Σε σημαντική διόρθωση πρωτόδικης απόφασης που αφορούσε παλαιές τραπεζικές διευκολύνσεις προχώρησε το Εφετείο με απόφασή του ημερομηνίας 19 Μαΐου 2026, αυξάνοντας κατά εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ το ποσό που οφείλεται σε εταιρεία διαχείρισης δανείων, αφού διαπίστωσε ότι το πρωτόδικο δικαστήριο υπολόγισε λανθασμένα τα χρέη σε ευρώ αντί σε λίρες Κύπρου, το νόμισμα που ίσχυε το 2005.
Η υπόθεση αφορά δύο τραπεζικές διευκολύνσεις που είχαν παραχωρηθεί το 2000 και τερματίστηκαν το 2005. Το πρωτόδικο δικαστήριο είχε εκδώσει απόφαση υπέρ της Τράπεζας και εναντίον των οφειλετών, επιδικάζοντας δύο ποσά σε ευρώ με επιτόκιο 8% από το 2005 μέχρι εξόφλησης. Μετά την πρωτόδικη απόφαση, η Τράπεζα μεταβίβασε τις απαιτήσεις της σε εταιρεία διαχείρισης δανείων, η οποία έγινε ο νέος δικαιούχος των ποσών και ήταν αυτή που άσκησε την έφεση.
Το Εφετείο εξηγεί ότι η μεταβίβαση έγινε δυνάμει του Άρθρου 18 του Ν. 169(Ι)/2015, σημειώνοντας ότι η Τράπεζα «μεταβίβασε στους εφεσείοντες τις επίδικες συμφωνίες καθώς και τα δικαιώματα και υποχρεώσεις που απορρέουν από αυτές». Έτσι, οι εφεσείοντες, ως νέοι κάτοχοι των απαιτήσεων, ζήτησαν τη διόρθωση των ποσών, υποστηρίζοντας ότι το πρωτόδικο δικαστήριο υπολόγισε λανθασμένα τα χρέη των οφειλετών σε ευρώ αντί σε λίρες Κύπρου.
Το Εφετείο συμφώνησε. Όπως αναφέρει στην απόφασή του, «όλα τα δεδομένα αναφέρονται σε λίρες Κύπρου, το δε νόμισμα που ίσχυε κατά τον Νοέμβριο του 2005 στην Κύπρο ήταν οι λίρες Κύπρου και όχι το ευρώ». Παρά ταύτα, το πρωτόδικο δικαστήριο εξέδωσε την απόφαση σε ευρώ χωρίς να μετατρέψει τα ποσά. Το Εφετείο το αποδίδει σε «εκ παραδρομής» λάθος και ξεκαθαρίζει ότι «η απόφαση θα έπρεπε να εκδοθεί στο ποσό των ευρώ, αντίστοιχου όμως των λιρών Κύπρου που ήταν οφειλόμενο».
Με βάση αυτό, το Εφετείο αναπροσάρμοσε τα ποσά, καθορίζοντας ότι το οφειλόμενο ποσό για το δάνειο ανέρχεται σε €562.602,68 αντί €329.277, ενώ για τον τρεχούμενο λογαριασμό το οφειλόμενο ποσό καθορίστηκε σε €63.710,27 αντί €37.288. Η διαφορά προκύπτει από τη σωστή μετατροπή των ποσών από λίρες Κύπρου σε ευρώ.
Το Δικαστήριο εξέτασε επίσης τρεις επιπλέον λόγους έφεσης που αφορούσαν τον τρόπο υπολογισμού των επιτοκίων. Οι εφεσείοντες υποστήριξαν ότι το πρωτόδικο δικαστήριο εφάρμοσε λανθασμένα τον Περί Τόκου Νόμο του 1977 αντί του Περί Ελευθεροποίησης του Επιτοκίου και Συναφών Θεμάτων Νόμου του 1999 και ότι ερμήνευσε εσφαλμένα τους όρους περί αυξομείωσης επιτοκίων. Το Εφετείο, ωστόσο, δεν εντόπισε σφάλμα στην πρωτόδικη κρίση.
Τελικά, το Εφετείο έκανε δεκτό μόνο τον πρώτο λόγο έφεσης, αυτόν που αφορούσε το νόμισμα και τον υπολογισμό των ποσών, ενώ απέρριψε τους υπόλοιπους τρεις. Όπως σημείωσε, «η έφεση επιτυγχάνει μερικώς. Η πρωτόδικη κρίση ως προς ύψος των ποσών που εκδόθηκε η απόφαση παραμερίζεται και εκδίδεται απόφαση για τα ποσά των (α) €562.602,68 (ήτοι ΛΚ329.277,00) και (β) €63.710,27 (ήτοι ΛΚ37.288,00). Κατά τα υπόλοιπα, η πρωτόδικη απόφαση επικυρώνεται».
Πηγή: ΚΥΠΕ
