Για ακόμη έναν μήνα, η Κύπρος κατέγραψε έναν από τους υψηλότερους πληθωρισμούς στην ευρωζώνη, στήνοντας τα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις στον τοίχο. Σε ποιο ποσοστό παύει να είναι διαχειρίσιμη η ακρίβεια; Μάλλον πλησιάζουμε επικίνδυνα, καθώς τρία στα δέκα νοικοκυριά αδυνατούν να πάνε διακοπές φέτος, ενώ ένας στους τρεις εργαζόμενους λαμβάνει μισθό κάτω από 1.500 ευρώ.
Με αυτά τα δεδομένα, δεν είναι τυχαίο που η παρουσία του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ, Αντόνιο Γκουτέρες, υπήρξε στην καλύτερη περίπτωση ένα διάλειμμα από τη μιζέρια της πραγματικότητας. Ακόμη κι εκείνη η στιγμή που αφέθηκες να πεις: «Λες να τα καταφέρει;» σε πήγε πίσω στον χρόνο. Χαρείτε το, λοιπόν, το διάλειμμα Γκουτέρες και σήμερα, γιατί ούτε τον βλέπω να ξανάρχεται ούτε και να συγκαλεί πενταμερή. Από Δευτέρας, επιστροφή στα δικά μας: στα 40άρια, την ακρίβεια και την πράσινη από μούχλα γραμμή αντιπαράθεσης.
Με πληθωρισμό στο 4% για τον Ιούλιο, τα νοικοκυριά και οι μικρές επιχειρήσεις στην Κύπρο δεν έχουν διάθεση για διακοπές, ακόμη κι αν μπορούν. Ακόμη κι αυτοί που διαθέτουν δικά τους ή οικογενειακά εξοχικά δεν θα πάνε -κι αν πάνε, δεν θα μείνουν όσες μέρες έμεναν παλαιότερα. Για πολλούς είναι ήδη εδώ ο Σεπτέμβρης, με τα σχολικά έξοδα και τις φορολογίες σε όλες τις πιθανές και απίθανες πολιτειακές μορφές. Ο έφορος Φορολογίας φρόντισε άλλωστε να μας υπενθυμίσει τη εβδομάδα που πέρασε να μην τα αφήσουμε όλα την τελευταία στιγμή. Μάλιστα, όσοι είναι και δανειολήπτες ξέρουν καλά πλέον πως δύσκολα θα αποφύγουν τη νέα αύξηση των επιτοκίων.
Γι' αυτό ακριβώς, μέσα στα 40άρια και τη μιζέρια των οικονομικών, η παρουσία του Αντόνιο Γκουτέρες υπήρξε μια ανάσα· αν όχι και η συλλογική μας ευκαιρία να ξεφύγουμε από την πραγματικότητα. Να πάμε πίσω στον χρόνο, στο 2004 και το 2017, στις ιδέες Γκάλι και στον Μπαν Κι-Μουν. Σχεδόν νοσταλγικά να θυμηθούμε τον Ντενκτάς να εμφανίζεται στις συνομιλίες με τη φωτογραφική μηχανή και τα πρακτορικά του γυαλιά -τις ήθελε, λέει, για το αρχείο του. Εκφυλίστηκε, δηλαδή, το Κυπριακό από πρόβλημα σε μια μοναδική μηχανή του χρόνου ή/και σε εθνική σταθερή συνιστώσα σε έναν κόσμο που βράζει και καίγεται; Είναι μια κρυφή πολυτέλεια που έχουμε κρατήσει για τους εαυτούς μας, Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι, ή ένα μνημόσυνο σε έναν κόσμο που παθιάστηκε με τη λύση του και δεν είναι πια μαζί μας;
Να μην ανησυχεί κανένας, ωστόσο. Αν δεν βάλουμε και τον όρο της νεκρανάστασης -για να επιστρέψουν όλοι οι πρόσφυγες στα σπίτια τους αλλά και να ξαναβρούμε τη νιότη μας- όχι λύση δεν πρόκειται να υπογράψουμε αλλά ούτε νέο οδόφραγμα δεν πρόκειται να ανοίξουμε. Τι δηλαδή; Θα δεχτούμε την όποια λύση; Για ποιους μας πέρασε ο κ. Γκουτέρες; Να ανταλλάξουμε την κατοχή -το μόνο σταθερό που μας απομένει- με την όποια λύση;
Τι κι αν μας προειδοποίησε δημόσια (τάχα τυχαία) πως όλα αλλάζουν και υπάρχει κίνδυνος να πιαστούμε στα γεωπολιτικά γρανάζια και να βρεθούμε εγκλωβισμένοι; Τι κι αν, με τον τρόπο που ανεβαίνουν οι θερμοκρασίες στην περιοχή, κινδυνεύουμε να βρεθούμε όλοι μαζί κάτω από το νερό; Τι κι αν ούτε έναν αφθώδη πυρετό δεν μπορούμε να συνδιαχειριστούμε και μια βίζα Σένγκεν δεν μπορούμε να εκδώσουμε; Το κάστρο του Κυπριακού θα είναι το τελευταίο που θα πέσει -ή έτσι νομίζουμε.
Απλά να σας υπενθυμίσω πως δεν συμβαίνει πάντα αυτό που νομίζουμε, έστω κι αν το νομίζουμε όλοι μαζί εδώ στο νησί. Το στάτους κβο θα αλλάξει· αλλάζει καθημερινά με τους θανάτους των προσφύγων, με την καταπάτηση των περιουσιών (ελληνοκυπριακών και τουρκοκυπριακών), με τα ξένα και τουρκικά κεφάλαια που αγοράζουν τα πάντα γύρω μας και, στην τελική, με τις γεωπολιτικές ανακατατάξεις.
Με άλλα λόγια, όλα αλλάζουν, με ή χωρίς τον κ. Γκουτέρες. Και αφού δεν το είπε εκείνος αυτή τη φορά, σας το γράφω εγώ: Καλή μας τύχη!
