωνσταντίνος Ιωάννου. Η κατάρρευση το περασμένο Σάββατο (11.04.2026) στη Γερμασόγεια πολυκατοικίας συνεπεία της οποίας έχασαν τη ζωή τους δύο αλλοδαποί εργάτες, που διέμεναν σε αυτή, ήταν το κόκκινο φως που άναψε ξανά κι επανάφερε το ζήτημα των επικίνδυνων οικοδομών στην επιφάνεια με περισσότερη ένταση από ό,τι στο παρελθόν. Διότι για να είναι καταγραμμένες τόσες εκατοντάδες οικοδομές στη μαύρη λίστα με τις επικίνδυνες, σημαίνει ότι υπάρχει πολύ σαφής γνώση του προβλήματος, αλλά ουδείς κινητοποιείται, διότι απλά σε εκείνα τα κτίρια - φέρετρα ζουν αλλοδαποί εργάτες, που οι ζωές τους και οι συνθήκες στις οποίες τις περνούν ολίγον μας ενδιαφέρουν ως κυβέρνηση αλλά και ως κοινωνία. Όσες φορές έτυχε να περάσουμε από διαμερίσματα, που ενοικιάζονται από αλλοδαπούς ή και καταστήματα στα οποία διαβιούν ξένοι, έχουμε φρίξει τόσο από το πόσοι μένουν σε ένα δωμάτιο, όσο και από το πως μπορεί κάποιος να ζει σε τέτοιες συνθήκες.
Στο διάστημα της μιας βδομάδας που πέρασε από την τραγωδία, βλέπουμε την προσπάθεια του κάθε αρμόδιου να απεκδυθεί ευθυνών, που ενδεχομένως να τον αγγίζουν. Ο υπουργός Εσωτερικών δείχνει τους ΕΟΑ, αυτοί κοιτάζουν προς τους δήμους, οι δήμοι προς τους ιδιοκτήτες και οι ιδιοκτήτες, αν εντοπιστούν ποιούνται την νήσσαν -ή πιο απλά- προσποιούνται, ότι δεν καταλαβαίνουν. Πάντως ακούσαμε τον Κωνσταντίνο Ιωάννου να λέει στο ΡΙΚ, ότι πριν τεθεί θέμα κρατικής στήριξης για το ζήτημα, θα πρέπει οι ΕΟΑ να εξαντλήσουν τα μέτρα που έχουν στη διάθεσή τους, για να πιέσουν τους ιδιοκτήτες να συμμορφωθούν. Σημείωσε μάλιστα, ότι η κύρια ευθύνη για την άρση της επικινδυνότητας ανήκει στους ιδιοκτήτες, λέγοντας ότι όπου εφαρμόστηκαν μέτρα, η συμμόρφωση έφτασε μέχρι και το 50%. Έτσι η κυβέρνηση για άλλη μια φορά νίπτει τας χείρας της και δείχνει αλλού, λέγοντας μάλιστα ότι για τα άκρως επικίνδυνα υποστατικά η νομοθεσία προβλέπει άμεση εκκένωση, απαγόρευση χρήσης, ακόμη και διακοπή βασικών υπηρεσιών.
Όλα αυτά όμως ποιος θα τα κάμει, αν ο υπουργός τα θυμάται και τα υπενθυμίζει κάθε φορά που ξεπροβάλλουν ενώπιον της κοινής γνώμης φέρετρα, πίσω από τα οποία δεν είναι κανείς για να θρηνεί… Οι διαπιστώσεις δεν αρκούν. Χρειάζονται λύσεις. Ακόμα κι αν το ένα τέταρτο των 1300 κτηρίων εκκενωθούν, είτε για να κατεδαφιστούν, είτε για να επιδιορθωθούν, θα σημαίνει ότι θα πρέπει να βρεθεί στέγη για περίπου 70.000 εργαζόμενους. Πού να απευθυνθεί κανείς για να στεγάσει τόσα πολλά άτομα; Εδώ είναι που παρεμβαίνει ένα συγκροτημένο και σοβαρό κράτους, που σέβεται τους πολίτες του, που στηρίζουν την οικονομία του τόπου. Έτσι και υπό τας περιστάσεις, που δημιούργησε και η πολεμική ένταση στην περιοχή μας, η κυβέρνηση συνδράμοντας και τις ξενοδοχειακές μονάδες που βρίσκονται επί ξύλου κρεμάμενες ενόψει της θερινής τουριστικής ανομβρίας, ας κάμει συμφωνίες με τα ξενοδοχεία για να στεγάσει τις χιλιάδες των αλλοδαπών εργαζομένων, που τώρα ζουν καθημερινά με μια καρμανιόλα πάνω από τα κεφάλια τους κι ας μην περιμένουν (στο Προεδρικό) την επόμενη τραγωδία.
Αυτό είναι το ένα σκέλος για τη λύση του προβλήματος. Το δεύτερο σκέλος είναι η αισχροκέρδεια στα ενοίκια και το κόστος της απόκτησης στέγης. Στο εξωτερικό, κυβερνήσεις, που βλέπουν το ύψος των ενοικίων να καθίσταται δυσβάσταχτο, προχωρούν σε αποφασιστικές κινήσεις, όπως την επιβολή πλαφόν. Στην Κύπρο κατά κανόνα οι ιδιοκτήτες τέτοιων κτηρίων, που στεγάζουν πολλά άτομα τα οποία και πληρώνουν ακριβούτσικα την στέγη που τους δίνεται, θησαυρίζουν τόσο από αυτά που εισπράττουν, όσο και από αυτά που δεν πληρώνουν, καθώς οι ιδιοκτησίες τους δεν ελέγχονται και οι ίδιοι δεν θεωρούν, ότι είναι υποχρεωμένοι να ξοδεύουν σε επιδιορθώσεις. Αυτούς μόνο το κράτος μπορεί να τους εντοπίσει και να τους υποχρεώσει να συμμορφωθούν. Εμείς ως δημοσιογράφοι το μόνο που μπορούμε να κάνουμε, είναι να υπενθυμίζουμε στους κυβερνώντες, να κάνουν το καθήκον τους, προστατεύοντας τους πολίτες τους και το δημόσιο συμφέρον.
