Ο πρώην πρόεδρος της ΕΤΑΠ Πάφου, Κυριάκος Δρουσιώτης, εξαπολύει δριμεία κριτική για τον σχεδιασμό και την υλοποίηση σημαντικών έργων στην Πάφο, υποστηρίζοντας ότι πραγματοποιήθηκαν «βιαστικά και πρόχειρα», χωρίς την απαιτούμενη ευαισθησία, καλαισθησία και σεβασμό προς το περιβάλλον και τις πολιτιστικές ανάγκες της πόλης.
Σε δημόσια τοποθέτησή του, ο κ. Δρουσιώτης αναφέρει ότι η κριτική του δεν στρέφεται κατά συγκεκριμένων προσώπων, αλλά αφορά τις επιλογές που έγιναν στον σχεδιασμό των έργων, επισημαίνοντας πως αρκετοί πολίτες ταυτίζουν λανθασμένα κάθε διαφωνία με προσωπικές επιθέσεις. Όπως υποστηρίζει, τα περισσότερα έργα σχεδιάστηκαν μετά την ανακήρυξη της Πάφου ως Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης το 2017, με κρατική και ευρωπαϊκή χρηματοδότηση, τονίζοντας ότι η πόλη διέθετε ήδη σημαντική πολιτιστική ταυτότητα και δεν ξεκινούσε «από το μηδέν».
Ο πρώην πρόεδρος της ΕΤΑΠ επικεντρώνει την κριτική του στο Μαρκίδειο Θέατρο, εκφράζοντας τη θέση ότι η χωρητικότητά του δεν επιτρέπει τη φιλοξενία μεγάλων και οικονομικά βιώσιμων πολιτιστικών παραγωγών. Υποστηρίζει ακόμη ότι, εξαιτίας αυτού του περιορισμού, αρκετές εκδηλώσεις καταλήγουν να πραγματοποιούνται στη Λεμεσό.
Παράλληλα, χαρακτηρίζει ιδιαίτερα αρνητικά τις παρεμβάσεις στον χώρο της παλιάς Αστυνομίας, στο κέντρο της Πάφου, κάνοντας λόγο για μια επιλογή που, κατά την άποψή του, αλλοιώνει την αισθητική της πόλης.
Μάλιστα, αναφέρει ότι ομάδα Γάλλων αρχιτεκτόνων και μηχανικών που επισκέφθηκε πρόσφατα την Πάφο εξέφρασε απορίες και αρνητικά σχόλια για τον συγκεκριμένο σχεδιασμό, ενώ ασκεί κριτική και στις γέφυρες της περιοχής, θεωρώντας ότι αποτέλεσαν αδικαιολόγητη δαπάνη δημόσιων πόρων. Αφορμή για τις τοποθετήσεις του αποτέλεσε, όπως αναφέρει, η παρουσία του σε συναυλία του Μουσικού Σχολείου Πάφου στο Αρχαίο Ωδείο, με τη συμμετοχή της Ελένης Τσαλιγοπούλου.
Ο κ. Δρουσιώτης εξήρε το υψηλό επίπεδο των μαθητών και των εκπαιδευτικών, ωστόσο σημείωσε ότι η περιορισμένη χωρητικότητα του αρχαίου θεάτρου ανέδειξε, για ακόμη μία φορά, την απουσία ενός σύγχρονου μεγάλου θεάτρου στην πόλη.
Καταλήγοντας, εκφράζει την άποψη ότι η Πάφος έχασε μια σημαντική ευκαιρία να αποκτήσει ένα μεγάλο κηποθέατρο στο κέντρο της πόλης και καλεί το Δημοτικό Συμβούλιο να αναλάβει τις ευθύνες του, υπογραμμίζοντας ότι η χάραξη πολιτικής για την ανάπτυξη και την προαγωγή του πολιτισμού αποτελεί συλλογική ευθύνη και δεν περιορίζεται αποκλειστικά στον εκάστοτε δήμαρχο.
