Η προσωπική της εμπειρία από τη δολοφονία της μητέρας της και οι συνέπειες που αφήνει μια γυναικοκτονία στις οικογένειες των θυμάτων βρέθηκαν στο επίκεντρο των δηλώσεων της βουλεύτριας της Άμεσης Δημοκρατίας Νταϊάνα Λουσία Κωνσταντινίδη, η οποία μίλησε για τις «παράπλευρες απώλειες» τέτοιων εγκλημάτων.
Σε δηλώσεις της στην εκπομπή «Μεσημέρι και Κάτι» στον σταθμό Σίγμα, με αφορμή τη συζήτηση στην Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Βουλής για τη βία κατά των γυναικών, η κ. Κωνσταντινίδη αναφέρθηκε στη δική της βιωματική σχέση με το θέμα, σημειώνοντας ότι η απώλεια μιας γυναίκας δεν αφορά μόνο το ίδιο το θύμα, αλλά αφήνει πίσω παιδιά και οικογένειες που καλούνται να διαχειριστούν ένα τεράστιο ψυχολογικό και συναισθηματικό βάρος.
«Θέλω να σας εξομολογηθώ κάτι. Εγώ προσωπικά είμαι μια τέτοια παράπλευρη απώλεια. Όταν έχασα τη μητέρα μου, ήταν μια υπόθεση δολοφονίας», ανέφερε.
Όπως είπε, η εμπειρία αυτή την έχει σημαδέψει, καθώς η απώλεια ενός γονέα μέσα από μια εγκληματική πράξη αφήνει βαθιές συνέπειες.
«Μπορεί να μην ήταν στο πλαίσιο της ενδοοικογενειακής βίας, αλλά το να σου αφαιρούν τη μητέρα σου, να σου αφαιρούν αυτόν τον άνθρωπο που όλοι μας έχουμε ανάγκη, είναι καταλυτικής σημασίας», δήλωσε.
«Δεν είναι μόνο νομικό και πολιτικό θέμα»
Η κ. Κωνσταντινίδη τόνισε ότι η συζήτηση για τις γυναικοκτονίες δεν μπορεί να περιορίζεται μόνο στη νομική ή πολιτική διάσταση, καθώς αφορά ανθρώπινες ζωές και οικογένειες.
«Δεν είναι μόνο νομικό, δεν είναι μόνο πολιτικό θέμα. Για μένα είναι και βαθιά προσωπικό, ώστε καμία γυναίκα να μην βρεθεί στο σημείο είτε της απόπειρας είτε, όταν γίνει το τραγικό γεγονός της γυναικοκτονίας, να αφαιρείται μια ζωή», ανέφερε.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στα παιδιά που μένουν πίσω μετά από τέτοιες τραγωδίες.
«Το πιο σημαντικό από όλα είναι τα παιδιά που μένουν πίσω και κουβαλούν όλα αυτά τα φορτία που φέρει μαζί μια τέτοια κατάσταση», είπε.
Παράλληλα, μίλησε για τη στήριξη που έλαβε η ίδια από ανθρώπους του οικογενειακού της περιβάλλοντος, σημειώνοντας ότι δύο άνδρες στάθηκαν καθοριστικά στη ζωή της μετά την απώλεια της μητέρας της.
«Η δολοφονία αυτή έγινε το 1993. Ήταν δύο άνδρες που αφαίρεσαν τη ζωή της μητέρας μου, αλλά δύο άνδρες στάθηκαν στη ζωή μου», ανέφερε, κάνοντας λόγο για τον πατέρα της και τον σύζυγό της.
«Ο πατέρας μου και ο σύζυγός μου έγιναν τα πόδια όταν γονάτισα, έγιναν η φωνή όταν έχασα τη φωνή μου, έγιναν η πίστη στον εαυτό μου όταν έχασα την πίστη στον εαυτό μου», είπε.
Απευθυνόμενη στις γυναίκες που βιώνουν κακοποίηση ή βρίσκονται σε δύσκολες συνθήκες, κάλεσε όσες αντιμετωπίζουν τέτοιες καταστάσεις να αναζητήσουν βοήθεια.
«Μαζέψτε τα ψίχουλα δύναμης που έχετε μέσα σας και αν δεν έχετε δύναμη, γεννήστε τη δύναμη, γιατί εμείς οι γυναίκες μπορούμε και έχουμε αυτή τη δυνατότητα να γεννούμε, να κάνουμε ζωή», ανέφερε.
Η βουλεύτρια υπογράμμισε, τέλος, ότι η προστασία των θυμάτων απαιτεί όχι μόνο την ευθύνη των ίδιων των γυναικών να μιλήσουν, αλλά και ένα αποτελεσματικό κρατικό πλαίσιο με πρόληψη, στήριξη και μηχανισμούς αποτροπής.
