Οι εκλογές τελείωσαν, τα συνθήματα και τα μεγάλα λόγια μας προσπέρασαν και οι φιέστες αποτελούν παρελθόν. Για τους πολίτες είναι ξεκάθαρο ότι η επιτυχία και των έξι πολιτικών σχηματισμών που εισήλθαν στο Κοινοβούλιο δεν θα κριθεί μόνο από το αποτέλεσμα της κάλπης. Σε μία εβδομάδα αφού ολοκληρωθεί -στις 4 Ιουνίου- και η διαδικασία της επιλογής προέδρου της Βουλής, τα κόμματα, που καθ' όλη τη διάρκεια της προεκλογικής δεν έκαναν πολιτικό διάλογο, και αν ασχολήθηκαν με τα ουσιώδη ζητήματα που απασχολούν την κοινωνία το έκαναν επιδερμικά, αναμένουμε να βάλουν τα κεφάλια μέσα και να πιάσουν δουλειά. Τίμια, με ειλικρίνεια, σχέδιο, διαφάνεια, σύνεση, συνέπεια, λογοδοσία. Αναζητώντας συγκλίσεις και δίνοντας λύσεις.
Κατ' αρχάς είναι κρίσιμης σημασίας τα δύο νεοφανή κόμματα που εισήλθαν στη Βουλή, από τη στιγμή που θα ασκούν συμβουλευτικό ρόλο στον Πρόεδρο μέσω του Εθνικού Συμβουλίου, να χαράξουν την πολιτική τους γραμμή στο Κυπριακό και να μας την ανακοινώσουν. Δεδομένου ότι σε 10 μέρες θα βρίσκεται στην Κύπρο, μετά από τέσσερις μήνες απουσίας, η προσωπική απεσταλμένη του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, Άνχελα Ολγκίν, για να συζητήσει τόσο την ουσία όσο και τα ΜΟΕ, είναι σημαντικό να μας ξεκαθαρίσουν πού ακριβώς στέκονται στο εθνικό ζήτημα. Αν μάλιστα θα υπάρξει πρωτοβουλία για σχέδιο λύσης πριν το τέλος του χρόνου, όπως διατείνεται ο Νίκος Χριστοδουλίδης, τα νέα κόμματα οφείλουν να επισπεύσουν την αποκρυστάλλωση των θέσεών τους.
Απ' εκεί και πέρα όλοι οι βουλευτές ανεξαιρέτως και ειδικότερα οι 27 που θα καθίσουν για πρώτη φορά στα έδρανα, έχουν ευθύνη να καταγράψουν και να ενημερωθούν για όλα τα νομοσχέδια και τις μεταρρυθμίσεις που εκκρεμούν ενώπιον του Σώματος. Για να είναι σε θέση να διαμορφώσουν άποψη και εισηγήσεις. Όχι μόνο για όσα θεωρούνται επείγοντα από την κυβέρνηση. Αλλά και όσα έμειναν στα συρτάρια από την προηγούμενη Βουλή, γιατί δεν ήταν πεδίο προσέλκυσης ψήφων. Όπως για παράδειγμα τα δύο νομοσχέδια του Υφυπουργείου Πρόνοιας για τη μεταρρύθμιση στον τομέα των υιοθεσιών και της αναδοχής παιδιών.
Οι εκπρόσωποι της νομοθετικής εξουσίας δεν θα πρέπει να ξεχάσουν και κάτι άλλο εξαιρετικά σημαντικό. Η κυπριακή κοινωνία, πέρα από τις λύσεις που ζητά για να γίνει η καθημερινότητά της πιο βατή, είναι βαθιά πληγωμένη από τη διαφθορά, την αδιαφάνεια και τα σκάνδαλα. Η εμπιστοσύνη προς τους θεσμούς περνά μέσα και από τη δική τους πολιτική δράση. Είναι γι' αυτό που χρειάζεται να αποδεικνύουν καθημερινά ότι υπηρετούν το δημόσιο συμφέρον και όχι κομματικές ή προσωπικές σκοπιμότητες.
