Δυστυχώς το όνειρο της επανένωσης φαίνεται σήμερα άπιαστο λόγω της εθνικιστικής ανοησίας μας να συμπεριφερόμαστε ως εμείς να είμαστε οι κατακτητές, απορρίπτοντας μια win-win λύση για να επανέλθει η ειρήνη στην πατρίδα μας. Βέβαια η ελπίδα πεθαίνει τελευταία... Οι καταθλιπτικές σκέψεις μου με οδηγούν σε μια ανασκόπηση της εθνικιστικής επίμονης κατάντιας μας να είμαστε ευχαριστημένοι με ένα λειψό ελληνοκυπριακό κρατίδιο στο οποίο έχει επικρατήσει η διαφθορά και η πολιτική πλάνη.
1963-2004
Με τις τόσες άστοχες αποφάσεις από το 1963 μέχρι σήμερα, που οδήγησαν στο πραξικόπημα και την τουρκική εισβολή του 1974, δυστυχώς «δεν βάλαμε μυαλό». Απτόητοι συνεχίσαμε να πράττουμε ασυγχώρητα λάθη με σκάνδαλα, ανηθικότητες, παράνομο πλουτισμό, καταρράκωση των θεσμών, videogates και «χρυσά» διαβατήρια εις βάρος της πατρίδας μας. Και το κυριότερο; Δεν πιστέψαμε ποτέ ότι υπάρχει και μια άλλη κοινότητα στο νησί ακόμη και μετά την κατάκτηση του 40% από την Τουρκία, απορρίπτοντας όλα τα σχέδια λύσης με αποκορύφωμα το 2004, όταν οι Τουρκοκύπριοι ψήφισαν «Ναι» για μια επανενωμένη Κύπρο.
Εμείς μέσα στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα που δημιούργησε με κροκοδείλια δάκρυα ο Τάσσος Παπαδόπουλος, παραπλανηθήκαμε και χάσαμε την καλύτερη ευκαιρία για λύση υπό τις περιστάσεις. Και όμως, αφού ξεγελάσαμε την ΕΕ και εισήλθαμε «μετά ακανθωδών κλάδων», συνεχίσαμε το ανόητο και γελοίο σχέδιο μας για μια Κύπρο ελληνική και ας είναι και μισή με τις ευχές του ενταφιαστή της επανένωσης με το Δούντειο Δόγμα.
2008-2028
Ακολουθήσαμε τον «μίτο της Αριάδνης της αισχύνης» μέχρι που φτάσαμε στη δεύτερη καλύτερη ευκαιρία στο Κραν Μοντανά όπου ο ταξιδιώτης των Σεϋχελλών μαζί με τον νυν Πρόεδρο της μη λύσης για τον θώκο του 2028, των παράνομων διαβατηρίων και σκανδάλων λιποτάκτησαν. Έτσι, χάθηκε και αυτή η ευκαιρία για επανένωση και όχι μόνο αυτό, αλλά ο Αναστασιάδης συζητούσε και για δύο κράτη δίνοντας «πάσα» στον Τατάρ να ανοίξει το Βαρώσι που είναι πλέον χαμένο και με τη διχοτόμηση και την ολική κατάκτηση της Κύπρου στο απώτερο μέλλον.
Και φθάσαμε στον Χριστοδουλίδη του μικρομεγαλισμού, ο οποίος υποκριτικά για εσωτερική κατανάλωση «σκίζεται» για λύση, ενώ ουσιαστικά προσπαθεί να αποδομήσει Ολγκίν και Έρχιουρμαν ως « τζιείττε μέρου» με όνειρο τη δεύτερη θητεία. Λυπούμαι, αλλά πιστεύω πως με τα λίγα πιο πάνω λόγια, έχω δώσει στον απλό πολίτη τα ανίερα έργα μας και να τονίσω ότι τα προαναφερθέντα έχουν πολλάκις αποδειχθεί με αδιάψευστα και ατράνταχτα επιχειρήματα, τα οποία είναι πλεονασμός να αναφέρω καθότι ο καθένας γνωρίζει, χωρίς καν να επαναστατεί, αδιαφορώντας εδώ και 52 χρόνια.
Και τώρα με τη διχοτόμηση, τα δύο κράτη και τις τρομερές συνέπειές τους για την κουτσουρεμένη Κυπριακή Δημοκρατία τι κάνουμε; Δυστυχώς, η Κύπρος δεν έχει μέλλον. Και μόνο με ένα θαύμα μπορούμε πλέον να ελπίζουμε.
*ΒΑ, ΜΑ, PhD πρώην επιθεωρητή και πρώτου λειτουργού Εκπαίδευσης, Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού
