Αυτή την εβδομάδα η κυπριακή πολιτική επιχείρησε ξανά να πείσει ότι κινείται. Ότι παράγει στρατηγική. Ότι οικοδομεί μέλλον. Και ίσως η πιο χαρακτηριστική εικόνα αυτής της προσπάθειας ήταν το ταξίδι του Προέδρου Νίκου Χριστοδουλίδη στην Ινδία. Ένα ταξίδι με γεωπολιτικό βάθος, αν αναλογιστεί κανείς τη σωστή σκηνοθεσία, την ενδυμασία του Προέδρου που μπήκε στο πετσί του ρόλου του ως σχεδόν Ινδός κατά την άφιξή του στην Ινδία. Διεθνείς φωτογραφίες, συμφωνίες, μνημόνια και δηλώσεις περί «στρατηγικής εταιρικής σχέσης».
Η κυβέρνηση παρουσίασε την Κύπρο ως γέφυρα της Ινδίας προς την Ευρώπη. Ως κόμβο. Ως πύλη. Ως περιφερειακό παίκτη. Και πράγματι, σε επίπεδο εξωτερικής πολιτικής, η ενίσχυση σχέσεων με μια δύναμη όπως η Ινδία έχει σημασία. Από την άλλη όμως, είναι καλά τα πράγματα να παρουσιάζονται στην πραγματική τους διάσταση. Η Ινδία δεν περίμενε την Κύπρο για γεωπολιτικό εταίρο. Εδώ και πάρα πολλά χρόνια οι εταίροι της συνδέονται με τα συμφέροντά της. Από τον μεγαλύτερο της εταίρο την Αμερική, την Ιαπωνία, την Αυστραλία, τη Ρωσία, την ΕΕ, ώς και το Ισραήλ.
Η γεωπολιτική δεν λέω, δεν είναι αμελητέα υπόθεση. Ούτε η οικονομική διπλωματία. Ούτε η προσπάθεια μιας μικρής χώρας να αποκτήσει ρόλο σε έναν νέο διεθνή χάρτη που αλλάζει βίαια. Το πρόβλημα όμως στην Κύπρο με τον Πρόεδρο Χριστοδουλίδη δεν είναι η έλλειψη εικόνας. Είναι η έλλειψη ουσίας. Διότι την ίδια στιγμή που μιλούμε για στρατηγικούς διαδρόμους Ινδίας με Ευρώπη (που έτσι και αλλιώς υπάρχει αυτός ο διάδρομος στο θέμα εμπορίου και επενδύσεων με την ΕΕ), την ίδια στιγμή που ανακαλύπτουμε τον ρόλο μας ως «γέφυρα πολιτισμών», παραμένουμε ανίκανοι να χτίσουμε γέφυρα μέσα στον ίδιο μας τον τόπο.
Δηλαδή, ανίκανοι να χτίσουμε γέφυρα επανένωσης και επίλυσης του Κυπριακού. Έχω την αίσθηση ότι ο Πρόεδρος απολαμβάνει αυτή τη μόνιμη τελετουργία δηλώσεων για «κινητικότητα», για «διπλωματικές προσπάθειες», για «παράθυρα-ευκαιρίες», για «πιθανές εξελίξεις το 2026». Ένα ακόμα, πολιτικό σκηνικό από αυτά που αρέσκεται ο Νίκος Χριστοδουλίδης. Ως μια παράσταση στην οποία η κυβέρνηση γνωρίζει το τέλος αλλά συνεχίζει να παίζει τον ρόλο της. Υποτιμώντας έτσι τη νοημοσύνη του λαού. Και δεν είναι καθόλου τυχαίο που η κοινωνία κουράστηκε. Μάλλον αυτός είναι και ο στόχος του Νίκου Χριστοδουλίδη ως συνεχιστή της κυβέρνησης Αναστασιάδη. Να δημιουργηθεί, δηλαδή, τέτοια αποστασιοποίηση της κοινωνίας και να καταντήσει απονεκρωμένη πολιτικά απέναντι στο ίδιο της το εθνικό ζήτημα.
Ο Νίκος Χριστοδουλίδης ανήγαγε την πολιτική σε έναν μηχανισμό κατασκευής ψευδαισθήσεων. Μια κυβέρνηση όπου οι λέξεις προηγούνται των πράξεων και τελικά χάνουν το όποιο νόημα. Από τον διάδρομο Αμάλθεια, στα φωτοβολταϊκά για όλους, στην Κύπρο ως πύλη μεταξύ Ινδίας και Ευρώπης και τις εξελίξεις του Κυπριακού μέσα στο 2026. Αυτή η χριστοδουλιδική αφήγηση που απέχει πόρρω από την πραγματικότητα. Όπου το «όραμα» χρησιμοποιείται για να καλύψει το κενό στρατηγικής. Όπου η επικοινωνία αντικαθιστά τη σκέψη.
Και ύστερα διερωτόμαστε γιατί στις βουλευτικές εκλογές σήμερα, η Κύπρος θα βιώσει ένα σοβαρό κομματικό κατακερματισμό. Τα κόμματα μοιάζουν εγκλωβισμένα σε έναν ιδιότυπο πανικό επιβίωσης. Περισσότερη ένταση, περισσότερος πατριωτισμός, περισσότερη συνθηματολογία. Λιγότερη πολιτική σκέψη. Λιγότερη αυτοκριτική. Λιγότερη σοβαρότητα.
Η δημόσια συζήτηση έχει μετατραπεί σε ένα πεδίο διαρκούς παρορμητισμού. Και ο παρορμητισμός είναι ίσως η μεγαλύτερη πολιτική ασθένεια της εποχής μας. Διότι ο παρορμητισμός δεν χρειάζεται γνώση. Δεν χρειάζεται βάθος. Δεν χρειάζεται λογική επεξεργασία. Χρειάζεται μόνο συναίσθημα, ένταση και στιγμιαία εντύπωση.
Έτσι φτάσαμε σε μια χώρα που μπορεί να μιλά με αυτοπεποίθηση για τον ρόλο της στον νέο γεωπολιτικό χάρτη, αλλά αδυνατεί να απαντήσει πού ακριβώς θέλει να βρίσκεται η ίδια σε δέκα χρόνια. Με μια κυβέρνηση που αναζητά ρόλο στον κόσμο ενώ η ίδια βρίσκεται στην κοσμάρα της. Όπου συγχέει την εικόνα της δύναμης με την πραγματική της κατάσταση. Δηλαδή, το απόλυτο τίποτα!
Καλή και νούσιμη ψήφο σε όλους! Τη χρειαζόμαστε όσο ποτέ άλλοτε σήμερα!
