Υπάρχει διάχυτη η υποψία, τόσο εντός Κύπρου όσο και στο εξωτερικό, πως οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας δεν χάνουν ευκαιρία να χάσουν... την ευκαιρία για να λύσουν τα προβλήματα. Με πρώτο και κύριο το Κυπριακό, αλλά και μια μακρά λίστα ζητημάτων, όπως αυτό των εκποιήσεων. Φαίνεται πως πολιτικές καριέρες κτίζονται πάνω στη συντήρηση των προβλημάτων και όχι πάνω στη λύση τους. Τα πολιτικά κόμματα συχνά προτείνουν λύσεις ανεφάρμοστες και λαϊκίστικες, που «χαϊδεύουν τα αυτιά» των ψηφοφόρων, αλλά παραμένουν επικίνδυνες και οδηγούν μόνιμα σε αδιέξοδα. Πρόκειται για προσεγγίσεις νομικίστικες και επιπόλαιες, βασισμένες σε «μακροχόνιους αγώνες» και βιβλική φρασιολογία. Το γνωστό «θα δικαιωθείτε», που ακούγεται σχεδόν σαν να μιλάμε για τη Δευτέρα Παρουσία...
Πάγωσαν οι εκποιήσεις, εξαιρέθηκαν οι εγγυητές, προτάχθηκε η απόφαση δικαστηρίου πριν την εκποίηση – και τελικά όλα κατέληξαν «στον κουβά». Όσοι κινδυνεύουν με εκποίηση βίωσαν μια προσωρινή «Ανάσταση», για να επιστρέψουν απότομα στην πραγματικότητα με νομοσχέδια που αναπέμφθηκαν από την κυβέρνηση ως αντισυνταγματικά και θα κριθούν στο Ανώτατο Δικαστήριο.
Είναι λες και αγνοούν τα πολιτικά κόμματα –τόσο της συγκυβέρνησης όσο και της αντιπολίτευσης– πως τα προβλήματα των δανειοληπτών δεν λύνονται με μονομερή νομοσχέδια της Βουλής, αλλά με τη συνεργασία όλων των θεσμών και το χέρι βαθιά στην τσέπη του κράτους. Για να συμβεί αυτό, απαιτείται νομοσχέδιο από τον ίδιο τον υπουργό Οικονομικών σε συνεργασία με τον Διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας και την έγκριση του Γενικού Εισαγγελέα. Δεν λύνονται με προτάσεις βουλευτών και κομμάτων παραμονές εκλογών.
Γιατί είναι άλλο να εντάσσεις προτάσεις στο προεκλογικό σου πρόγραμμα και άλλο να τις ρίχνεις προς ψήφιση στη Βουλή χωρίς τον απαιτούμενο έλεγχο. Επιχειρείται η επαναφορά της «κυβερνώσας Βουλής», προσπαθώντας από την άνεση των εδράνων να ρυθμιστούν οι αδικίες των εκποιήσεων. Αν η Βουλή θέλει σοβαρά να βοηθήσει, ας εγγράψουν τα κόμματα το θέμα της αργής απόδοσης δικαιοσύνης και ας υποχρεώσουν το αρμόδιο υπουργείο να καταθέσει ρεαλιστικές λύσεις. Πού ήταν τα μέλη της αρμόδιας επιτροπής τα τελευταία πέντε χρόνια; Υπάρχει σε κάποια κομματική ατζέντα συγκεκριμένο πλάνο για την επίσπευση της δικαιοσύνης;
Αν η Βουλή θέλει όντως να απαλλάξει τους εγγυητές από την «παγίδα» των κακών πρακτικών που το ίδιο το κράτος ανέχθηκε, τότε οφείλει να καλέσει τον υπουργό Οικονομικών και να τον ρωτήσει: Πόσα χρήματα μπορεί να διαθέσει ώστε αυτά τα δάνεια να περάσουν σε κρατικές δομές; Οφείλει να καλέσει τον Διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας για να διασφαλιστούν οι όροι, ώστε να εξαιρεθούν οι στρατηγικοί κακοπληρωτές και οι εγγυητές που ωφελήθηκαν άμεσα από τα δάνεια. Δεν αποφασίζεις μια ωραία πρωία πως οι εγγυητές δεν θα πληρώσουν και τη ζημιά θα την επωμιστεί απλώς ο κάτοχος του δανείου. Στην ίδια λογική πρέπει να κινηθεί το κράτος αν θέλει να επεκτείνει την προστασία της πρώτης κατοικίας: να την αγοράσει το ίδιο, άμεσα ή έμμεσα, μέσω της επέκτασης σχεδίων όπως το «Ενοίκιο έναντι Δόσης» ή το «Εστία».
Εκτός, βέβαια, αν τα προβλήματα υπάρχουν για να μη λύνονται. Είτε γιατί οι πολιτικοί αγνοούν τις ρεαλιστικές διαδικασίες, είτε γιατί έχουν μάθει να πολιτεύονται επενδύοντας στο αδιέξοδο. Πουλάνε ελπίδα στα θύματα και προστασία από «κακούς» εχθρούς. Ας το θυμόμαστε αυτό στις επικείμενες εκλογές. Ας επιλέξουμε εκπροσώπους που θέλουν και ξέρουν να λύνουν προβλήματα, και όχι αυτούς που χτίζουν καριέρες πάνω σε αυτά.
