Δεν θα μπορούσε να ήταν χειρότερος ο χειρισμός που έγινε από πλευράς κυβέρνησης του σκανδάλου videogate και προστίθεται και αυτός σε μια σειρά παραδειγμάτων προς αποφυγή που θα διδάσκονται στους μαθητές της επικοινωνίας και της διαχείρισης κρίσεων ως προς το τι δεν πρέπει να κάνει κάποιος όταν ξεσπά ένα τέτοιο σκάνδαλο.
Και τούτο επειδή όποιο εγχειρίδιο και αν ανοίξεις, όποιον ειδικό και αν ρωτήσεις, όποιο αντίστοιχο παράδειγμα και αν εξετάσεις διεθνώς, δεν θα εκπλαγείς από το πόσο λανθασμένη ήταν η δική μας προσέγγιση. Κωλυσιεργία και χρονική καθυστέρηση στη λήψη αποφάσεων και ενεργειών, υπεκφυγές, προσπάθεια αποπροσανατολισμού, δικαιολογίες, επιθετικότητα και εριστική συμπεριφορά των άμεσα εμπλεκομένων, απότομη και αλληλοσυγκρουόμενη μεταβολή εκπεμπόμενων μηνυμάτων, επιστράτευση τρολ στα ΜΚΔ και δημιουργία πλαισίου άμυνας και εξωραϊσμού που παραπέμπει σε περιβάλλον διαχείρισης μιας «αίρεσης» (cult) που προσομοιάζει με εκείνες που συναντά κανείς σε προσωποπαγείς αυταρχικά καθεστώτα αντί σε πλουραλιστικές δημοκρατίες. Όλα αυτά, όμως, αδικούν τόσο την κυβέρνηση όσο και τον ίδιο το Πρόεδρο της Δημοκρατίας, που μόνο αντιδημοκρατικός δεν είναι ως άνθρωπος και ως πολιτικός.
Γιατί όμως τα ανέχθηκε και τα επέτρεψε και δεν βγήκε από την πρώτη στιγμή να «αρπάξει τον ταύρο» της τοξικότητας από τα «κέρατα»; Να υπογραμμίσει την έντονη απαρέσκειά του προς τα όσα διαφάνηκαν ότι διαδραματίζονταν μερικά μέτρα από το δικό του γραφείο, να απολύσει αμέσως τον διευθυντή του γραφείου του χωρίς δικαιολογίες και να τον υποχρεώσει να απολογηθεί δημόσια για τυχόν ατοπήματα κατά την επιτέλεση του ρόλου του, να καταγγείλει όλους εκείνους τους ιδιώτες που τον «έπιασαν» στο στόμα τους και να διατάξει αμέσως την παγοποίηση της λειτουργίας του Φορέα Κοινωνικής Στήριξης και τέλος να ζητήσει θεσμικά πλήρη διερεύνηση;
Αυτό έπρεπε να είχε συμβεί, και ταυτόχρονα να θέσει σε άμεση εφαρμογή σχέδιο ταχύτατης αναδιοργάνωσης του προσωπικού που στελεχώνει το προεδρικό γραφείο, το γραφείο της συζύγου του Προέδρου της Δημοκρατίας, και των μηχανισμών πολιτικής διοίκησης της προεδρίας, και ακολούθως να καλέσει τους θεσμικούς φορείς αρμόδιους για τις επενδύσεις, αλλά και τις όποιες άλλες φιλανθρωπικές και παρεμφερείς πρωτοβουλίες εμπλέκεται το κράτος και να τους δώσει κατευθυντήριες γραμμές ως προς τις πρακτικές που είθισται να ακολουθούν.
Αυτό έπρεπε να πράξει και οι συνεργάτες του έπρεπε να τον διευκολύνουν, από την πρώτη στιγμή. Έτσι ο ίδιος θα ήταν μέρος της λύσης και θα προστάτευε τον υψηλό θεσμό του, θα αφαιρούσε την πρωτοβουλία των κινήσεων από τους αντιπάλους του αφού θα τους υποχρέωνε να αναζητούν συνεχώς άλλο στόχο να πλήξουν, αφού ο ίδιος θα είχε απομακρύνει κάθε εμφανή στόχο τους, και θα αποκάλυπτε την αμετροέπειά τους και στείρα κριτική τους, και τέλος, θα διέσωζε το όνομα της Κύπρου, πριν αυτό διασυρθεί στα εγχώρια και, κυρίως, στα διεθνή ΜΜΕ όπως ακολούθως δυστυχώς έγινε.
Το όνομα της Κύπρου δεν είναι και το καλύτερο, και το «πολιτικό κεφάλαιο» γύρω από τη φήμη μας εξαντλήθηκε προ καιρού. Και τούτο μας καθιστά εξαιρετικά ευάλωτους σε κάθε μορφή και είδους αρνητική δημοσιότητα. Ακόμα δε περισσότερο όταν αυτή χαρακτηρίζεται από υστεροβουλία και στοχεύει ακριβώς εκεί που παρουσιάζουμε τις πιο έντονες αδυναμίες μας και που έχουμε παραδείγματα κατά συρροή «pay for play» περιστατικών.
Γι' αυτό και τα περί υβριδικών επιχειρήσεων κατά της Κύπρου, που έτυχαν επίκλησης τις πρώτες ώρες που ξέσπασε το σκάνδαλο, δεν έπεισαν κανένα εκτός από τους στρατευμένους. Αυτό, από μόνο του, είναι εξίσου επικίνδυνο για την ασφάλεια και τη σταθερότητα του τόπου μας, αφού αν για κάθε παρασπονδία επικαλούμαστε «ξένο δάκτυλο» τότε κινδυνεύουμε να πάθουμε αυτό που έπαθε ο βοσκός ο ψεύτης. Και θα έχει ως αποτέλεσμα να μην μπορούμε, όταν προκύψει πραγματικό επεισόδιο υβριδικής επιχείρησης εναντίον μας, να διακρίνουμε τον πραγματικό από τον ψεύτικο κίνδυνο, αφού η απαξίωση και ο κυνισμός θα έχουν διασαλεύσει την κρίση μας και αποδυναμώσει το σθένος και τις αντοχές μας.
Προσωπικά, θεωρώ ότι δεν είναι αργά για να τεθούν σε εφαρμογή με διακριτικό και πολιτικά μεθοδευμένο τρόπο όλα εκείνα που απαιτούνται σε αντικαταστάσεις προσώπων και προσεγγίσεων ώστε να διασφαλίσει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ότι τόσο ο ίδιος όσο και ο θεσμός του, καθώς και η ίδια η Κύπρος, δεν θα ξαναεκτεθούν με παρόμοιο τρόπο. Ξέρει τι πρέπει να κάνει, ξέρουν και όσοι είναι γύρω του τι πρέπει να κάνουν για να τον διευκολύνουν. Ας το κάνουν λοιπόν, πριν σκάσει η επόμενη επικοινωνιακή «βόμβα» και μας αποτελειώσει…
